¶ρθρο στην εφημερίδα "Βραδυνή". Τα αποτελέσματα της απραξίας ετών σε σχέση με την τουριστική πολιτική τη χώρας είναι πλέον ορατά. Αρκούσε η κακή συγκυρία τόσο οικονομική αλλά και πολιτική που έχει πλήξει όλο τον κόσμο μετά την 11η Σεπτεμβρίου ώστε για το πρώτο τετράμηνο του 2002 η μείωση των αφίξεων να ανέρχεται από 18% έως 41%. Είναι επίσης γεγονός ότι ενώ παγκόσμια η τουριστική ανάπτυξη αυξήθηκε στην δεκαετία του 1991-2000 κατά 4,3% στην κατεξοχήν τουριστική χώρα μας ήταν 3,2% έναντι 7% της γείτονος Τουρκίας. Αυτά σε συνδυασμό με πολλά άλλα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκπεφρασμένη με συνέπεια αγωνία των εκπροσώπων του Τουρισμού που ζητούν εδώ και τώρα μία εφαρμόσιμη και αναπτυξιακή τουριστική πολιτική. Πολλές και ενδιαφέρουσες προτάσεις υπάρχουν αλλά λείπει ο βασικός άξονας της πολιτικής. Τι τουρισμό θέλουμε, πότε, που και γιατί. Σε αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και αναλύσουμε την φιλοσοφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή που πρώτος διέβλεψε την οικονομική πρόκληση του τουρισμού θα διαπιστώσουμε τους άξονες μίας σύγχρονης ελληνικής τουριστικής πολιτικής που θα ξεπερνά το απλό τρίπτυχο ήλιος θάλασσα και ούζο. Ο Καραμανλής την δεκαετία του εξήντα προσπαθώντας να δημιουργήσει τουριστικό ρεύμα στην Ελλάδα αξιοποίησε πλήρως την πολιτιστική μας κληρονομιά. Εγκατέστησε τα «Ξενία» σε περιοχές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον (Δελφοί, Ναύπλιο, Σπάρτη κλπ.) ώστε ο πολιτιστικός επισκέπτης – περιηγητής να έχει ευπρεπή καταλύματα σε περιοχές που δεν φημίζονταν για την τουριστική τους υποδομή. Αυτό όμως που έκανε ακόμα ελκυστικότερη την επίσκεψη ήταν το άνοιγμα των αρχαιοτήτων σε πολιτιστικές δραστηριότητες. Δημιούργησε το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου με στόχο την αξιοποίηση αυτών των χώρων για προβολή και πάνω απ’ όλα για την προσφορά στον επισκέπτη μιας ανεπανάληπτης πολιτιστικής εμπειρίας. Προσέφερε το πρωτοποριακό για την εποχή «Ήχος και Φως» σε όλους τους μεγάλους προορισμούς όπως Αθήνα, Κέρκυρα, Ρόδο. Τα μάρμαρα των αρχαίων θεάτρων φιλοξένησαν εκατομμύρια θεατών, δημιούργησαν κίνητρα επίσκεψης στην Ελλάδα για τον πολιτιστικό τουρίστα, έδωσαν ζωή στην παρελθόν και το έκαναν τμήμα του παρόντος. Αναμφισβήτητα η προσπάθεια αυτή παρότι πέτυχε τους σκοπούς της, σαράντα χρόνια μετά έχει χάσει την δυναμική της. Σήμερα σ’ όλο τον κόσμο από τις πυραμίδες της Αιγύπτου, της Πηγές του Καταράλλα αλλά και την Αρχαία Έφεσο τέτοια γεγονότα λαμβάνουν χώρα με την ίδια επιτυχία. Σήμερα η πρόκληση είναι να αξιοποιήσουμε τους αρχαιολογικούς μας χώρους και τα ιστορικά μνημεία για άλλου είδους εκδηλώσεις. Εφόσον γεγονός είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει να προσελκύσουμε τον τουρίστα – παραθεριστή αλλά τον σύγχρονο ταξιδιώτη του που κινείται στα πλαίσια οργανωμένων ταξιδιών για ένα σκοπό (incentives). Τέτοιοι είναι όχι μόνο οι συμμετέχοντες σε ένα συνέδριο αλλά π.χ. τα στελέχη μίας εταιρείας που τους προσφέρεται ένα πακέτο διακοπών με τις οικογένειες τους, τα μέλη μίας οικογένειας που πηγαίνουν σε ένα τόπο για ένα γάμο (κάτι που άρχισε να συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα αφού πολλοί επιλέγουν να παντρευτούν σε ένα νησί και όχι στον τόπο κατοικίας τους). Σ όλους αυτούς μπορούμε να προσφέρουμε μία ανεπανάληπτη εμπειρία. Να ανοίξουμε τους αρχαιολογικούς μας χώρους και για εκδηλώσεις όπως επίσημα δείπνα, τελετές κλπ. Επειδή μπορεί να εύκολα να παρεξηγηθώ δεν εννοώ να γίνει η Ακρόπολη μπουζούκια. Απλά πιστεύω ότι κάποιοι χώροι θα πρέπει να προσφέρονται και για ιδιωτικές πέρα από δημόσιες χρήσεις. Να αξιοποιηθεί η κληρονομιά αυτή που σε πολλές περιπτώσεις χορταριάζει κλειδαμπαρωμένη όλη την ημέρα 24 ώρες το 24ωρο. Αυτό θα έφερε και σημαντικά έσοδα που θα βελτίωναν την παρουσία των χώρων αλλά και θα χρησιμοποιούνταν για ανασκαφές και αναστηλώσεις. Πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον και την συγκεκριμένη κληρονομιά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μην μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει την τάφρο του Κάστρου της Ρόδου για μία δεξίωση, το Παλάτι του Μυστρά ή το Παλαμήδι. Μου φαντάζει τρομερό το κάστρο της Κέρκυρας που στεγάζει στρατώνες να μην μπορεί να δεχθεί διακόσιους υψηλούς προσκεκλημένους για μια ιδιωτική εκδήλωση. Το άνοιγμα των αρχαιολογικών χώρων σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις θα μπορέσει να προσελκύσει υψηλού επιπέδου τουρισμό εφόσον η ιδιωτική χρήση τους συνοδεύεται από ένα υψηλό μίσθωμα, να αναζωογονήσει κάποιες ξεχασμένες πλευρές της χώρας και πάνω απ όλα να καταστήσει τα μνημεία μας επίκαιρα και συνυφασμένα με την τρέχουσα πραγματικότητα.