ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ Βουλευτής Β' Αθηνών, Υπευθυνος του Τομέα Ναυτιλίας της Ν.Δ Συνέντευξη στην Ευτυχία Αδηλίνη Η κυβέρνηση κατέφυγε στην λύση της επιστράτευσης προκειμένου να δώσει ένα τέλος στην απομόνωση της νησιωτικής Ελλάδας και στους κινδύνους που διαγράφονταν για τον Τουρισμό και το εμπόριο. Η Ν.Δ. διαφωνεί με την λύση ανάγκης που έδωσε η κυβέρνηση; Ασφαλώς και διαφωνούμε. Δεν είναι δυνατόν η κυβέρνηση να αδιαφορεί για τα προβλήματα που δημιούργησε η ίδια και όταν αυτά συσσωρεύονται να καταφεύγει στην λήψη ακραίων μέτρων που δεν δίνουν καμία λύση αλλά αντίθετα τα διαιωνίζουν. Και δεν μιλώ μόνο για την δέσμευση των κ. Ανωμερίτη και Ρέππα να αυξηθούν οι συντάξεις από 1-1-2003 κατά 10% η οποία αποδείχθηκε ότι ήταν ακόμη μια ακάλυπτη επιταγή της κυβέρνησης προκειμένου να ρίξει στάχτη στα μάτια των ναυτικών. Μιλώ κυρίως για την καταστροφική πολιτική που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και οι οποίες οδήγησαν το ΝΑΤ που το 1981 ήταν ένα πλεονασματικό ταμείο στην διάλυση και τους ναυτικούς στην επαιτεία. Όσο σκληρή και αν ακούγεται η φράση αυτή δυστυχώς αποτυπώνει την πραγματικότητα... Η αίσθηση που υπάρχει πάντως είναι ότι για την διάλυση του ΝΑΤ έχουν ευθύνες και τα δύο μεγάλα κόμματα και ότι οι ευθύνες αυτές ξεκινούν πριν από την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το έχω ακούσει και εγώ αλλά δεν είναι έτσι. Και αυτό αποδεικνύεται με στοιχεία Είναι σε όλους γνωστό και το παραδέχονται ακόμα και τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος ότι η 20χρονη παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία οδήγησε σε πλήρη κατάρρευση το ΝΑΤ. Από το πλεόνασμα των 3 δισ. δρχ που αποτυπωνόταν σε όλους τους ετήσιους απολογισμούς του Ταμείου μέχρι το τέλος του 1983, οι συνεχείς κρατικές παρεμβάσεις οδήγησαν το ταμείο των Ναυτικών στο σημερινό έλλειμμα των 173 δισ. δρχ. Η αύξηση των δαπανών κατά 2130% μέσα σε μια εικοσαετία που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην συνταξιοδότηση από το ΝΑΤ ατόμων που ουδεμία σχέση είχαν με το Ναυτικό Επάγγελμα είναι χαρακτηριστική της καταστροφικής πολιτικής που ακολουθήθηκε και κατέστησε ένα πλεονασματικό ταμείο σε πηγή ελλειμμάτων. Τα επισημαίνω όλα αυτά γιατί βγήκαν ορισμένοι προπαγανδιστές της κυβέρνησης και λένε ότι το κράτος δίνει από τον προϋπολογισμό κάθε χρόνο 180 δις και δεν μπορεί να τα ανεβάσει σε 230. Ποίοι φταινε λοιπόν για όλα αυτά; Οι εν ενεργεία ναυτικοί που βλέπουν τους κόπους τους να πηγαίνουν χαμένοι ή οι κ.κ. Ανωμερίτης, Χριστοδουλάκης και οι προκάτοχοι τους; Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα. Ποιος κατά την γνώμη σας έχει περισσότερη ευθύνη για το γεγονός ότι οδηγήθηκαν στα άκρα οι ναυτικοί; Ο κ. Ανωμερίτης ή ο κ. Χριστοδουλάκης; Νομίζω ότι είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο κ. Ανωμερίτης έβαλε την υπογραφή του στο δίκαιο αίτημα των ναυτικών για να αποτρέψει την απεργία της 11ης Ιουνίου γνωρίζοντας ότι η υλοποίηση του θα παραπεμφθεί στις Ελληνικές καλένδες. Από εκεί και πέρα η πίεση της ΠΝΟ ήταν αυτή που έφερε στο προσκήνιο τις ανακολουθίες και τις πραγματικές προθέσεις του οικονομικού επιτελείου. Από όλη αυτήν την εξέλιξη κατά την προσωπική μου άποψη ένα είναι το συμπέρασμα. Ότι αυτή κυβέρνηση έχει αποκοπεί πλήρως από τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας, αδιαφορεί για τα προβλήματα που η ίδια έχει προκαλέσει και ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η πολιτική των δημοσίων σχέσεων και οι εντυπώσεις. Επειδή βρισκόμαστε ήδη στην περίοδο του καλοκαιριού και η κίνηση στα λιμάνια θα γίνεται ολοένα και πιο πυκνή. Ποια θεωρείτε ότι είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος της Ακτοπλοίας; Το μείζον πρόβλημα είναι η έλλειψη υποδομών. Δεκάδες λιμάνια στο Αιγαίο είναι ακατάλληλα και εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια των πλοίων και των επιβατών. Αυτά δεν τα λεω από καμία αντιπολιτευτική διάθεση. Έχουν καταγραφεί από τους Πλοιάρχους και πρόσφατα από μια έκθεση του Ε.Μ.Π. Οι παρεχόμενες υπηρεσίες ακόμα και στα μεγάλα λιμάνια είναι απαράδεκτες και όλα αυτά έχουν αρνητικές επιπτώσεις στον Τουρισμό και τις θαλάσσιες ενδομεταφορές. Ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα είναι οι στρεβλώσεις στο θεσμικό πλαίσιο δεδομένου ότι με τις επιλογές της κυβέρνησης δεν προωθείται η ανάπτυξη ενός υγιούς ανταγωνισμού που θα αποβεί σε όφελος του καταναλωτή. Πως είναι δυνατόν να συζητάμε για απελευθέρωση των θαλασσίων ενδομεταφορών και να αφαιρούμε το αυτονόητο δικαίωμα στις ιδιωτικές εταιρίες να καθορίζουν από μόνες τους τις τιμές των εισιτηρίων; Να στερούμε δηλαδή την ουσία του ανταγωνισμού που δεν είναι άλλη από την προσέλκυση μεγαλύτερου μεριδίου αγοράς μέσα από τον πόλεμο τιμών. Τον τελευταίο καιρό οι πολιτικές των συγχωνεύσεων έχουν εισέλθει και στον χώρο της ακτοπλοΐας. Η Νέα Δημοκρατία πως βλέπει τις εξελίξεις αυτές; Η ακτοπλοΐα είναι μέρος της γενικότερης οικονομικής δραστηριότητας και είναι φυσικό να αναζητούνται νέες πολιτικές και μέθοδοι για να αντιμετωπίσουν πολλά και σύνθετα προβλήματα. Θέλω όμως να πω με κατηγορηματικό τρόπο ότι αυτά είναι ζητήματα που καθορίζονται από τους νόμους της αγοράς και όχι από τα κόμματα. Σε καμία περίπτωση δεν έχουν λόγο τα κόμματα και οι πολιτικοί για το τι θα πράξουν ανώνυμες πολυμετοχικές εταιρίες. Και για τον λόγο αυτό καυτηριάζω με κάθε ευκαιρία την ενέργεια του κ. Χριστοδουλάκη από την Κρήτη ο οποίος δημόσια είπε ποίες εταιρίες πρέπει να συγχωνευθούν. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα και στο παρελθόν τα πληρώσαμε πολύ ακριβά. Εμείς στη Νέα Δημοκρατία και θέλω να το καταστήσω σαφές δεν αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα στις εταιρίες. Το μόνο που επιδιώκουμε είναι να δημιουργήσουμε ένα υγιές και ανταγωνιστικό πλαίσιο στο οποίο με συγκεκριμένους όρους θα συνεχίσουν να επιτελούν το σημαντικό έργο των ακτοπλοϊκών συνδέσεων με τον καλύτερο τρόπο.