Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον ρόλο και την πορεία της λεγόμενης κεντροδεξιάς παράταξης. Από αυτόν τον διάλογο που εκτυλίσσεται στα περιθώρια του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας πολλά ωφέλημα συμπεράσματα μπορούν να βγουν. Είναι σκόπιμο όμως να συγκρατήσουμε ορισμένες βασικές παραμέτρους. Η πρώτη είναι ότι αποτελεί σημαντική κατάκτηση να μιλάμε πλέον για πλειοψηφία της κεντροδεξιάς. Όλες οι δημοσκοπήσεις πέραν του ότι δίνουν σταθερό προβάδισμα στην ΝΔ καταγράφουν και μία σημαντική μετακίνηση των ψηφοφόρων προς πιο συντηρητικές πολιτικές θέσεις και απόψεις. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση και αποτελεί πράγματι ένα στοιχείο που διαφοροποιεί το υπάρχον πολιτικό σκηνικό σε σχέση με τα προηγούμενα. Η κατάκτηση αυτή είναι ακόμα πολυτιμότερη αν αναλογιστεί κανείς ότι μέχρι τώρα η ΝΔ που εκφράζει τον κεντροδεξιό χώρο πάλευε για αυτοδυναμία σε ένα σκηνικό που την πλειοψηφία κατείχε η κεντροαριστερά με αποτέλεσμα το να λέγεται κανείς «προοδευτικός» να θεωρείται τίτλος τιμής ενώ η επίκληση του «συντηρητισμού» να κατέχει μόνο αρνητική σημασία. Το δεύτερο είναι ότι αποτελεί πλέον κοινή συνείδηση ότι οι φιλελεύθερες επιλογές είναι μονόδρομος. Οι ευρείες αποκρατικοποιήσεις και όχι οι μετοχοποιήσεις, το συμμάζεμα του δημοσίου σε λίγες και ελεγκτικές εργασίες, η απελευθέρωση της παιδείας και ιδιαίτερα της τριτοβάθμιας, η ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, και η ανάγκη για μεταφορά αρμοδιοτήτων από το κέντρο στην περιφέρεια, που είναι οι άξονες της φιλελεύθερης πολιτικής γίνονται πλέον αποδεκτές και από σημαντικό μέρος της κεντροαριστεράς αλλά και των παραδοσιακών χώρων επιρροής της όπως η αυτοδιοίκηση και τα συνδικάτα. Το τρίτο έχει να κάνει με το διεθνές περιβάλλον. Η κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ σημασιοδοτεί ότι η ώρα των κεντροδεξιών δυνάμεων φτάνει. Μετά από μία οκταετία περίπου κυριαρχίας στην Αμερική και μιας πενταετίας στην Ευρώπη των σοσιαλιστικών αριστερών δυνάμεων μία σειρά αλλαγών ξεκινάει μετά την κυριαρχία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στις Ευρωεκλογές του 1999 που απ’ ότι φαίνεται θα συνεχιστεί τον επόμενο μήνα στην Ιταλία. Επιπλέον, αποτελεί κοινό τόπο ότι η πορεία της ΕΕ κόλλησε στην Νίκαια με την ευθύνη των σοσιαλιστικών πλειοψηφιών και χρειάζεται νέα πνοή. Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί ένα τεράστιο στοίχημα για όλους μας που υπηρετούμε τις φιλελεύθερες επιλογές. Το γεγονός ότι καμία εκλογική ή ψηφοθηρική διεργασία μέσα στο συνέδριο δεν αποσπά την προσοχή μας, καθώς η ηγεσία του Κώστα Καραμανλή είναι αναμφισβήτητη, μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να μιλήσουμε επιτέλους πολιτικά. Θα πρέπει λοιπόν ξεπερνώντας στα γρήγορα τις διαδικασίες για το οργανωτικό μετασχηματισμό της Νέας Δημοκρατίας που είναι ναι μεν απαραίτητες αλλά επουσιώδης να εστιάσουμε την προσοχή μας σε πολιτικά ζητήματα. Το πρώτο έχει να κάνει με την διατύπωση ριζοσπαστικών πολιτικών προτάσεων που δεν θα αποτελούν την απάντηση στην διαχειριστική λογική του κ. Σημίτη αλλά θα εμπνέονται από τις αρχές μας και θα δίνουν σε βάθος χρόνου πολιτικές προτάσεις αξιόπιστες και εφαρμόσιμες. Μερικές από αυτές ανέφερα και πιο πάνω. Κύριο όμως στοιχείο αυτών των αποφάσεων θα πρέπει να είναι η καινοτομία και μακροπρόθεσμη πνοή ώστε αυτό το συνέδριο να είναι πράγματι η απάντηση στα προβλήματα της Ελλάδας την επόμενη πενταετία. Το δεύτερο έχει να κάνει με την υιοθέτηση θέσεων σε μεγάλα σύγχρονα προβλήματα για τα οποία κανένα κόμμα μέχρι τώρα δεν έχει εκφραστεί. Τέτοια είναι η βιοτεχνολογία και η γενετική των οποίων η εξέλιξη, πέρα από τα προφανή οφέλη, φαίνεται να μας στερούν το δικαίωμα σε μία φυσική εξέλιξη της ζωής. Η προστασία της ανθρώπινης φύσης και της προσωπικότητας στην εποχή του Internet και της εισβολής των Μέσων μαζικής Ενημέρωσης στην ιδιωτική ζωή, από κάθε λογής παρεμβάσεις είναι από τα θέματα που θα αντιμετωπίσει έντονα τόσο η γενιά όσο και οι επόμενες. Θα πρέπει εξίσου να μας προβληματίσει η σύγχρονη απήχηση των αρχών της κεντροδεξιάς. Η ανανέωση της έννοιας του έθνους και τα όρια της ανάδειξης της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας του στα πλαίσια της σύγχρονης Ευρώπης, η διατήρηση των μικρών κοινωνιών, και η σύγχρονη στάση απέναντι στην μετανάστευση και την πολύ-πολιτισμικότητα θέλουν πολιτικές απαντήσεις. Παράλληλα πρέπει να ασχοληθούμε με τα σύγχρονα όρια μεταξύ του κράτους και της θρησκείας για να μην βρεθούμε μπροστά από πολιτικές τύπου Σταθόπουλου χωρίς μία ιδεολογική απάντηση. Ιδιαίτερη σημασία θα πρέπει να δώσουμε με πολιτικούς πάντα όρους στα θέματα της κοινωνικής συνοχής και της οικογένειας. Η ενίσχυση των παραδοσιακών δεσμών δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. ¶λλωστε το πατροπαράδοτο «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» είναι το τρίπτυχο που εμπνέει την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους νέους και μπορεί να αποκτήσει νέο και σύγχρονο περιεχόμενο αποφορτισμένο από το αμαρτωλό παρελθόν. Τέλος η μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις που έχει να πάρει το συνέδριο έχει να κάνει με την διεύρυνση ή όχι της κεντροδεξιάς. Το γεγονός ότι σημαντικά στελέχη του χώρου βρίσκονται εκτός των τειχών της ΝΔ δεν πρέπει να μας φοβίζει ή να μας απογοητεύει. Η ΝΔ πρέπει να βρει τρόπο να συνομιλήσει μαζί τους πολιτικά ξεπερνώντας τις προσωπικές πικρίες ή αποστάσεις που δεν ευνοούν αλλά να ανακαλύψει και να τονώσει τα πολλά στοιχεία που μας ενώνουν. Ήδη ένα πετυχημένο πείραμα είναι η συνεργασία με τους Φιλελεύθερους του κ. Μάνου. Ο προεκλογικός διάλογος που οδήγησε σε αυτήν την συνεργασία πρέπει να συνεχισθεί και ακόμα περισσότερο να επεκταθεί και σε όλα τα άλλα στελέχη που βρίσκονται εκτός ΝΔ ή είναι απενεργοποιημένα στο περιθώριο. Το ρόλο του συνομιλητή μπορούν να παίξουν στελέχη που δεν αμφισβητούν την αναγκαιότητα για μία διευρυμένη κεντροδεξιά. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας σίγουρα δεν θα είναι άμεσο και δεν θα είναι απαραίτητα πετυχημένο. Όμως στην περίπτωση αυτή η ευθύνη θα βαρύνει αυτούς που θα θέλουν να εκβιάσουν πολιτικά την ΝΔ και όχι την ηγεσία της που θα έχει κάνει ένα ακόμα βήμα για την κατάκτηση της εξουσίας και την εφαρμογή μίας σύγχρονης και αποτελεσματικής πολιτικής. Η ελπίδα μου είναι σε αυτό το συνέδριο να ξεκινήσουμε μία νέα σελίδα για την κεντροδεξιά που δεν θα την φέρει μόνο στην εξουσία, αλλά, θα την καθιερώσει ως το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα στην χώρα που διαθέτει σύγχρονες αντιλήψεις και παραδοσιακές αρχές.