Αρθρο στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" Η κατάσταση που επικρατεί στα λιμάνια της χώρας και ιδιαίτερα στην Ελληνική πολυνησία είναι απογοητευτική. Σύμφωνα με το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο 91 λιμάνια κρίνονται ως επικίνδυνα, οι πλοίαρχοι ζητούν εδώ και χρόνια 50 μικροπαρεμβάσεις για να καταστούν τα λιμάνια ασφαλέστερα, ενώ ακόμη και τα έργα που γίνονται –όπως στο Λαύριο- γίνονται βασισμένα σε μελέτες της δεκαετίας του 80 που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Τα κεντρικά λιμάνια της χώρας δεν έχουν υποδομές εξυπηρέτησης επιβατών ενώ ακόμη και ατυχήματα σημειώθηκαν σε λιμάνια λόγω της μικρής ασφάλειας που παρέχουν. Από θέση αρχής η Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορούσε να είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε προσπάθεια που θα αποσκοπούσε στην ανάπτυξη της υποδομής των λιμένων και την βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών τους. Εξετάζοντας όμως την ενέργεια του Υ.Ε.Ν. μέσα στο συνολικότερο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής για τα λιμάνια αποδεικνύεται ότι η απόφαση του να συμφωνήσει στην συγκρότηση της μη κερδοσκοπικής εταιρίας με την επωνυμία Ένωση Λιμένων Ελλάδας δεν προσφέρει τίποτα το καινούργιο. Αντίθετα θεωρώ ότι θα αφαιρέσει από την ούτως ή άλλως ελλειμματική πολιτική της κυβέρνησης στον συγκεκριμένο τομέα. Πριν από περίπου ένα χρόνο (12-11-2001) κατά την συζήτηση επερώτησης που είχε καταθέσει ομάδα βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας για τις λιμενικές υποδομές ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας είχε μιλήσει τότε για πέντε θεσμικές τομές που προώθησε η κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών ήταν η σύσταση της Γενικής Γραμματείας Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας η οποία όπως είχε πει «θα λειτουργεί ως ένα επιτελικό όργανο συντονισμού. Δεύτερον τη δημιουργία επιτροπής σχεδιασμού και ανάπτυξης λιμένων της οποίας μέλη είναι εκπρόσωποι οκτώ Υπουργείων και της οποία έργο θα είναι ο γενικός σχεδιασμός των λιμενικών προγραμμάτων μελετών και έργων, η ιεράρχηση των εκτελεστέων έργων και η κατανομή των πιστώσεων, η προσαρμογή των λιμενικών υποδομών στις νέες τεχνολογίες, η παρακολούθηση της εκτέλεσης των λιμενικών έργων και η έκρηξη αναπτυξιακών έργων μέσα στα λιμάνια.» Μετέφερα επακριβώς τα λεγόμενα του κ. Ανωμερίτη στη Βουλή προκειμένου να γίνει κατανοητό ότι στα υφιστάμενα όργανα για την χάραξη λιμενικής πολιτικής προστίθεται ακόμη ένα, με έναν τρόπο εξαιρετικά πρόχειρο. Και μόνο το γεγονός ότι ο Υπουργός παρουσιάζοντας τους σκοπούς και τους στόχους της εταιρίας μίλησε πάλι για την βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών, την ανάπτυξη του λιμενικού έργου, την βελτίωση του σχεδιασμού κ.α. αποδεικνύει ότι ήδη βρίσκεται σε έναν γραφειοκρατικό κυκεώνα ο οποίος θα έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα την σύγχυση των αρμοδιοτήτων, την στασιμότητα και την αδυναμία παραγωγής συγκεκριμένου έργου. Από την λειτουργία ολόκληρου του δημόσιου τομέα σήμερα έχει γίνει σαφές ότι δεν λείπουν ούτε το θεσμικό πλαίσιο ούτε τα αρμόδια όργανα. Λείπουν οι σαφείς αρμοδιότητες και η παραγωγή συγκεκριμένου έργου και με όλα αυτά αποδεικνύεται ότι η ηγεσία του ΥΕΝ κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από την επιδιωκόμενη, γιατί αφενός δεν έχει γίνει τίποτα ώστε το ΥΕΝ και το ΥΠΕΧΩΔΕ να έχουν τον αποκλειστικό λόγο στην εκτέλεση των έργων – χρειάζονται να υπογράψουν δέκα και δεκαπέντε υπουργοί- και αφετέρου η κυβέρνηση δεν τολμά να προχωρήσει στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές. Αντί των ιδιωτικοποιήσεων που αναμφισβήτητα θα έδιναν μια νέα ώθηση στις παρεχόμενες υπηρεσίες παραμένει προσκολλημένη στην ερμαφρόδιτη πολιτική των μετοχοποιήσεων που αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στο να καλυφθούν μερικώς οι μαύρες τρύπες των κρατικών ταμείων. Το επιχείρημα ότι ανάλογα όργανα υπάρχουν σε πολλές ακόμη χώρες –ακόμη και στην Τουρκία- ακούγεται πειστικό αλλά επί της ουσίας είναι παραπλανητικό. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που διαθέτει Υπουργείο για την Ναυτιλία –και καλώς το έχει- και δεν χρειάζεται να αναλώνεται σε γραφειοκρατικά πειράματα. Η δημιουργία επιτροπών, γραμματειών και εταιρειών δεν είναι πολιτική απάντηση στα μεγάλα προβλήματα των λιμενικών υποδομών της χώρας. Προσφέρονται κυρίως για άλλοθι, για την δημιουργία εντυπώσεων και για το βόλεμα των ημετέρων