1.Με βάση τα έως τώρα δεδομένα ανησυχείτε για το αν θα υπάρξει η πολιτική συμφωνία που επιδιώκει η κυβέρνηση για το κλείσιμο της αξιολόγησης;

 

Δεν ανησυχώ τόσο για το αν θα κλείσει η αξιολόγηση. Ανησυχώ, κυρίως, για το πότε και με ποιον τρόπο θα κλείσει. Γιατί όταν δε διεκδικείς, δε διαφωνείς δεν αντιπροτείνεις, παρά μόνο στο τέλος υπογράφεις απλά ό,τι σου πούνε, λογικά δεν αντιμετωπίζεις πρόβλημα. Άλλωστε, η Κυβέρνηση έτσι λειτούργησε και στην πρώτη αξιολόγηση, δίδοντας στο τέλος εν λευκώ στους δανειστές τη διαχείριση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας και υποθηκεύοντας τη χώρα μας για 99 έτη.

 

2.Πληροφορίες φέρουν τους Θεσμούς να ζητούν, προκειμένου να υπάρξει διευθέτηση του χρέους, μια συμφωνία που θα διατηρεί το πρωτογενές πλεόνασμα στα επίπεδα του 3,5% και για τη διετία 2019-2020, γεγονός που συνεπάγεται και ένα νέο πακέτο μέτρων. Μια τέτοια συμφωνία θα την αποδεχτεί η ΝΔ; Τι θα κάνετε αν σας ζητηθεί, όπως λέγεται, να συνυπογράψετε μια τέτοια συμφωνία;

 

Μια ενδεχόμενη τέτοια συμφωνία θα ήταν καταστροφική. Η ανακύκλωση της ύφεσης, των υψηλών πλεονασμάτων και των υψηλών φορολογικών συντελεστών σε μια ήδη εξαντλημένη φοροδοτικά κοινωνία δεν αποτελεί την απάντηση, αλλά την παράταση στην κρίση. Για αυτό και δεν πρόκειται να συναινέσουμε. Η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να βάλει υπογραφή σε νέο μνημόνιο. Αν ο κ. Τσίπρας αναζητά συνενόχους για τα τραγικά αδιέξοδα που οδήγησε τη χώρα, ας τα βρει αλλού.

 

3.Τι μέλλει γενέσθαι αν δεν υπάρξει συμφωνία τη Δευτέρα; Εκτιμάτε ότι ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να παρατείνει τις διαπραγματεύσεις για 2-3 μήνες ακόμη ή θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να προκηρύξει εκλογές, τις οποίες, ωστόσο, απέκλεισε την Τετάρτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;

 

Ο  κ. Τσίπρας δε μου έχει δείξει μέχρι στιγμής ότι «καίγεται» να κλείσει άμεσα και η δεύτερη αξιολόγηση. Ένας Πρωθυπουργός που αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα ενός θέματος και αγωνιά για την αίσια έκβασή του, βρίσκεται νυχθημερόν στο γραφείο του και δεν προγραμματίζει να φύγει για πενταήμερα ταξιδάκια στην εξωτική Κούβα.

Νομίζω ότι ενόψει του Eurogroup της Δευτέρας, η Κυβέρνηση δεν επιχειρεί τίποτε άλλο από το να στήσει ένα ακόμα φτηνό επικοινωνιακό τέχνασμα εσωτερικής κατανάλωσης, περί «δήθεν» διαπραγμάτευσης. Με αυτό το πρόσχημα, άλλωστε, καθυστέρησε για 14 μήνες την πρώτη αξιολόγηση και, με αυτόν τον τρόπο, οδήγησε στο κλείσιμο εκατοντάδες επιχειρήσεις και χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία. Έτσι και τώρα, προσπαθώντας να συσπειρώσει το ακροατήριό του θα ντυθεί με τον μανδύα του διαπραγματευτή και θα κερδίσει χρόνο. Να γνωρίζει, όμως, ότι κάθε του «υπερήφανη» διαπραγμάτευση, αποστερεί από την υπερηφάνεια της χώρας.

 

4.Εσείς θα ζητήσετε επαναδιαπραγμάτευση; Γιατί τι άλλο είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος που προαναγγέλλετε; 

Επιδιώκουμε με τους πιστωτές μια νέα συμφωνία. Με ίδιο περιεχόμενο, αλλά με διαφορετικούς στόχους. Γιατί από την Ελλάδα που κατέγραφε ανάπτυξη το 2014, οδηγηθήκαμε σήμερα σε μια Ελλάδα που αποτελεί στην Ευρωζώνη τη μόνη χώρα με ύφεση.  Η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι το κλειδί για να ξεφύγει η οικονομία μας από τον υφεσιακό κύκλο στον οποίο τον έχει περιέλθει, εξαιτίας του κ. Τσίπρα και της καταστροφικής για τον τόπο παρέας του. Είναι, όμως, απαραίτητο η συμφωνία αυτή να συνοδευτεί, παράλληλα, από ένα φιλόδοξο πρόγραμμα  μεταρρυθμίσεων που θα τονώσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας. Ένα πρόγραμμα, δήλαδή, που θα εξοικονομεί χρήματα από τις διαρθρωτικές αλλαγές και την περιστολή της κρατικής σπατάλης και όχι από την τσέπη των πολιτών.

 

5. Πριν λίγες ημέρες αναλάβατε υπεύθυνος τομεάρχης του κόμματός σας σε έναν από τους πλέον κρίσιμους τομείς, αυτόν του Μεταναστευτικού. Που βρίσκονται σήμερα οι διαφορές σας από την  Κυβέρνηση στο ζήτημα αυτό; Ποια η δική σας θέση;

 

Βρίσκονται στη διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ μιας Ελλάδας που ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα και μιας Ελλάδας «εθνικά παραγκωνισμένης», όπως την κατάντησαν σήμερα. Το πρώτο σημείο διαφωνίας μας έχει να κάνει με την περιφρούρηση των συνόρων. Γιατί σήμερα δεν υπάρχει καμία διαδικασία φύλαξης. Υπάρχει μόνο διευκόλυνση εισόδου όσων μπαίνουν παράνομα.

Η δεύτερη διαφορά μας έχει να κάνει με την ικανότητα απορρόφησης και τη διαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων που μας διαθέτει η Ευρώπη για την αντιμετώπιση του ζητήματος. Γιατί σήμερα δε γίνεται τίποτα από τα δύο.

Και η τρίτη διαφορά, αφορά στη διαχείριση του φαινομένου που γίνεται μέσα στο έδαφός μας. Γιατί εμείς, αντίθετα με την Κυβέρνηση, πιστεύουμε ότι πρέπει να υπάρχουν τα κλειστά κέντρα, που λανθασμένα κατήργησε και τώρα αντιλαμβάνεται τη χρησιμότητά τους. Και να το πω ξεκάθαρα: Όσοι εισέρχονται παράνομα στη χώρα μας και δεν χρήζουν ασύλου, πρέπει να κρατούνται. Δεν μπορεί να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Τελεία και παύλα. Έχουν παραβεί όλους τους νόμους δικαίου τόσο του εσωτερικού, όσο και του διεθνούς, και πρέπει να τους προετοιμάζουμε για την επιστροφή τους.

 

6. Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε τον Κυρ. Μητσοτάκη να κάνει συνεχή ανοίγματα προς το Κέντρο και την Κεντροαριστερά, επιδιώκοντας ταυτόχρονα και την διεύρυνση της ΝΔ και προς δυνάμεις της παραδοσιακής Δεξιάς. Πόσο εφικτός είναι ο στόχος μιας αμφίπλευρης διεύρυνσης και πόσο η διεύρυνση αυτή μπορεί να διευκολύνει τους εκλογικούς σας στόχους;

 

Οι αμφίπλευρες διευρύνσεις θεμελιώνονται πάντα πάνω σε εθνικά διακυβεύματα. Σήμερα, το βασικό εθνικό ζητούμενο είναι η έξοδος από την κρίση. Και αυτός είναι ο πατριωτισμός που υπηρετούμε. Ένας πατριωτισμός που δεν έχει να κάνει τόσο με μάχη ιδεολογιών, αλλά με μάχη νοοτροπιών. Γι αυτό και δεν απευθύνεται μόνο σε δεξιούς ή κεντροαριστερούς. Αφορά όλους τους Έλληνες. Όλους όσους πιστεύουν στις δυνατότητες του τόπου μας και οραματίζονται, όπως και εμείς, μια Ελλάδα ισχυρή και ανεξάρτητη.

 

7.Έχετε προβληματιστεί με τις νέες προκλήσεις Ερντογάν; Εσείς έχετε ζητήσει επανειλημμένα  σύγκλιση του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.

 

Μέχρι τώρα, σε όλη την περίοδο της κρίσης, δεν είχαμε δει την Τουρκία να δημιουργεί κλίμα σοβαρής επιθετικότητας στο Αιγαίο. Δεν είχε προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί ούτε  την δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, ούτε των ελλιπή εξοπλισμό σήμερα των ενόπλων δυνάμεων. Μετά το πρόσφατο πραξικόπημα, όμως, τα δεδομένα φαίνεται να έχουν αλλάξει. Οι εσωτερικοί εχθροί του Ερντογάν έχουν αυξηθεί, με αποτέλεσμα να νιώθει ανασφάλεια, ενώ και η εμπλοκή του στη Συρία τον έχει οδηγήσει σε αρκετές σπασμωδικές κινήσεις.

Είναι πολύ σημαντικό η Αθήνα να κρατήσει την ψυχραιμία της. Να δείξει, δηλαδή, ότι μπορεί να αντιμετωπίζει την αμφισβήτηση των διεθνών συνθηκών στο πλαίσιο του ρεαλισμού και της σοβαρότητας. Χωρίς να υποστείλει ούτε για μια στιγμή, βέβαια, τη σημαία διεκδίκησης των εθνικών μας δικαίων. Γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν οδυνηρό. Η αδήριτη ανάγκη της προστασίας των διεθνών συνθηκών αποτελεί, άλλωστε, ένα ζήτημα που πρέπει να τεθεί άμεσα στην Ευρώπη. 

Για να γίνουν όλα αυτά, όμως, χρειάζεται πρώτα συνεννόηση. Και, προσωπικά, είναι η πρώτη περίοδος που βιώνω -και λυπάμαι που το λέω-  κατά την οποία η Αξιωματική Αντιπολίτευση και η Κυβέρνηση δεν έχουν την παραμικρή επαφή για θέματα εξωτερικής πολιτικής.

 

 

7.Φοβάστε ότι η τακτική Ερντογάν μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη των σχέσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. και σε ανατροπή της συμφωνίας για το προσφυγικό; Μια τέτοια εξέλιξη τι επιπτώσεις θα έχει για τη χώρα μας σε ότι αφορά τις προσφυγικές ροές;

 

 Η ευθύνη για την ανατροπή σε κάτι που έχει συμφωνηθεί, συνήθως, δεν είναι μονομερής, αλλά διττή. Έτσι και τώρα, η εκβιαστική τακτική Ερντογάν δεν αποτελεί την μοναδική απειλή απέναντι στην πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ε.Ε. Εξίσου επικίνδυνοι είναι και οι ατελέσφοροι τακτικισμοί της Ευρώπης, η οποία δε στέκεται στο ύψος των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει   απέναντι στην Τουρκία. Γιατί, ενώ όφειλε να επιτρέψει την ελεύθερη πρόσβαση των Τούρκων στην Ευρώπη, μέσω του visa, εγκατέλειψε τη δέσμευση αυτή, προφασιζόμενη πολιτικού χαρακτήρα δικαιολογίες. Και σε περίπτωση που οι Εταίροι μας έχουν αποφασίσει μονομερώς να αλλάξουν θέση απέναντι στα συμφωνηθέντα, τότε θα έχουν διαπράξει ένα ακόμα κεφάλαιο πολιτικής ανευθυνότητας απέναντι στο ζήτημα του Μεταναστευτικού. Και, βέβαια, η Ελλάδα θα είναι, για ακόμη μία φορά, η χώρα που -εν ονόματι όλης της Ευρώπης- θα «φορτωθεί» το πρόβλημα εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της.