Σκάνδαλα και σκανδαλολογία

 

Ξεκινώ από το προφανές:  Άλλο το σκάνδαλο, άλλο η σκανδαλολογία. Ποια η διαφορά τους; Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με συμπεριφορές που προκαλούν όντως τα χρηστά ήθη και αντιβαίνουν τον νόμο. Στη δεύτερη, πάλι, έχουμε να κάνουμε με υποθέσεις που αποτελούν απλά την «προϋπόθεση» που αναζητούν ορισμένοι για να πλήξουν υπολήψεις και να δημιουργήσουν πολιτικό ζήτημα εκ του μηδενός.

Η πολιτική μας ζωή, το τελευταίο διάστημα  είναι γεμάτη από παραδείγματα και των δύο κατηγοριών. Στη δεύτερη περίπτωση, μάλιστα, από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιχειρηθεί ουκ ολίγες φορές να μπουν στο κάδρο πρόσωπα που, όλως τυχαίως, όλα σχετίζονται με τη Νέα Δημοκρατία.

Για παράδειγμα, από τον κ. Τσίπρα είχαμε ακούσει μύδρους το τελευταίο διάστημα κατά της κυρίας Μαρέβα Μητσοτάκη.  Αμέτρητες αναφορές στο όνομά της από το βήμα της Βουλής, αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα από τα φιλοκυβερνητικά έντυπα, σχολιασμούς και επικρίσεις από Υπουργούς, αλλά και από τον ίδιο τον κύριο Τσίπρα που «βιάστηκαν» να υιοθετήσουν τους «εισαγγελείς της Κουμουνδούρου».  Και μετά από όλα αυτά, εχθές μπήκε η υπόθεσή της στο αρχείο.

Το ίδιο και με την υπόθεση Παπασταύρου. Είχαμε ακούσει -πάλι από τον κ. Τσίπρα- να τον κατονομάζει ως υπεύθυνο διαπλοκής και εμπλεκόμενο σε σκάνδαλα. Δεν ανέφερε ποτέ, βέβαια, πως ο κ. Παπασταύρου ελέγχθηκε από όποια αρχή έχει το ελληνικό κράτος και δεν παραπέμφθηκε ποτέ σε καμία δίκη, ενώ του επεστράφησαν τα χρήματα τα οποία του είχαν δεσμεύσει για αρκετό καιρό. Και σκόπιμα. Γιατί η σκανδαλολογία δεν υπηρετεί ποτέ την αποκατάσταση της αλήθειας, αλλά εστιάζει πάντα στην κατασκευή των εντυπώσεων.

Η υπόθεση Πετσίτη, από την άλλη, ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Αυτή των σκανδάλων.  Γιατί περιλαμβάνει αδικαιολόγητο πλουτισμό, γιατί εμπεριέχει επαφές και συνεργασίες του «κολλητού» του Πρωθυπουργού με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και, γιατί, φαίνεται να σχηματίζει «υπόγειες διαδρομές διαπλοκής» που ξεκινούν από τα «υπόγεια» του Μαξίμου. Και όλα αυτά, βέβαια, ελέγχονται από το μικροσκόπιο των αρχών.

Σε όλα αυτά που ανέφερα πρέπει να προστεθεί και κάτι άλλο. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις όλα τα στελέχη τη Νέας Δημοκρατίας υπερασπίζονταν σθεναρά -από την πρώτη στιγμή- την αθωότητα τόσο της κυρίας Μητσοτάκη, όσο και του κύριου Παπασταύρου.

Στην περίπτωση Πετσίτη, αντιθέτως, παρακολουθώ μετά λύπης μου όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να «παρελαύνουν» στις τηλεοράσεις και να αδειάζουν τον πάλαι ποτέ σύντροφό τους τον οποίο -όλως τυχαίως- ξαφνικά θυμήθηκαν ότι δεν γνωρίζουν….