Αρθρο στη Βραδυνή της Κυριακής. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των στελεχών των σωμάτων ασφαλείας έφεραν στην επιφάνεια την αποκρουστική όψη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ που χωρίς αιδώ αλλά και χωρίς δικαιολογία, διέλυσε με την χρήση βίας μία ειρηνική συγκέντρωση ένστολων. Παράλληλα με την απαράδεκτη στάση της κυβέρνησης, που δια στόματος Φλωρίδη χαρακτήρισε τους διαδηλωτές αστυνομικούς ως στασιαστές καταρρίπτεται στην ουσία και ο μύθος της εργασιακής ειρήνης που έχτισε το ΠΑΣΟΚ. Επί σειρά ετών το ΠΑΣΟΚ άμεσα ή έμμεσα ισχυριζόταν, με ιδιαίτερο πειστικό τρόπο ότι μόνο αυτό μπορεί να περάσει επώδυνες πολιτικές διότι κατέχοντας τον έλεγχο το συνδικάτων δεν θα υπάρχουν αντιδράσεις. Γεγονός είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις τα συνδικάτα επέδειξαν αυξημένη ανοχή που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έδειχναν. Το τελευταίο διάστημα όμως φαίνεται η σύγκρουση μεταξύ εργαζομένων και κυβερνώντων στο σύνολο σχεδόν των εργαζομένων στο δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό τομές έχει ξεφύγει των ορίων. Στην Αθήνα μόλις την περασμένη Πέμπτη διαδήλωναν από κοινού, πανεπιστημιακοί, εκπαιδευτικοί, ταξιτζήδες, αστυνομικοί, υγειονομικοί, γιατροί, ελεγκτές τροφίμων και οι υπάλληλοι της ΕΣΥΕ. Αν αυτό δεν αποτελεί παράδειγμα κοινωνικής αναστάτωσης τότε ποιο άλλο θα μπορέσει ποτέ να αποτελέσει? Χαρακτηριστικό των ημερών που ζούμε υπήρξε πρωτοσέλιδο φιλοκυβερνητικής εφημερίδας που δίπλα στο πίνακα των αυξήσεων των δημοσίων υπαλλήλων παρέθεσε το δελτίο απεργιών της ημέρας. Ας μην ξεχνάμε ότι στο πρόσφατο μόλις παρελθόν το ΠΑΣΟΚ αποξενώθηκε από τις λαϊκές μάζες στην διάρκεια των δυναμικών κινητοποιήσεων της εκκλησίας για τις ταυτότητες, καθώς και στα πλαίσια της συζήτησης των προτάσεων Γιαννίτση για το ασφαλιστικό. Σημαντική επίσης εξέλιξη υπήρξε η επιστράτευση των ναυτικών που διήρκεσε περί τους τρεις μήνες στα πλαίσια πάλι ασφαλιστικών διεκδικήσεων. Το πλέον παράδοξο σε αυτές τις απεργιακές κινητοποιήσεις είναι ότι αυτές συμβαίνουν μετά την ανακοίνωση των παροχών από την κυβέρνηση. Η παροχολογία Σημίτη είτε δια μέσου του λεγόμενου «πακέτου», είτε μέσω της γενικόλογης «χάρτας» είτε τέλος μέσω της προαναγγελίας αυξήσεων στο δημόσιο τομέα δεν φαίνεται να κόπασε τις διεκδικήσεις αντίθετα άνοιξε την όρεξη για ακόμα περισσότερες. Η αναστάτωση που προκαλείται στην οικονομία και την κοινωνία από τις απεργίες που συγκλονίζουν την χώρα δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει την κατάσταση. Οι μύθοι περί κοινωνικής ειρήνης που τεχνηέντως έστησε το ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια καταρρέουν. ¶ραγε πόσο χειρότερη θα ήταν η κατάσταση αν κυβέρνηση ήταν η ΝΔ; Πιστεύει κανείς σήμερα ότι η ΝΔ θα ήταν αδύνατον να ελέγξει ένα απεργιακό κίνημα; Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι η ΝΔ θα επιδείκνυε ποιο απάνθρωπο και καθεστωτικό πρόσωπο από αυτό που το ΠΑΣΟΚ δια μέσου Φλωρίδη έδειξε προχθές στη Βουλή. Η ΝΔ έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι βρίσκεται πολύ πιο κοντά στους εργαζόμενους και ότι είναι η πλέον πρόθυμη πολιτική δύναμη απέναντι στο διάλογο. Σαν αυριανή κυβέρνηση θα ακολουθήσει μία πολιτική με σεβασμό στους εργαζόμενους και χωρίς να προσφέρει αφειδώς υποσχέσεις. Η κοινωνική ειρήνη δεν είναι ένα αγαθό που προσφέρεται στους πλειοδότες αλλά στους συνετούς και διαλλακτικούς.