Η Ελλάδα έχει αναμφισβήτητα μια απαράμιλλη ναυτική παράδοση. Όντας προσανατολισμένη στην θάλασσα η χώρα έχει γεννήσει ναυτικούς όπως ο Ιάσων, ναυάρχους όπως ο Θεμιστοκλής, εφοπλιστές όπως ο Ωνάσης αλλά και χιλιάδες άξιους ναυτικούς που ακόμα και σήμερα καθιστούν την Ελληνική Ναυτιλία πρωτοπόρα . Παράλληλα στον τομέα της ναυπηγικής πολλά δείγματα αξιοπρόσεκτης ιστορίας, αισθητικής, προσφοράς και συμβολισμών παραμένουν ζωντανά , όπως η τριήρης «Ολυμπιάς», το Μινωικό Πλοίο, το «Αβέρωφ», το «Ευγένιος Ευγενίδης», το «Θαλής Μιλήσιος κ.λ.π. Όμως μέχρι σήμερα καμία σοβαρή προσπάθεια δεν έχει γίνει για να αναδειχθεί η πλούσια ναυτική μας παράδοση. Το Ναυτικό Μουσείο στον Πειραιά, που λειτουργεί από το 1949, έχει αξιόλογα εκθέματα, όπως το πύργο του υποβρυχίου «Παπανικολής», κανόνια, γκραβούρες, σημαίες κλπ. αλλά με την σημερινή του μορφή δεν μπορεί να στεγάσει και να παρουσιάσει την ιστορία και την εξέλιξη της Ελληνικής Ναυτοσύνης καθώς είναι αποκομμένο από το θαλάσσιο μέτωπο. Επίσης οι εγκαταστάσεις του είναι μικρές, ακατάλληλες και ο τρόπος παρουσίασης απαρχαιωμένος. Το Πολεμικό Μουσείο στην Αθήνα αφιερώνει ένα μικρό κομμάτι του στο Π.Ν., ενώ το θρυλικό θωρηκτό Αβέρωφ που το επισκέπτονται ετησίως πάνω από δέκα χιλιάδες μαθητές από σχολεία της Αττικής, δεν προσελκύει το ενδιαφέρον ξένων επισκεπτών και των τουριστικών γραφείων παρά τις επανειλημμένες και συστηματικές προσπάθειες που έχουν γίνει από το Πολεμικό Ναυτικό στη δύναμη του οποίου ανήκει ακόμα το ιστορικό σκάφος. Η απουσία ενός συγχρόνου ναυτικού μουσείου στην πόλη όχι μόνο την καθιστά παγκόσμια εξαίρεση, αλλά δείχνει και την παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος όλα τα τελευταία χρόνια για την ναυτική μας παράδοση και την Ελληνική Ναυτιλία. Παράλληλα καταδικάζει τις όποιες μεμονωμένες προσπάθειες γίνονται από φορείς και ιδιώτες για την προβολή αυτής της κληρονομιάς. Πόλεις πρότυπα, όπως η Βαρκελώνη στο νότο ή η Στοκχόλμη στο βορρά, έχουν καταστήσει το ανάλογο ναυτικό μουσείο ως ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό χρησιμοποιώντας σύγχρόνη αρχιτεκτονική και αισθητική και υιοθετώντας την διαδραστική προσέγγιση (Interactivity) τα μουσεία αυτά (NAVALE και VASSA ) αποκτούν ιδιαίτερη σημασία για τον επισκέπτη και την οικογένεια . Κάτι τέτοιο η χώρα μας έπρεπε ήδη να το έχει πράξει. Δυστυχώς απέναντι στην αδράνεια δεκαετιών θα πρέπει να υπάρξει ένα νέο όραμα και γενναία κινητοποίηση. Η νέα ηγεσία στον πολιτισμό και την ναυτιλία θα πρέπει να θέσει στόχο την δημιουργία αυτού του μουσείου. Αναμφίβολα ο χώρος του Φλοίσβου είναι ο ιδανικός. Τα σχέδια όμως για την δημιουργία ενός «¶λσους Ναυτικής Παράδοσης» στην περιοχή αυτή έχουν κολλήσει. Παρότι ο χώρος των 14 στρεμμάτων έχει χωροθετηθεί και υπάρχουν και τα σχέδια από το 1991, ακόμα και σήμερα δεν έχει παρθεί καμία απόφαση υλοποίησης του σχεδίου. Μαζί με την κατασκευή ενός χρηστικού αλλά και εντυπωσιακού οικοδομήματος απαιτείται να χρησιμοποιηθεί η ακτογραμμή και να κινητοποιηθούν όλα τα συναρμόδια υπουργεία, ιδιαίτερα τα Υπουργεία Αμύνης και Εμπορικής Ναυτιλίας, προκειμένου να εκτεθούν εκεί τα ιστορικά σκάφη που είναι διάσπαρτα σήμερα σε όλη την επικράτεια. Για παράδειγμα το εντυπωσιακό τρικάταρτο ιστιοφόρο «Ευγένιος Ευγενίδης» - που δώρισε ο μεγάλος ευεργέτης το 1952 στους σπουδαστές των ναυτικών σχολών – λόγω της εγκατάλειψης του χρειάζεται περίπου 7 εκ Ευρώ για να ανασκευαστεί πλήρως. Τα χρήματα αυτά δεν είναι πολλά αν για παράδειγμα συνδυαστεί η έκθεση του δίπλα από το ζωντανό μνημείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, την τριήρη «Ολυμπιάς». Το σκάφος αυτό είναι μία αρχαία αθηναϊκή τριήρης του 5ου π.Χ. αιώνα, (παρόμοια με εκείνες που ναυπηγήθηκαν μεταξύ του 650-610 π.Χ. στην Κόρινθο ή στη Σάμο, πιθανότατα από τον Κορίνθιο Αμεινοκλή) ναυπηγήθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό και έχει ξεσηκώσει το παγκόσμιο ναυτικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Τώρα συμμετέχει στις εκδηλώσεις για την Ολυμπιάδα ωστόσο πρέπει άμεσα να αποφασίσουμε για το μέλλον του πριν ξεκινήσει η φθορά του χρόνου και της αδιαφορίας. Η Ελληνική ναυτιλιακή κοινότητα θα μπορούσε να συνεισφέρει ενεργά σε ένα τέτοιο όραμα αρκεί να μην αποτελέσει και αυτή η προσπάθεια ένα ακόμα δημόσιο οργανισμό. Πρέπει να επιλεγεί ένα σχήμα στο οποίο ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας θα συνυπάρχουν με αυξημένη ανεξαρτησία από τις χρονοβόρες δημόσιες διαδικασίες. Η ευκαιρία παρουσίασης ενός τέτοιου μουσείου στους Ολυμπιακούς Αγώνες χάθηκε. Μπορεί όμως σήμερα να ξεκινήσει μια τέτοια προσπάθεια με την συμμετοχή όλων των φορέων αλλά υπό την καθοδήγηση και ηγεσία του ιδιωτικού τομέα για να υπάρξουν αποτελέσματα φαντασία και πάνω από όλα αισθητική.