ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητούμε σήμερα ένα κρίσιμο και ουσιαστικό νομοσχέδιο, το οποίο πιστεύω ότι θα έπρεπε να είχε συζητηθεί στην Εθνική Αντιπροσωπεία πολύ νωρίτερα και από την υιοθέτηση των οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες σήμερα καλείται να ενσωματώσει το εθνικό δίκαιο. Θα έπρεπε να το είχαμε συζητήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, γιατί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η χώρα μας άλλαξε και μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ έγινε δέκτης, υποδοχέας μεταναστών και μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα ανετράπησαν δεδομένα, τα οποία θεωρούσαμε ως θέσφατα στην κοινωνική μας δομή. Έτσι, σήμερα έχουμε μια Ελλάδα πολύ διαφορετική, μια Ελλάδα πολυπολιτισμική, μια Ελλάδα στην οποία κατοικούν πολλοί διαφορετικών εθνοτήτων μετανάστες, άνθρωποι που έρχονται με την παρουσία τους εδώ να δώσουν λύση είτε στον οικονομικό και βιοποριστικό τους πρόβλημα, είτε να αναπτύξουν την οικογένειά τους με έναν διαφορετικό τρόπο. Έτσι, εγώ πιστεύω -και νομίζω ότι συμφωνεί η συντριπτική πλειονότητα σε αυτή την Αίθουσα- ότι δεν μπορούμε πλέον να αισθανόμαστε απομονωμένοι ή να κλείσουμε τις πόρτες μας, τα αυτιά μας και τα μάτια μας σε αυτά τα φαινόμενα, που απασχολούν εδώ και πολλά χρόνια ανεπτυγμένες χώρες. Ο σεβασμός της διαφορετικότητας και η καταπολέμηση των διακρίσεων αποδεικνύει σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό ποιος είναι ο βαθμός προόδου που έχει υιοθετήσει η κάθε κοινωνία. Η ανεκτικότητα και η αλληλεγγύη απέναντι στο συνάνθρωπο είναι γνώμονας και θα πρέπει να είναι γνώμονας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών. Και αυτά θα πρέπει να αποτελούν την κορωνίδα και την καθημερινή μας σκέψη στην άσκηση της πολιτικής. Νομίζω ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων απέδειξε ότι διαθέτει στο μέγιστο βαθμό όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, και της ανεκτικότητας και της συμπαράστασης και της λογικής της ανοικτής πόρτας στο συνάνθρωπο. Και μάλιστα το απέδειξε πρόσφατα, συμμετέχοντας με αυτό τον ενεργό τρόπο στη φιλανθρωπική προσπάθεια βοήθειας προς τις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας. Παράλληλα με το σημερινό νομοσχέδιο προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα δείκτη προστασίας απέναντι σε αυτούς που εργάζονται, συμμετέχουν στην κοινωνική παραγωγή, στην οικονομική διαδικασία και προέρχονται από διαφορετική χώρα, ενδεχομένως έχουν διαφορετικό χρώμα από εμάς αλλά επίσης και διαφορετικές επιλογές. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μέχρι πριν από λίγα χρόνια αλλά και πιο πρόσφατα η χώρα μας είχε κατηγορηθεί από διεθνείς οργανισμούς για φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας και διακρίσεων. Η χώρα μας ακόμη και πρόσφατα φιγουράρει ανάμεσα στις χώρες που δεν έχουν ξεπεράσει στο σύνολό τους τα φαινόμενα αντισημιτισμού. Μια πρόσφατη έκθεση του STATE DEPARTMENT, η οποία βεβαίως δίνει τα εύσημα στην ελληνική πολιτεία, ξαναφέρνει στην επικαιρότητα τέτοιου είδους φαινόμενα τα οποία θα πρέπει να είναι καταδικαστέα -και είναι καταδικαστέα- από το σύνολο νομίζω των πολιτικών κομμάτων εκτός απ' αυτά που βρίσκονται στο περιθώριο του πολιτικού spectrum. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ένα θέμα, όμως, που μας απασχολεί και θα μας απασχολήσει και σε δύο μήνες και έχει απασχολήσει επί χιλιάδες ώρα τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι ένα θέμα το οποίο δεν θίγεται στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Αυτό το θέμα έχει να κάνει με την αρχή της ίσης μεταχείρισης των ανθρώπων, των πολιτών που ζουν σε αυτήν εδώ τη χώρα. Γνωρίζοντας τις απόψεις της Υπουργού Παιδείας, με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα, θα ήθελα αυτό το συγκεκριμένο νομοσχέδιο να αντιμετώπιζε το κακό στη ρίζα του και να έδινε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία σε όλους τους συναδέλφους, σε όλα τα κόμματα να πάρουν γενναία απόφαση. Αυτό αφορά το δείκτη ασφαλείας που θα πρέπει να εκτείνουμε και στον τομέα της εκπαίδευσης. Το άρθρο 4 λέει ότι το συγκεκριμένο νομοθέτημα εκτείνεται στην εκπαίδευση χωρίς όμως να κάνει καμία μα καμία περαιτέρω ειδίκευση. Σε δύο μήνες με αφορμή την παρέλαση της 25ης Μαρτίου πάλι θα ξεσπάσει θόρυβος, φασαρία σε περιοχές της Ελλάδος για το ποιος πρέπει, ποιος μπορεί ή ποιος δεν μπορεί να σηκώνει την ελληνική σημαία. Εδώ νομίζω ότι μας δίνεται μία λαμπρή ευκαιρία. Θα πρέπει με σαφήνεια να ξεκαθαρίσουμε ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να σηκώνει την ελληνική σημαία, καταγράφοντας με την ομόφωνη -νομίζω- βούλησή μας ότι πρέπει επιτέλους αυτή η κοινωνία να γίνει ανοικτή, να γίνει μία κοινωνία που θα μπορεί να φιλοξενεί, μία κοινωνία που θα σέβεται τους ανθρώπους που καλούνται να ζήσουν μέσα στη χώρα. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ότι σε αυτό το νόμο θα μπορούσαμε να βάλουμε και τις ευθύνες που πρέπει να έχουν οι γονείς, το διδακτικό προσωπικό σε όλη την εκπαιδευτική δραστηριότητα. Γιατί αν δεν καταφέρουμε να πολεμήσουμε το ρατσισμό και την ξενοφοβία στην εκπαίδευση, εκεί όπου οι διαφορές μεγεθύνονται, τότε δεν θα μπορέσουμε αποτελεσματικά να τα καταπολεμήσουμε στους χώρους εργασίας. Κύριε Υπουργέ, είμαι βέβαιος ότι με τη διάθεσή σας και την αποφασιστικότητά σας να αντιμετωπίσετε τις διακρίσεις στο χώρο της δουλειάς, θα κάνετε και ένα παραπάνω βήμα και σε συνεργασία με την Υπουργό Παιδείας θα πάρετε μία γενναία απόφαση για να αντιμετωπίσετε τις διακρίσεις και στον τομέα της εκπαίδευσης, ώστε πραγματικά να εξαλείψουμε κατά το δυνατόν τις διακρίσεις σε ολόκληρο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βεβαίως, υπερψηφίζω το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και θα ήθελα μόνο να σχολιάσω τη στάση των δύο κομμάτων της Αντιπολίτευσης. Με έκπληξη πραγματικά άκουσα τον εισηγητή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας να καταψηφίζει το νομοσχέδιο, χωρίς όμως να καταλάβω σε τι διαφωνεί. Ποια είναι η διαφωνία του; Η διαφωνία είναι ότι δεν θέλει το κόμμα της εργατιάς, όπως ονομάζεται, να καταπολεμήσει τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας; Ποια είναι η λογική με την οποία το Κ.Κ.Ε. απέχει από μία τέτοια εθνική προσπάθεια; Επίσης και ο Συνασπισμός, ένα κόμμα το οποίο μας έχει συνηθίσει με την παρουσία των στελεχών του να υπερασπίζει σε όλα τα τηλεοπτικά παράθυρα πρωτοβουλίες πολιτών ή να υπερασπίζει αν θέλετε την κατάργηση των διακρίσεων, σήμερα απείχε από τη συζήτηση στο νομοσχέδιο, γιατί μέχρι τώρα ούτε ένας Βουλευτής του Συνασπισμού, ούτε εισηγητής από την πλευρά του Συνασπισμού έλαβε το λόγο τουλάχιστον, να ακούσουμε την άποψή του και πάνω από όλα να κάνει αυτές τις προτάσεις τις οποίες θέλει να φέρει στην ελληνική κοινωνία, αλλά δυστυχώς δεν φέρνει ποτέ στη Βουλή. Με αυτές τις σκέψεις, σας ευχαριστώ και ψηφίζω το παρόν νομοσχέδιο. (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας).