¶ρθρο του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, στον Ελεύθερο Τύπο. Ο θάνατος του Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ μας υποχρέωσε να σκύψουμε στο έργο του και να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε γιατί αυτός ο Πάπας δεν ήταν σαν τους άλλους. Πολωνός, πολυταξιδεμένος, αγωνιστής και με μεγαλόψυχη καρδιά, συμφιλιωτής και επίμονος, η προσωπικότητα του Πάπα σημάδεψε τόσους πολλούς ανθρώπους όσο λίγοι σύγχρονοι του. Έχοντας κάνει το γύρω του κόσμου 17 φορές και ερχόμενος σε επαφή με εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, προσέφερε σημαντικότατο αποστολικό έργο. Από την συνολική δράση του, όμως, αυτό που δεν μπορεί να ξεχαστεί είναι η συμβολή του στην εμπέδωση και ενίσχυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη συμβολή του για την πτώση του κομμουνισμού και την επανένωση της Ευρώπης. Είναι ο Λεχ Βαλέσα, ο Πολωνός συνδικαλιστής και συνέχεια πρώτος Πρόεδρος της δημοκρατικής Πολωνίας, που περιέγραψε την σχέση του Πάπα με τον αγώνα κατά του κομμουνισμού. «Στην αρχή βρισκόμασταν είκοσι άνθρωποι και συζητούσαμε για τον Χριστό και την κατάσταση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στην Πολωνία. Ο ένας από εμάς έγινε Πάπας. Και τότε από 20 αποκτήσαμε ένα ακροατήριο 10 εκατομμυρίων.» Ήταν οι μάχες που έδωσε σαν καρδινάλιος στη Πολωνία για την θρησκευτική ελευθερία που χαλύβδωσαν την πίστη του λαού του. Ήταν χαρακτηριστική η μάχη που κέρδισε, σαν καρδινάλιο της Κρακοβίας, απέναντι στο αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς της Πολωνίας για να φτιάξει εκκλησία στην Nowa Hotta (Νέα πόλη) που το καθεστώς κατασκεύασε για τους κομμουνιστές εργάτες ως πρότυπη πόλη. Έχοντας ζήσει την φρίκη του ναζισμού στην Κρακοβία, μόλις 13 χλμ από το πλησιέστερο στρατόπεδο θανάτου των Ναζί, αλλά και παρακολουθώντας το γκέτο της Βαρσοβίας να γίνεται ο τάφος για φίλους του Εβραίους βρέθηκε απέναντι σε κάθε απολυταρχικό καθεστώς. Σημαντικότατη ήταν η επίσκεψη που πραγματοποίησε στην γενέτειρα του μετά την ανάδειξη του σε Πάπα. Σε περίπου 45 ομιλίες σε όλη την Πολωνία μίλησε για την ιστορία της χώρας, υπενθυμίζοντας γεγονότα και αποτυπώνοντας την ιστορία έτσι όπως δεν την περιέγραφε το φιλορωσικό- κομμουνιστικό κατεστημένο, που είχε επιδοθεί σε ευρεία παραποίηση της ιστορίας. Αγνοώντας την απαγόρευση για δημόσιες λειτουργίες και με τις φράσεις «Δεν υπάρχει Πολωνία χωρίς Χριστό», «μην φοβάστε» συγκέντρωσε γύρω του εκατομμύρια Πολωνούς μεταδίδοντας πίστη και όραμα για ελευθερία. Αμέσως μετά γεννήθηκε το κίνημα της Αλληλεγγύης. Η οικονομική κρίση στα ναυπηγεία του Γκντανσκ οδήγησε τους εργαζόμενους στην δημιουργία ενός ανεξάρτητου – παράνομου εργατικού συνδικάτου. Στα επεισόδια του Αυγούστου 1980 ήταν η φωτογραφία του Πάπα που βρέθηκε κρεμασμένη σε όλα τα οδοφράγματα που έστησαν οι εργάτες. Αργότερα εκείνο το χρόνο και όσο η Σοβιετική Ένωση συγκέντρωνε στρατεύματα στα Πολωνορωσικά σύνορα, προφανώς για να επέμβει όπως έκανε σε αντίστοιχες περιπτώσεις (1956 Ουγγαρία και 1968 Τσεχοσλοβακία), ο Πάπας με δημόσιες δηλώσεις στάθηκε απέναντι στη διαφαινόμενη επίθεση. Παράλληλα χρηματοδότησε απευθείας την Αλληλεγγύη με σημαντικά ποσά. Όλη αυτή η στάση του κόστισε την δολοφονική επίθεση, που υπέστη το Μάιο του 1981 από Τούρκο, μέλος των Γκρίζων Λύκων που βρέθηκε διασυνδεδεμένος με τις Βουλγαρικές μυστικές υπηρεσίες. Η πίεση για εκδημοκρατισμό ήταν τέτοια ώστε όταν τελικά υποχώρησε ο Γιαρουζέλκι, συναντήθηκε παράλληλα με το Λέχ Βαλέσα και τον καρδινάλιο Γκεντζ, και η Αλληλεγγύη απέκτησε συμμετοχή στην κυβέρνηση. Αυτό κράτησε ελάχιστα διότι το Δεκ. 1981 επεβλήθη ο στρατιωτικός νόμος που οδήγησε την Πολωνία σε μία πρωτοφανή οικονομική και πολιτική απομόνωση. Σε νέα του επίσκεψη το 1983 ο Πάπας μίλησε για αλληλεγγύη μεταφέροντας το μήνυμα συμπαράστασης μπροστά σε έναν φοβισμένο Γιαρουζέλσκι. Τέλος η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη άρχισε όταν τον Φεβ. 1989 ξεκίνησαν συνομιλίες ανάμεσα στην Αλληλεγγύη και τον Γιαρουζέλσκι που τελικά οδήγησαν στις εκλογές του Ιουνίου στις οποίες κέρδισε η Αλληλεγγύη συγκεντρώνοντας όλες, παρά μία, τις έδρες του πολωνικού κοινοβουλίου. Βέβαια σε όλη αυτή την στάση βοήθησαν σημαντικά οι ΗΠΑ και ο πρόεδρος Ρέιγκαν που με συνέπεια και αποφασιστικότητα συνέβαλε και αυτός με την στάση του, να οδηγηθεί, η Ανατολική Ευρώπη στις εξελίξεις του 1989. Η άριστη σχέση που καλλιεργήθηκε ανάμεσα στους Αμερικανούς και τον Πάπα, δεν στάθηκαν εμπόδιο στο να αντιδράσει έντονα στους πολέμους στην Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ. Ανεξαρτήτως δόγματος, ή πίστης είναι βέβαιο ότι ο κόσμος έχασε ένα μαχητή των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Ο Πάπας σε δύσκολες εποχές, διαφοροποιούμενος από το παπικό παρελθόν δεν δίστασε να επέμβει, να μιλήσει και να τοποθετηθεί, έχοντας αποκτήσει ένα πολύ μεγάλο ακροατήριο για όλα τα κακά της εποχής μας. Ακόμα και σε αυτούς που σήμερα αμφισβητούν την ορθότητα όλων των κηρυγμάτων του ένα είναι βέβαιο: O Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ υπήρξε μία φωτεινή προσωπικότητα που όρθωσε την πίστη του απέναντι σε όλους που έβαλαν την πολιτική πάνω από τον άνθρωπο.