Από τον Μάιο του 1979 οπότε υπεγράφη στο Ζάππειο Μέγαρο η Πράξη Προσχώρησης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, η χώρα μας έχει ως σταθερό στόχο της πολιτικής της, την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υποστηρίζουμε σθεναρά την εμβάθυνση της ενοποίησης σε όλους τους τομείς, με άξονα το ομοσπονδιακό μοντέλο. Υπηρετούμε με συνέπεια το όραμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή που πίστευε ‘ότι δια μέσω της συμμετοχής μας στην Ευρώπη, η Ελλάδα δεν θα έλυνε μόνο το οικονομικό της πρόβλημα αλλά θα έλυνε και το πρόβλημα ασφάλειας. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι μόνο σε αυτήν την περίπτωση η Ευρώπη θα μπορέσει να προωθήσει πιο αποτελεσματικά τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της συνεργασίας και του σεβασμού των αρχών του διεθνούς Δικαίου. Τα δημοψηφίσματα στην Γαλλία και την Ολλανδία είναι σαφές ότι τραυμάτισαν το όραμα του ομοσπονδιακού μοντέλου και επανέφεραν στο προσκήνιο τις απόψεις για την μετεξέλιξη της ΕΕ σε μια χαλαρή διακυβερνητική συνεργασία. Αναμφίβολα το γεγονός αυτό επηρεάζει την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και δημιουργεί μια σειρά από ερωτήματα για την Ελληνική στρατηγική στήριξης της Τουρκικής εισδοχής στην ΕΕ την οποία υποστηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. ¶ραγε η Τουρκία θα συνεχίσει την προσπάθεια προσαρμογή της ή θα την εγκαταλείψει λόγω του εντεινόμενου «τουρκοσκεπτικισμού» στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Θα συνεχίσει να προσβλέπει στην Ελληνική υποστήριξη ή θα επιλέξει την ένταση στις διμερείς μας σχέσεις; Η απάντηση αυτών των ερωτημάτων σήμερα θα ήταν παρακινδυνευμένη. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η απόφαση για την έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. που ελήφθη στις 17 Δεκεμβρίου, ισχύει και ουδείς θέτει επισήμως θέμα ανατροπής της. Μην ξεχνάμε ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την ΕΕ έχουν ορίζοντα ολοκλήρωσης τουλάχιστον μια δεκαετία και κανείς μπορεί να προβλέψει από τώρα ποια θα είναι η πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη το 2015. Ανεξάρτητα από το τι τελικά θα γίνει στην Ευρώπη μην ξεχνάμε ότι ήδη η Τουρκία δια μέσου παραβάσεων και παραβιάσεων έχει θέσει σαφώς ένα διεκδικητικό πλαίσιο στις διμερείς σχέσεις. Η αλλαγή στην στρατηγική της Ελλάδος, με σκλήρυνση της στάσης έναντι της Τουρκίας και εγκατ΄’αλειψη της προσπάθειας για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρώπη, δεν θα ωφελούσε ούτε την ίδια, ούτε την δημοκρατική μετεξέλιξη της Τουρκίας, που η Ελλάδα επιθυμεί. Αν υπάρχει σήμερα ένα πρόβλημα στην ΕΕ μετά το «ΟΧΙ» των Γάλλων και των Ολλανδών αυτό αφορά πολύ περισσότερο με τις πολιτικές της Ένωσης και λιγότερο την είσοδο της Τουρκίας σε αυτή. Αυτές που κρίθηκαν ήταν οι πολιτικές συνοχής καθώς οι χώρες με καθαρή συνεισφορά στον κοινοτικό προϋπολογισμό επιδιώκουν να μειώσουν τα σχετικά κονδύλια που θα μοιραστούν σε επιπλέον δέκα χώρες. Σε αυτήν την κρίσιμη διαβούλευση η Ελλάδα δεν καλείται να αντιμετωπίσει την απροθυμία των ισχυρών κρατών να ενισχύσουν οικονομικά την περίοδο 2007 – 2013 τα παλαιά κράτη μέλη αλλά και την κακή εικόνα που έχουμε δημιουργήσει στις Βρυξέλλες με την κατασπατάληση των πόρων από τα τρία προηγούμενα ΚΠΣ, αποκορύφωμα της οποίας είναι η πρόσφατη απόφαση της Κομισιόν να επιστραφούν 518 εκ Ευρώ. ¶ρα, αυτό που θα κάνει ισχυρότερη την φωνή μας στην επερχόμενη δεκαετία για την στήριξη της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, πολιτική που όλοι αναγνωρίζουν ως επωφελή για την χώρα, δεν είναι η αλλαγή στάσης στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά η οικονομική ανάπτυξη και αξιοποίηση στο μέγιστο δυνατό βαθμό της συμμετοχής μας στην Ευρώπη.