Με την επίτευξη της συμφωνίας για την εθελούσια έξοδο στον Ο.Τ.Ε. καθώς και με την προώθηση της μεγάλης διαρθρωτικής αλλαγής στη λειτουργία του οργανισμού και για τις εργασιακές σχέσεις με την κατάργηση της μονιμότητας, η κυβέρνηση άνοιξε τον ουσιαστικό κύκλο των μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών. Ακολούθησε η ρύθμιση του ασφαλιστικού των τραπεζών που αφορούσε κατά κύριο λόγο τις κρατικές τράπεζες (Εμπορική, Αγροτική). Αυτή η ρύθμιση έχει στόχο την ενίσχυση της βιωσιμότητας των τραπεζών αυτών ώστε να μην κλείσουν και να μη χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας λόγω της εφαρμογής των νέων λογιστικών προτύπων που επιβάλλουν την πλήρη απεικόνιση των υποχρεώσεων των τραπεζών προς τα ταμεία τους. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που υλοποιεί η κυβέρνηση συνεχίζουν με την υιοθέτηση διευρυμένου ωραρίου στα εμπορικά καταστήματα και με την ελαστικοποίηση του ωραρίου εργασίας καθώς και την αλλαγή του τρόπου καταβολής των υπερωριών. Το διευρυμένο ωράριο στα εμπορικά καταστήματα στόχο έχει τη διευκόλυνση των καταναλωτών, την αύξηση της κατανάλωσης, και την αύξηση της απασχόλησης στο εμπόριο. Η ελαστικοποίηση στις εργασιακές υπηρεσίες δίκαιο στόχο έχει να εξυπηρετηθούν οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που σήμερα μαστίζονται από το υψηλό κόστος εργασίας και να μειωθούν οι τρύπες του ασφαλιστικού μας συστήματος με τη μείωση της εισφοροδιαφυγής που σήμερα υπάρχει. Οι μεγάλες αυτές διαρθρωτικές αλλαγές δεν μπορούν να ολοκληρωθούν χωρίς τη συζήτηση γύρω από το ασφαλιστικό σύστημα και την αλλαγή που σήμερα επιβάλλεται από τα δημογραφικά και οικονομικά δεδομένα. Είναι γεγονός είναι γεγονός ότι το ασφαλιστικό σύστημα, που διέπεται από τους δύο νόμους Σιούφα και Ρέππα, έχει περιορισμένο ορίζοντα βιωσιμότητας. Όπως απεκάλυψε και με έκθεσή της η ΓΣΕΕ το ασφαλιστικό σύστημα δεν θα είναι βιώσιμο μετά το 1913 ενώ σύμφωνα με εκτίμηση του Υπουργείου Οικονομίας ενώ σήμερα το έλλειμμα του ασφαλιστικού ανέρχεται στο 4% του Α.Ε.Π. μετά από 45 χρόνια δηλαδή όταν τα παιδιά μας θα βγαίνουν στη σύνταξη θα φτάσει το 14% του Α.Ε.Π.. Με αυτά τα δεδομένα είναι επιβεβλημένο να προχωρήσουμε σε μια συζήτηση, αποφορτισμένη κομματικά, πάντοτε όμως με πολιτικούς όρους, που στόχο θα έχει όλοι μαζί εργαζόμενοι, εργοδότες, πολιτεία, να πάρουμε αυτές τις αποφάσεις που θα καταστήσουν βιώσιμο το ασφαλιστικό σύστημα. Όταν πριν από λίγες βδομάδες ο ΓΓ του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) μίλησε στην Ελληνική Βουλή για το έλλειμμα του ασφαλιστικού συστήματος είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι για τα ασφαλιστικά θα έπρεπε να αποφασίζουν οι νέοι και να μην ψηφίζουν οι συνταξιούχοι. Κανένας δεν πιστεύει κάτι τέτοιο. Αυτό που είναι βέβαιο όμως είναι ότι οι αποφάσεις που θα παρθούν στο αμέσως επόμενο διάστημα αφορούν κυρίως τα παιδιά μας. Γι αυτό όλοι θα πρέπει να σκεφτούμε με ιδιαίτερη σοβαρότητα και ευθύνη το μέλλον της νέας γενιάς.