Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 169ο Γράφει ο Τίτος Αθανασιάδης Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς της μεταδικτατορικής περιόδου, ηγετικό στέλεχος της Ν.Δ. επί πολλές δεκαετίες, κορυφαίος υπουργός της, αντιπρόεδρος της, επικεφαλής των ευρωβουλευτών της σήμερα και στενός συνεργάτης των Κων. Καραμανλή, Γ. Ράλλη, Ε. Αβέρωφ και Κων. Μητσοτάκη, πέρασε τη δική του σκληρή περιπέτεια κατά τη δικτατορία, κρατούμενός, σε πλήρη απομόνωση, χωρίς δίκη, σ’ ένα σκοτεινό κελί, επί μήνες. Η δικτατορία διέκοψε το νήμα της πολιτικής ανόδου του πολύ νωρίς: Σε ηλικία μόλις 34 ετών, λίγα χρόνια μετά την είσοδο του στο Κοινοβούλιο, όπου διανοίγονταν μεγάλες προοπτικές ανάδειξής του, λόγω των σημαντικών νομικών σπουδών που είχε πραγματοποιήσει τόσο στη Νομική Σχολή Αθηνών όσο και στο περίφημο Γερμανικό Πανεπιστήμιο του Φράινμπουργκ. Το1967 ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης εθεωρείτο από τον ηγετικό κύκλο της πολιτικής ζωής της εποχής εκείνης ως ο νέος ανερχόμενος αστέρας της Δεξιάς στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα, όπως εξάλλου έδειχναν τα αποτελέσματα των εκλογών 1961, 1963 και 164 και οι μέχρι τότε αγορεύσεις και παρεμβάσεις του στη Βουλή των Ελλήνων. Φιλοδοξία του Βαρβιτσιώτη, από τα νεανικά χρόνια του, ήταν να ασχοληθεί με τη Νομική Επιστήμη, παρά το γεγονός ότι οι πρόγονοί του είχαν υπηρετήσει την πατρίδα ως πολιτικοί, από το 1843, όταν η Ελλάδα απέκτησε το πρώτο της Σύνταγμα, μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, του έτους εκείνου και θα έπρεπε ίσως κι εκείνος να γίνει πολιτικός, για να συνεχίσει στον Αγώνα του ΄21 για την ελευθερία της πατρίδας και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Ο πατέρας του, Μιλτιάδης, είχε υπηρετήσει την πατρίδα σε περίοδο εξαιρετικά δύσκολη γι’αυτήν: κατά την πρώτη τετραετία μετά την απελευθέρωσή της από τη γερμανική κατοχή, όταν ως βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος (από το 1946 μέχρι το 1950) στάθηκε στο πλευρό του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, τόσο κατά την Πρωθυπουργία του όσο και κατά την περίοδο της αντιπροεδρίας του, για να τον βοηθήσει σε ζητήματα εθνικής, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής , αλλά και ξεχωριστής νομικής φύσεως, δεδομένου ότι επρόκειτο για άριστο νομομαθή. Τα τέσσερα χρόνια της πρώτης κοινοβουλευτικής περιόδου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν εξαιρετικά κρίσιμα για την Ελλάδα. Στην διάρκεία τους κρίθηκε σε ποιο διεθνές στρατόπεδο θα εντασσόταν η χώρα: Στο στρατόπεδο του σοσιαλισμού ή των χωρών του ελεύθερου κόσμου. Όπως επίσης κρίθηκάν οι εθνικές διεκδικήσεις της και το οικονομικό μέλλον της. Ο Μιλτ. Βαρβιτσιώτης στήριξε τον αγώνα που έδωσε τότε ο Κων. Τσαλδάρης στο εσωτερικό, για όλα αυτά τα ζητήματα. Και αφοσιώθηκε στον Δον Κιχώτη αυτόν της πολιτικής με αυταπάρνηση, διότι πίστευε στις ίδιες με αυτόν αξίες και ηθικές αρχές. Ο Μιλτ. Βαρβιτσιώτης ακολούθησε τον Κων. Τσαλδάρη και στα χρόνια της πολιτικής του κατωφέρειας, όταν αρνήθηκε να στηρίξει τον Παπάγο στην πολιτική και επέμενε να διατηρεί το Λαϊκό Κόμμα, ακόμα και μετά την πρωθυπουργοποίηση του Κων. Καραμανλή και την εκ μέρους του ίδρυση της ΕΡΕ. Στη μακρά αυτή δοκιμασία του Κων. Τσαρδάρη, ο φίλος του Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης στάθηκε στο πλευρό του, μέχρι τον Ιούλιο του 1960, όταν πέθανε. Ο θάνατος του Μιλτ. Βαρβιτσιώτη υποχρέωσε το γιο του Γιάννη, να επιστρέψει στην Αθήνα από το Φράινμπουρκ και να συνεχίσει στη Νομική Σχολή τη διατριβή που έκανε στο γερμανικό πανεπιστήμιο για την «ονομαστική μετοχή». Οι λαμπρές σπουδές του Γιάννη στο Φράινμπουρκ, ιδιαίτερα στο Εμπορικό Δίκαιο, άνοιγαν το δρόμο για μια λαμπρή πανεπιστημιακή σταδιοδρομία. Η προοπτική να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου αποτελούσε πια, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές αυτής του 1960, σταθερή επιδίωξη του Γιάννη Βαρβιτσιώτη ο οποίος μετά την έγκριση της διατριβής του έβαλε μπροστά την εργασία του «επί υφηγεσία», που αποτελούσε τότε το προοίμιο της κατάληψης μιας πανεπιστημιακής έδρας. Ουδέποτε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης απαλλάχτηκε από το σαράκι της νομικής επιστήμης και ιδιαίτερα του Εμπορικού Δικαίου, όπως δείχνουν οι νομικές εργασίες που επραγματοποίησε αργότερα, πολλές των οποίων εξεδόθησαν σε βιβλία που περιλαμβάνονται στην εξέχουσα νομική βιβλιογραφία. Γνωριμία με Καραμανλή Πως όμως και γιατί, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης εγκατέλειψε την ακαδημαϊκή πορεία του όταν μάλιστα είχε αρχίσει να γίνεται ανοδική, για να αναμειχθεί με την πολιτική; Ένας από τους λόγους που ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης άφησε το Φράινμπουργκ μετά το θάνατο του πατέρα του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συνέχισε, όπως ελέχθη, τη διατριβή του στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, ήταν για να είναι κοντά στη μητέρα του, προκειμένου να μην είναι μόνη της. Το καλοκαίρι εκείνο, μάλιστα ο Γιάννης συνόδευσε τη μητέρα του στα Καμένα Βούρλα, που ως λουτρόπολη συγκέντρωνε τότε την προτίμηση των κοσμικών κύκλων. Κατά σύμπτωση, τις ίδιες ημέρες, Σαββατοκύριακο συνήθως, παραθέριζε στο εκεί μεγάλο ξενοδοχείο του ΕΟΤ ο δημιουργός του ομώνυμου θεσμού, πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής με τη σύζυγό του Αμαλία. Στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου «Γαλήνη», τα βράδια κυρίως, συναντώνταν και αντάλλασσαν απόψεις για τα γεγονότα της εποχής όσοι μεγάλοι παράγοντες της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας διέμεναν σ΄ αυτό κατά τις σύντομες διακοπές τους. Ένα από τα βράδια αυτά, ο Κων. Καραμανλής με την έντονα διερευνητική και γρήγορη ματιά του διέκρινε σ΄ ένα από τα τραπέζια της αίθουσας τη χήρα Βαρβιτσιώτη. Την πλησίασε, της φίλησε το χέρι, τη συλλυπήθηκε και δια ζώσης και τη ρώτησε αν ο νεαρός που τη συνόδευε ήταν γιος της. Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης που στεκόταν όρθιος, σε στάση προσοχής, υποκλίθηκε στον πρωθυπουργό της χώρας και του έδωσε το χέρι του. Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 170ο Στα 27 χρόνια του ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης (επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Ν.Δ. σήμερα και παλαιότερα αντιπρόεδρος του κόμματος) έχασε τον πατέρα του Μιλτιάδη, διαπρεπή δικηγόρο των Αθηνών, προσωπικό φίλο, στενό συνεργάτη και από το 1946 μέχρι το 1950 βουλευτή του Κων. Τσαλδάρη (Λαϊκό Κόμμα). Αναγκάσθηκε κατόπιν αυτού να επιστρέψει στην Ελλάδα και να συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας τη διατριβή του στα νομικά για την «ονομαστική μετοχή» που έκανε στο περίφημο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Φράινμπουργκ. Λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του, το καλοκαίρι του 1960, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης συνόδευσε τη μητέρα του Ελένη στο ξενοδοχείο του ΕΟΤ «Γαλήνη», στα Καμένα Βούρλα. Το ξενοδοχείο αυτό ήταν ένα από τα πολλά της αλυσίδας των ξενοδοχείων που ανεγέρθησαν από τον Κων.Καραμανλή, στο πλαίσιο της τουριστικής πολιτικής που είχε εγκαινιάσει ο αρχηγός της ΕΡΕ από τον πρώτο καιρό της πρωθυπουργίας του, το 1955. Μέχρι τότε τουριστική πολιτική δεν υπήρχε. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΛΕΙ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ Τα ξενοδοχεία του ΕΟΤ αποτελούσαν καύχημα και πρόσφεραν τα μέγιστα στην τουριστική ανάπτυξη της χώρας, όσο ο Καραμανλής κυβερνούσε τον τόπο, μέχρι το 1963. Από εκείνη την εποχή και μετά, άρχισε η κατάρρευση του θεσμού, λόγω της αδιαφορίας των διαδόχων κυβερνήσεων και της υπαλληλικής νοοτροπίας των εργαζομένων σ΄ αυτά. Ο Κων. Καραμανλής, που επεδίωκε να τονώσει και να στρέψει το ενδιαφέρον των Ελλήνων στο θεσμό των ξενοδοχείων του ΕΟΤ, όταν ήθελε να ξεκουραστεί από το φόρτο της εργασίας του, ή να φιλοξενήσει κάποιον διάσημο ξένο, προτιμούσε ένα από τα ξενοδοχεία αυτά, τα γνωστά ως «Ξενία». Προτιμούσε τα ξενοδοχεία στους Δελφούς και στα Καμένα Βούρλα. Η φήμη των ξενοδοχείων αυτών και η θέση τους συγκέντρωνε την προτίμηση πολιτικών και οικονομικών παραγόντων της χώρας και των κοσμικών της Αθήνας. Ένα Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού του 1960, ο Καραμανλής το πέρασε με την ωραία σύζυγό του, Αμαλία, στο «Γαλήνη». Κάποια στιγμή διέκρινε στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου τη χήρα του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Την πλησίασε και τη συλλυπήθηκε και δια ζώσης. Δίπλα της έστεκε όρθιος, σε στάση προσοχής, ο νεαρός Γιάννης Βαρβιτσιώτης. Ο Καραμανλής φαίνεται ότι εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι ένας νέος και εντυπωσιακά εμφανίσιμος νέος διέμενε σ΄ ένα ξενοδοχείο, το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας του οποίου ξεπερνούσε την ηλικία των πενήντα. Απευθυνόμενος προς τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ο πρωθυπουργός τον ρώτησε αν σπουδάζει ή εργάζεται. Ι. Βαρβιτσιώτης: «Έχω τελειώσει τη διατριβή μου, κύριε πρόεδρε, και θα την υποβάλω σύντομα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών προς έγκριση». Κ. Καραμανλής: «Ποιο είναι το θέμα σου»; Ι. Βαρβιτσιώτης: «Η ονομαστική μετοχή, κύριε πρόεδρε». Κ. Καραμανλής: «Σου αρέσει, βλέπω, το Εμπορικό Δίκαιο». Ι. Βαρβιτσιώτης: « Μάλιστα, κύριε πρόεδρε». Κ. Καραμανλής: «Και ποια είναι τα σχέδια σου;» Ι. Βαρβιτσιώτης: « Ετοιμάζω ήδη την υφηγεσία μου». Κ. Καραμανλής: «Ώστε πάς για ακαδημαϊκή καριέρα». Ι. Βαρβιτσιώτης: «Είναι η φιλοδοξία μου» Κ. Καραμανλής: « Σου εύχομαι κάθε επιτυχία» Ι. Βαρβιτσιώτης: «Ευχαριστώ κύριε πρόεδρε». Κ. Καραμανλής: «Όταν τυπώσεις την διατριβή σου στείλε μου ένα αντίτυπο». Η συνάντηση αυτή προκαθόρισε την πορεία της σταδιοδρομίας του Γιάννη Βαρβιτσιώτη στην πολιτική. Σ΄ αυτό ίσως συνέβαλε και το αίτημα της μητέρας προς τον τότε πρωθυπουργό. -Κώστα, το παιδί μου στα χέρια σου….. Το διδακτορικό του Βαρβιτσιώτη αξιολογήθηκε με «άριστα» από το Πανεπιστήμιο και ο νεαρός διδάκτωρ τύπωσε την εργασία του και έστειλε ένα αντίτυπο της στο πρωθυπουργικό γραφείο. Ήταν αφιερωμένο, με σεβασμό, στον πρωθυπουργό της Ελλάδος. Ένα μήνα αργότερα, το τηλέφωνο της οικίας Βαρβιτσιώτη κουδούνισε. Το σήκωσε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης. -Κύριε Βαρβιτσιώτη, είμαι ο Πασχάλης Κόντας, διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού. Ο Πασχάλης ήταν συμπατριώτης του Κ. Καραμανλή και άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του. Ο Κόντας συνέχισε: -Θέλει να σας δει ο πρόεδρος, κύριε Βαρβιτσιώτη, και θα σας περιμένει αύριο στο γραφείο του. «ΧΘΕΣ» Όταν ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης μπήκε στο γραφείο του πρωθυπουργού τον κατέλαβε δέος. Φυσικό ήταν. Από εκεί εκυβερνάτο όλη η Ελλάδα.. Ο Καραμανλής άρχισε να κάνει ερωτήσεις στον Βαρβιτσιώτη από το περιεχόμενο του βιβλίου, δείχνοντας έτσι ότι το διάβασε και ότι του δημιουργήθηκαν απορίες, τις οποίες καλούνταν τώρα να απαντήσει ο συγγραφέας του. Ο νεαρός Βαρβιτσιώτης ένιωθε σαν περνούσε από εξετάσεις για δεύτερη φορά. Αλλά και στον Βαρβιτσιώτη έκαναν εντύπωση οι νομικές γνώσεις του Καραμανλή. Τρεις μήνες μετά τη συνάντηση εκείνη ο υπεύθυνος Τύπου του πρωθυπουργικού γραφείου, Γιάννης Ζαχαράκης, τηλεφώνησε στον Βαρβιτσιώτη. - Ο πρόεδρος σας παρακαλεί να έρθετε στο γραφείο του. Θέλει κάτι να σας αναθέσει. Στη δεύτερη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, ο Βαρβιτσιώτης ήταν πιο άνετος. Εξεπλάγη όμως όταν άκουσε τον Καραμανλή να του ζητεί να του ετοιμάσει ένα σημείωμα από δύο σελίδες και να του διατυπώνει την άποψη του πώς η συναλλαγματική θα γίνει πιο αξιόπιστο μέσο πληρωμής στις συναλλαγές. - Πότε θέλετε το σημείωμα, κύριε πρόεδρε; - Κ. Καραμανλής: Χθες Ο Βαρβιτσιώτης κατάλαβε ότι είχε να κάνει με άτομο που απαιτούσε δουλειά και δεν χαριζόταν στο χρόνο. Υποσχέθηκε ότι το πολύ σε δύο μέρες το σημείωμα-εισήγηση για τη συναλλαγματική θα βρισκόταν στο πρωθυπουργικό γραφείο. Χαιρέτησε με σεβασμό, υποκλίθηκε και απεχώρησε. Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 171ο Το καλοκαίρι του 1960 ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, ηλικίας 27 ετών, ετοίμαζε τη διδακτορική διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όταν συνάντησε για πρώτη φορά τον Κων. Καραμανλή στα Καμένα Βούρλα. «Να μου στείλεις ένα αντίτυπο όταν την τυπώσεις», του είπε ο πρωθυπουργός. Τον Οκτώβριο του 1960 η διατριβή του Βαρβιτσιώτη πήρε «άριστα» και ο νεαρός δικηγόρος, που οραματιζόταν μια ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στο Πανεπιστήμιο, έστειλε στο πρωθυπουργικό γραφείο το αντίτυπο που ο Κων. Καραμανλής του είχε ζητήσει. Ο Πρωθυπουργός βρήκε το χρόνο να τη διαβάσει και να καλέσει τον Βαρβιτσιώτη στο γραφείο του, για να συζητήσει μαζί του το περιεχόμενο της και να λύσει κάποιες απορίες του. Τον Ιανουάριο του 1961 ο Καραμανλής ξαναζήτησε από τον Βαρβιτσιώτη να τον συναντήσει στο πρωθυπουργικό γραφείο. «Να μου ετοιμάσεις ένα σημείωμα των δύο σελίδων, με το οποίο θα μου λες πως η συναλλαγματική θα γίνει πιο αξιόπιστο μέσο πληρωμής στις συναλλαγές». Σε δύο ημέρες το σημείωμα του Βαρβιτσιώτη βρισκόταν στο Πρωθυπουργικό γραφείο και μερικές ημέρες αργότερα ο συντάκτης του κλήθηκε από τον τότε υπουργό Συντονισμού, Αριστείδη Πρωτοπαπαδάκη, να παρουσιαστεί στο γραφείο του. Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ Το υπουργείο Συντονισμού ήταν τότε απέναντι από το Μετοχικό Ταμείο Στρατού. Το γραφείο του Αριστείδη Πρωτοπαπαδάκη ήταν το στρατηγείο της οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας, που εκείνη την εποχή έκανε άλματα. Ο Πρωτοπαπαδάκης ήταν σεμνός και αυστηρός πολιτικός. Από εκείνους που βλέπουν την πολιτική ως υψηλή αποστολή. Έντιμος με κεφαλαία. Και δίκαιος. Πραγματικός Αριστείδης. Ο πατέρας του Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης είχε σώσει την ελληνική οικονομία, από τον ίδιο θώκο, όταν πρώτος αυτός στην ελληνική ιστορία και κατά μία άποψη και διεθνώς, εφάρμοσε το μέτρο της υποτίμησης της δραχμής, σε ποσοστό 50% στη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας. Για την πολιτική του αυτή, αλλά και γιατί ήταν πρωθυπουργός κατά την κατάρρευση στη Μικρά Ασία εκτελέσθηκε από την Επανάσταση του ΄22, στο Γουδί, μαζί με τέσσερις άλλους υπουργούς της κυβέρνησης του και τον αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού. Η εκτέλεση του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη ήταν επόμενο να επηρεάσει τον ψυχισμό και το χαρακτήρα του γιου του Αριστείδη, ο οποίος είχε το ταλέντο του πατέρα του στα οικονομικά. Ο λιτός και αυστηρός, λοιπόν, Αριστείδης Πρωτοπαπαδάκης δέχθηκε στο γραφείο του τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη. Ο υπουργός σήκωσε το κεφάλι του και με πρόσωπο συνοφρυωμένο απευθύνθηκε στον επισκέπτη του. - Εσύ είσαι που θα κάνω ότι μου πεις; Βαρβιτσιώτης: Δεν σας καταλαβαίνω, κύριε υπουργέ. - Με πήρε στο τηλέφωνο ο πρόεδρος και μου είπε ότι θα μου έστελνε ένα σημείωμα σου για την «ονομαστική μετοχή». Ακόμη, μου παρήγγειλε να σε καλέσω και να κάνω ότι μου πεις. Ο Βαρβιτσιώτης μόνο που δε παρέλυσε. Όσο κι αν συμφωνούσε ο Καραμανλής με το σημείωμα του, και αυτό τον γέμιζε με ικανοποίηση, δεν του άρεσε ο πρώτος τη τάξει υπουργός να του έλεγε πως θα έκανε ότι ανέφερε στο σημείωμα του και ότι θα του συνιστούσε, επίσης, προφορικά. Χωρίς, λοιπόν, να αιφνιδιαστεί στράφηκε προς τον υπουργό Συντονισμού και του είπε: - Δεν γνωρίζω τίποτε, κύριε υπουργέ. Εμένα μου ζήτησε ο πρόεδρος να του ετοιμάσω το σημείωμα που κρατάτε και που δεν ήξερα καν ότι θα έφτανε στα χέρια σας. Ο Πρωτοπαπαδάκης εμειδίασε κάπως, ένδειξη ότι δεχόταν την εξήγηση που του έδιδε ο Βαρβιτσιώτης και κοιτάζοντας τον επισκέπτη του στα μάτια του είπε: - Μόλις έλαβα το σημείωμα σου, το έδωσα στους συμβούλους μου και μου είπαν ότι συμφωνούν απόλυτα με το περιεχόμενο του. Κάθισε, σε παρακαλώ. -Ευχαριστώ, κύριε υπουργέ. Με τιμάτε. Αλλά σε τι φταίω εγώ για όλα αυτά και έχετε αγριεμένο ύφος; Αντί απαντήσεως ο Πρωτοπαπάδακης επανέλαβε: -Παρακαλώ, κάθισε. Και πρόσθεσε: «Επειδή οι προτάσεις σου είναι ορθές, θα τις υλοποιήσω». Ο Βαρβιτσιώτης μόνο που δεν πήδησε από τη χαρά του. Η επιτυχία του στάθηκε αφορμή να επιταχύνει την επί υφηγεσία εργασία του, με την οποία θα ξεκινούσε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του. Υπήρχε άλλη μια εργασία για την ονομαστική μετοχή. Ήταν του πατέρα του μετέπειτα πρωθυπουργού της Ελλάδος, Κώστα Σημίτη. Το περιεχόμενο όμως της εργασίας του Γιάννη Βαρβιτσιώτη ήταν σύγχρονο. Η είσοδος στην πολιτική Οι μήνες που πέρασαν έκτοτε, μετά τον Ιανουάριο του 1961, ήταν αφιερωμένοι από τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη στη συγγραφή της υφηγεσίας του. Στις αρχές Οκτωβρίου του 1961, όμως, ένα τηλεφώνημα ήρθε να αλλάξει τη ζωή του Γιάννη Βαρβιτσιώτη. Στο τηλέφωνο ήταν ο Γιάννης Ζαχαράκης υπεύθυνος Τύπου του Πρωθυπουργού. Η πρώτη λέξη που άκουσε ο Βαρβιτσιώτης όταν πρόφερε το «εμπρός» ήταν «συγχαρητήρια». - Μα, ποιος είναι πρώτα απ όλα. - Ζαχαράκης. Γιάννης Ζαχαράκης. - Χαίρομαι που σας ακούω, κύριε Ζαχαράκη, αλλά «συγχαρητήρια» γιατί; - Σας εύχομαι να εκλεγείτε. Προς στιγμήν η σκέψη του Βαρβιτσιώτη έτρεξε στο Πανεπιστήμιο. Αλλά να εκλεγεί τι; Δεν πήγαινε ακόμα για καθηγητής. - Δεν καταλαβαίνω, κύριε Ζαχαράκη. - Είστε υποψήφιος της ΕΡΕ στη Β’ Αθηνών. - Μα δεν ζήτησα εγώ κάτι τέτοιο. Εγώ ετοιμάζω την υφηγεσία μου για τη «μονοπρόσωπη ανώνυμη εταιρεία». -Αφήστε τις εταιρείες και ριχτείτε στη μάχη των εκλογών ως υποψήφιος στη Β’ Αθηνών. - Με αιφνιδιάζετε. Σας παρακαλώ να δω τον πρόεδρο. - Να τον κάνετε τι; Οι κατάλογοι με τους συνδυασμούς βρίσκονται ήδη στις εφημερίδες προς δημοσίευση. Έτσι ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης μπήκε στην πολιτική. Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 172ο Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης κατέβηκε στον πολιτικό στίβο πρώτη φορά στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961. Δεν ήταν προσωπική του απόφαση, αλλά του ίδιου του Κων. Καραμανλή, ο οποίος τον είχε γνωρίσει το καλοκαίρι του 1960, έλαβε γνώση της επιστημονικής εργασίας και των σπουδών του και αποφάσισε να τον χρίσει υποψήφιο, στο πλαίσιο της ανανέωσης που επιχειρούσε. Τον έριξε στη δύσκολη Β΄ Περιφέρεια των Αθηνών, μαζί με έναν άλλο νέο. Τον Θανάση Τσαλδάρη, γιο του πρώην πρωθυπουργού Κων. Τσαλδάρη. Αλλά ο Τσαλδάρης είχε κάποιο μηχανισμό από τα χρόνια του πατέρα του. Ενώ ο Βαρβιτσιώτης, παρότι ο πατέρας του ήταν βουλευτής στην περίοδο 1946-1950, δεν διέθετε το πλεονέκτημα αυτό, γιατί είχαν περάσει πολλά χρόνια. Ανέλαβε έτσι να τον βοηθήσει ο Γεώργιος Ράλλης, ο οποίος βοήθησε επίσης και τον Τσαλδάρη. Παλαιότερα η Αθήνα ήταν ενιαία περιφέρεια και πολλά στελέχη του Γ. Ράλλη ανήκαν στη Β΄ Περιφέρεια. Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ "ΙΕΡΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ" Ο Γ. Ράλλης συνδεόταν με τον πατέρα του Βαρβιτσιώτη, που ήταν δικηγόρος του δικού του πατέρα, Ιωάννη Ράλλη. Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης είχε αποδείξει στο δικαστήριο ότι ο Ιωάννης Ράλλης προσέφερε τεράστιες εθνικές υπηρεσίες κατά την κατοχή εν όσω ήταν πρωθυπουργός με το να αποσοβήσει το λιμό των Ελλήνων, δίδοντας καθημερινά ένα μισθό. Ενώ έσωσε επίσης πολλούς πατριώτες από το εκτελεστικό απόσπασμα των Γερμανών. Η βοήθεια του Γεωργίου Ράλλη προς τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη, για την εκλογή του δεύτερου στην Β΄ Περιφέρεια της Αθήνας, ήταν αποφασιστικής σημασίας. ‘Όταν ο Βαρβιτσιώτης εξελέγη το πρώτον βουλευτής ήταν 28 ετών. -Όταν μπήκα στη Βουλή για πρώτη φορά αισθάνθηκα δέος, βλέποντας στα κυβερνητικά έδρανα δίπλα στον Κων. Καραμανλή, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Γ. Ράλλη, τον Ε. Αβέρωφ, τον Αριστ. Πρωτοπαπαδάκη, τον Παν. Παπαληγούρα, τον Κων. Τσάτσο, τον Σπύρο Θεοτόκη, τον Κων. Παπακωνσταντίνου –όλοι τους ήταν ονόματα που μπορούσαν να γίνουν πρωθυπουργοί. Ενώ στην αντιπολίτευση ήταν άλλα μεγάλα ονόματα: Ο Γ. Παπανδρέου, ο Σοφ. Βενιζέλος, ο Σπ. Μαρκεζίνης, ο Ηλίας Ηλιού κ.ά., είπε στον γράφοντα ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης και πρόσθεσε: «Ήταν η Βουλή των «ιερών τεράτων», που όταν ανέβαιναν στο βήμα προκαλούσαν το θαυμασμό με τις αγορεύσεις τους. Οι νεότεροι τους παρακολουθούσαμε από τα πίσω έδρανα με σφιγμένη την αναπνοή. Ήταν για μας κάτι περισσότερο από μέντορες». Από τη Βουλή αυτή, ωστόσο, ξεκίνησε η βαθιά κρίση με τον «ανένδοτο αγώνα» που κατέληξε μετά έξι χρόνια στη δικτατορία, αφού μεσολάβησαν δύο εκλογικές αναμετρήσεις: του Νοεμβρίου 1963 και του Φεβρουαρίου 1964. Οι πρώτες χάθηκαν από την ΕΡΕ, λόγω της εύνοιας που έδειξαν τα ανάκτορα υπέρ της Ένωσης Κέντρου, η οποία όμως δεν πήρε την απόλυτη πλειοψηφία. Παρά ταύτα, ο βασιλεύς Παύλος, τότε έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος ως πρωθυπουργός 40 ημερών εχρησιμοποίησε όλο το απόθεμα του πλεονασματικού για πρώτη φορά προϋπολογισμού που άφησε ο Καραμανλής, για τη χορήγηση παροχών σε διάφορες κοινωνικές τάξεις και κυρίως στους δικαστικούς. Το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1964, τις οποίες τα ανάκτορα του επέτρεψαν να διεξαγάγει, χωρίς προηγουμένως να δοκιμασθούν άλλες λύσεις από τη Βουλή, διότι ο βασιλιάς μαζί με την εντολή του είχε δώσει και το δικαίωμα διάλυσης της Βουλής και διεξαγωγής νέων εκλογών. Παραμονές των εκλογών του 1963, ο Κ. Καραμανλής, που είχε επιστρέψει από τη Ζυρίχη, όπου παρέμενε συνεχώς μετά την αναχώρησή του από την Ελλάδα, μέσα Ιουνίου 1963, συγκάλεσε σύσκεψη των βουλευτών της Α΄ και Β΄ Αθηνών, στο σπίτι του, στην οδό Καρνεάδου. -Ο Καραμανλής καθότανε σε έναν καναπέ και δίπλα του είχε τη Λίνα Τσαλδάρη. Όλοι οι άλλοι ήμαστε όρθιοι, θυμάται ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης και προσθέτει ότι ο μόνος που απουσίαζε, διότι ήταν σε αποστολή, ήταν ο Γ. Ράλλης. -Ο Καραμανλής μας ρώτησε πώς βλέπουμε το κλίμα. Όσοι πήραν το λόγο του είπαν ότι η ΕΡΕ θα σαρώσει και ότι θα πάρει τέτοια πλειοψηφία, ώστε θα μπορέσει να αναθεωρήσει το Σύνταγμα όπως επιθυμούσε. Να πας σε οφθαλμίατρο… Αφού άκουσε τους μεγάλους, ο Καραμανλής πέρασε και στους νέους. -Τι λες, Βαρβιτσιώτη; -Δεν βλέπω θρίαμβο, κύριε πρόεδρε. Έχουμε αδυναμίες. Προχθές πήγαμε με τον κύριο Τσάτσο στο Καματερό για να μιλήσουμε και είχαν συγκεντρωθεί επτά άτομα. Στα Λιόσια ήταν 13 άτομα! -Μιλάς σοβαρά, Γιάννη; Ρώτησε τον Βαρβιτσιώτη ο Καραμανλής. -Ρωτήστε τον κύριο Τσάτσο, κύριε πρόεδρε. -Είναι έτσι, Κώστα; -Μάλιστα, κύριε πρόεδρε, απάντησε ο Τσάτσος, ο οποίος πρόσθεσε όμως ότι η παρουσία λίγου κόσμου οφειλόταν στην κακή οργάνωση που είχε γίνει. Όταν άκουσε τον Τσάτσο ο Καραμανλής και ίσως προκειμένου να μη δημιουργηθούν εντυπώσεις στους παρισταμένους στράφηκε προς τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη και του είπε: -¶κου εδώ Γιάννη. Πρέπει να πας σ’ ένα γιατρό, σ’ έναν οφθαλμίατρο, να κοιτάξεις τα μάτια σου, γιατί δεν βλέπεις καλά. Και στη συνέχεια να πας σ’ έναν ΩΡΛ για να εξετάσει τ’ αυτιά σου, γιατί ούτε ακούς καλά. Ακολούθησε απόλυτη σιγή. Δεν ακούστηκε «κιχ». Ο Βαρβιτσιώτης όμως πήρε το θάρρος και απάντησε: -Κύριε πρόεδρε, ζητήσατε την άποψή μας. Κι εγώ σας είπα τη δική μου. Ο Καραμανλής δεν απάντησε και συνέχισε τη σύσκεψη, πηγαίνοντας σε άλλα προεκλογικά θέματα. Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 173ο Οι εκλογές του Νοεμβρίου 1963 και Φεβρουαρίου 1964 υπήρξαν κρίσιμες για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Μετά από οκτώ χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τον Κων. Καραμανλή και προ της προοπτικής να ξανακερδίσει τις νέες εκλογές η ΕΡΕ, τα ανάκτορα έριξαν το βάρος τους υπέρ της Ενώσεως Κέντρου, ώστε η Κεντρώα παράταξη να επανέλθει μετά δωδεκαετία στην εξουσία. Η δωδεκαετία αυτή κυριαρχήθηκε από την παραμονή στην εξουσία του Ελληνικού Συναγερμού (Παπάγος) από το 1952 μέχρι το 1955 και της ΕΡΕ (Καραμανλής) από το 1956 μέχρι το 1963. Τα ανάκτορα ευνόησαν το Κέντρο, με το να έλθουν σε ρήξη με τον Καραμανλή για το βασιλικό ταξίδι στο Λονδίνο και να αναγκάσουν τον αρχηγό της ΕΡΕ να υποβάλει γι’ αυτό την παραίτησή του την 11η Ιουνίου 1963. ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΟΥΤΕ ΑΚΟΥΓΑΝ ΚΑΛΑ… Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1963 όμως η Ένωση Κέντρου, αν και ήλθε πρώτο κόμμα, δεν πήρε την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Γ. Παπανδρέου, ωστόσο, πήρε την εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως και μαζί και το δικαίωμα διάλυσης της Βουλής και προσφυγής πάλι στις κάλπες. Μην μπορώντας να σχηματίσει κυβέρνηση, η ΕΡΕ και η ΕΔΑ του πρόσφεραν τη στήριξή τους, ακόμη και με ψήφο ανοχής. Εκείνος όμως δεν δέχθηκε κάτι τέτοιο και αντιπρότεινε την απευθείας προσχώρηση στην Ένωση Κέντρου βουλευτών της μίας και της άλλης παράταξης. Με άλλα λόγια, πρότεινε αποστασία σε βουλευτές της ΕΡΕ και της ΕΔΑ. Πρότεινε ότι ο ίδιος θα κατήγγελε μετά 1 ½ χρόνο ότι έκαναν βουλευτές του κόμματός του εναντίον του. Στην πρόταση του Γ. Παπανδρέου για αποστασία από την ΕΡΕ, ανταποκρίθηκαν δύο βουλευτές της ΕΡΕ, οι Γ. Γραμματίδης (Λάρισας) και Φ. Κατσιάμπας (Τρικάλων), που αποστάτησαν από το κόμμα τους και προσχώρησαν στην Ένωση Κέντρου, χωρίς ποτέ κανείς να τους καταγγείλει για αποστασία, όπως έκανε το καλοκαίρι του 1965 ο Γ. Παπανδρέου για δικούς του βουλευτές. Ο Γ. Παπανδρέου, ωστόσο, με τις παροχές που έδωσε ως πρωθυπουργός 40 ημερών ανέτρεψε το κλίμα και κέρδισε τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964. Στις πρώτες εκλογές, του 1963, σε μία σύσκεψη στο σπίτι του Κων. Καραμανλή, στην οδό Καρνεάδου, στο Κολωνάκι, ο αρχηγός της ΕΡΕ ρώτησε τους βουλευτές Α΄ και Β΄ Αθηνών, τους μόνους που συμμετείχαν στη σύσκεψη, ποια ήταν η άποψή τους για το αποτέλεσμα. Όλοι ήταν αισιόδοξοι, πλην του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, που εξέφρασε επιφυλάξεις. Ο Κ. Καραμανλής τότε τον παρετήρησε και σε αυστηρό τόνο του είπε να πάει σ’ έναν οφθαλμίατρο για να κοιτάξει τα μάτια του, γιατί δεν έβλεπε καλά και σ’ έναν ΩΡΛ για να εξετάσει τ’ αυτιά του, γιατί ούτε άκουγε καλά. Το βράδυ της 3ης Νοεμβρίου 1963, τα αποτελέσματα των εκλογών δικαίωναν τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος ερχόταν πρώτος βουλευτής στη Β΄ Αθηνών, σε ηλικία μόλις 30 ετών. Ο Γιάννης είχε περάσει τον Κ. Τσάτσο κατά 10.000 σταυρούς, τον Κώστα Ράλλη, τον Δημητράτο και πολλούς άλλους με πολλά χρόνια στην πολιτική ζωή του τόπου. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, όταν τα αποτελέσματα είχαν σχεδόν οριστικοποιηθεί, ο Βαρβιτσιώτης είχε αποτραβηχθεί στο σπίτι του στη Γλυφάδα, κατάκοπος από τον αγώνα τόσων ημερών και ετοιμαζόταν να αναπαυθεί, αλλά ένα τηλεφώνημα από το σπίτι του πρωθυπουργού τον καλούσε στην οδό Καρνεάδου. Σε τρία τέταρτα της ώρας ο Βαρβιτσιώτης βρισκόταν στην κατοικία του Καραμανλή. Κατευθύνθηκε στο σαλόνι, όπου βρίσκονταν τα ίδια πρόσωπα που ήταν και κατά την προεκλογική σύσκεψη, όταν ο αρχηγός της ΕΡΕ του είπε να πάει στο γιατρό για να εξετάσει τα μάτια και τα αυτιά του, διότι ούτε έβλεπε ούτε άκουγε καλά, αφού όλοι μιλούσαν για θρίαμβο της ΕΡΕ και εκείνος ήταν επιφυλακτικός και δεν συμμεριζόταν την αισιοδοξία τους. Μόλις ο Καραμανλής είδε τον Βαρβιτσιώτη να μπαίνει στο σαλόνι, τον πλησίασε, τον πήρε από το μπράτσο και τον έσπρωξε σ’ ένα διπλανό δωμάτιο. -Ρε Γιάννη, αυτοί όλοι μου λέγανε ψέματα ή μήπως δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν καλά; Ιω. Βαρβιτσιώτης: Και τα δύο, κύριε πρόεδρε. Και ψέματα σας λέγανε, για να μη σας δυσαρεστήσουν, και δεν βλέπανε ούτε ακούγανε καλά. Συστάσεις Από την πρώτη Βουλή στην οποία θήτευσε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης (1961-1963) αξίζει να αναφερθούμε σε τρία περιστατικά, για να γίνει αντιληπτό το πνεύμα της εποχής εκείνης. Ένα βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, κι ενώ συνεδρίαζε η Βουλή ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν υποχρεωμένος να αποχωρήσει της συνεδριάσεως για να εκπληρώσει μια κοινωνική του υποχρέωση. Δεν υπήρχε άλλωστε ψηφοφορία. Την άλλη ημέρα εκλήθη από τον πρόεδρο της Βουλής Κ. Ροδόπουλο και από τον υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Παπακωνσταντίνου και του έκαναν αυστηρές παρατηρήσεις. -Πώς διανοήθηκες, κύριε Βαρβιτσιώτη, ν’ αποχωρήσεις από τη Βουλή πριν λήξει η συνεδρίαση; Και ο Βαρβιτσιώτης βέβαια δεν είχε τι να πει. Η Βουλή του 1961-63 ήταν η Βουλή του Ανενδότου Αγώνα της Ενώσεως Κέντρου, πολιτικής που προκάλεσε πολλές φορές θλιβερά επεισόδια στην αίθουσα των συνεδριάσεων, με πρωταγωνιστές τους βουλευτές του Γ. Παπανδρέου. Οι της ΕΡΕ προσπαθούσαν να αμυνθούν, διαμαρτυρόμενοι έντονα για την κατάσταση που δημιουργούσαν οι συνάδελφοί τους. Αρκετές φορές διέκοπταν γι’ αυτό το λόγο τους ρήτορες της αντιπολίτευσης. Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης το έπραξε άπαξ, διακόπτοντας τον αγέρωχο ναύαρχο Ιω. Τούμπα, ο οποίος του συνέστησε να είναι ευπρεπέστερος. Σήμερα ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης θυμάται το περιστατικό και εύχεται να μην είχε γίνει, αναλογιζόμενος και τη μεγάλη προσφορά του Τούμπα στην ελληνική ιστορία. Τα πολιτικά πάθη όμως τότε παρέσυραν και τους ευπρεπείς νέους σε ακρότητες. Παρά το μικροεπεισόδιο αυτό, η Ε.Κ. χειροκρότησε τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη στην παρθενική του αγόρευση στη Βουλή, τον Αύγουστο του 1962, όταν εισηγήθηκε νομοσχέδιο που είχε σχέση με την πανεπιστημιακή διατριβή του. Ο Γιάννης νόμισε προς στιγμήν ότι το χειροκρότημα ήταν ειρωνικό. Αλλά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ε.Κ. Νίκος Μπακόπουλος του είπε να μην εκπλήσσεται. Τον συνεχάρη και πρόσθεσε ότι η Ε.Κ. τον χειροκρότησε γιατί η εισήγηση του ήταν υψηλού επιπέδου. Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 174ο Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ετοιμαζόταν να δώσει τη μάχη των εκλογών του 1967, ελπίζοντας, βάσει των αποτελεσμάτων των προηγηθεισών εκλογικών αναμετρήσεων, μετά το 1961, να έλθει πρώτος βουλευτής στη Β΄ Αθηνών αλλά τα τανκς που βγήκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου σταμάτησαν την πορεία προς τις κάλπες. Η διδακτορία που επεβλήθη έθεσε στο γύψο τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού, όπως καυχιόταν να λέει ο δικτάτορας και η Βουλή από ναός της Δημοκρατίας μετετράπη σε «οίκο αυταρχικότητας και ολοκληρωτισμού». Ο Βαρβιτσιώτης στάθηκε αντίθετος προς την δικτατορία και συνεργάσθηκε στενά με τον Γ. Ράλλη, τον Κ. Παπακωνσταντίνου και τους άλλους μεγάλους παράγοντες της ΕΡΕ, ενώ διατήρησε και επικοινωνία με τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κων. Καραμανλή. Η αντιδικτατορική στάση του Βαρβιτσιώτη εξόργισε το καθεστώς των συνταγματαρχών και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος διέταξε τη σύλληψη του. Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ Ήταν περί την 11η πρωινή ώρα της 3ης Οκτωβρίου 1971, όταν οι καταστηματάρχες και οι κάτοικοι του τετραγώνου που οριζόταν μεταξύ της οδού Ακαδημίας, Εμμ. Μπενάκη, Φειδίου και Γενναδίου, αναστατώθηκαν από την περικύκλωσή του από αστυνομικές δυνάμεις και άνδρες της Ασφάλειας. Μερικοί από αυτούς είδαν άνδρες του ΕΑΤ/ΕΣΑ να ορμούν στην πολυκατοικία της οδού Γενναδίου αρ.3, και αντελήφθησαν ότι θα επισκέπτονταν τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη. Ο νεαρός τέως βουλευτής που ασκούσε τώρα το επάγγελμα του δικηγόρου για να τα φέρει βόλτα, είχε ειδοποιηθεί από το θυρωρό της πολυκατοικίας. - Κύριε Γιάννη, κάτι συμβαίνει στη γειτονιά μας. Έχει αποκλειστεί από άνδρες της Ασφάλειας, του είπε. Λίγα λεπτά μετά, ένα γερό χτύπημα στην πόρτα του γραφείου του Βαρβιτσιώτη δεν άφηνε αμφιβολίες για τις προθέσεις των επισκεπτών του. Οι επισκέπτες ήταν σαφείς και σταράτοι. Χωρίς ευγένειες και «παρακαλώ». - Σας ζητούμε να μας ακολουθήσετε. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Να πάμε πού; -Στο ΕΑΤ/ΕΣΑ. ΒΑΡΒ.: Για ποιο λόγο; -Για μερικές διευκρινίσεις. ΒΑΡΒ: Τι είδους διευκρινίσεις; -Δεν ξέρουμε; ΒΑΡΒ: Καλά, μπαίνετε σ΄ ένα δικηγορικό γραφείο, ο διευθυντής του οποίου είναι απασχολημένος με νομικής φύσεως υποθέσεις. Τον διακόπτετε και του λέτε «ακολουθήστε μας» χωρίς να υπολογίζετε ότι έχει υπεύθυνες εργασίες και ότι πολλά άτομα εξαρτώνται από αυτές. Και δεν του λέτε ούτε καν το λόγο που τον οδηγείτε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ; -Εκτελούμε διαταγές. Εκείνη τη στιγμή ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης κινήθηκε προς το τηλέφωνο για να τηλεφωνήσει στη σύζυγο του Σοφία που θα γιόρταζε σε λίγες ημέρες (ήταν παντρεμένοι δύο χρόνια) και σκεφτόταν να αποδράσει μαζί της, για ένα μικρό ταξίδι. Καθώς έπιανε όμως το τηλέφωνο τον σταμάτησε ο επικεφαλής του αποσπάσματος. -Δεν σας επιτρέπω να τηλεφωνήσετε, κύριε Βαρβιτσιώτη. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Τη γυναίκα μου θα πάρω να της πω ότι δεν θα πάω για φαγητό και να μην με περιμένει. Έχω και το μικρό μου γιο Μιλτιάδη (ήταν ενός έτους) με γρίπη και θέλω να δω πως πηγαίνει…. -Δε χρειάζεται διότι το μεσημέρι θα είστε σπίτι σας. ΒΑΡΒ: Τότε ακολουθώ. Στο ισόγειο ήταν συγκεντρωμένοι μερικοί ενοικιαστές της πολυκατοικίας, που είχαν πληροφορηθεί την αιφνιδιαστική επίθεση των «Εσατζήδων». Κάρφωσαν το βλέμμα τους στο Γιάννη Βαρβιτσιώτη σαν να ήθελαν να του δώσουν θάρρος, να του πουν «είμαστε κοντά σου». Εκείνος τους χαμογέλασε και προχώρησε στο δρόμο, που λόγω του μικρού πλάτους του, είχε μπλοκαριστεί ολόκληρος. Από τα στορ των παραθύρων των πέριξ πολυκατοικιών και τις γυάλινες πόρτες των καταστημάτων πρόβαλλαν αγωνιώδη βλέμματα, που παρακολουθούσαν τον πολύ αγαπητό τους γείτονα να στριμώχνεται από ένοπλους ασφαλίτες σ΄ ένα τζιπ. Υπό κράτηση Στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, οι συνοδοί δεσμοφύλακες του οδήγησαν τον Βαρβιτσιώτη όχι στο γραφείο του διοικητή ούτε καν σε κάποιο γραφείο, αλλά σ΄ ένα γυμνό από έπιπλα δωμάτιο, μ΄ ένα φεγγίτη και μία μόνο καρέκλα. Αλλά σ΄ αυτήν καθόταν ο φρουρός του δωματίου. Ένας λοχίας, με τόμιγκαν στη μασχάλη του. Για τον Βαρβιτσιώτη δεν υπήρχε καρέκλα και ο τέως βουλευτής ήταν υποχρεωμένος να μείνει όρθιος. Έμεινε όρθιος μέχρι το βράδυ. Κάποια στιγμή, όμως, τα γόνατα του λύγισαν και υποχρεώθηκε να καθίσει στο τσιμεντένιο δάπεδο. Οκτώ ώρες, περίπου μετά τη σύλληψη και τον εγκλεισμό του στο ΕΑΤ/ΕΣΑ κι ενώ ουδείς τον είχε πλησιάσει για να του πει το λόγο της ταλαιπωρίας του, τον επιβίβασαν πάλι σ΄ ένα τζιπ και τον μετέφεραν σ΄ ένα ξενοδοχείο στη Δροσιά το «Πευκάκι». Το «Πευκάκι» είχε ενοικιαστεί από τη δικτατορία, με χρήματα του ελληνικού λαού, χωρίς να ερωτηθεί, φυσικά, για να κρατούνται σ΄ αυτό, χωρίς δίκη, αντιστασιακοί πολιτικοί, αντίθετοι στη δικτατορία. «Στο χολ του ξενοδοχείου με παρέλαβε ένας λοχαγός και με οδήγησε στον α΄ όροφο» θα πει στον γράφοντα ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης και θα συνεχίσει: «Όταν ανεβήκαμε στον α΄ όροφο αντίκρισα ένα μακρύ διάδρομο. Δεξιά και αριστερά του διαδρόμου δωμάτια, αλλά οι πόρτες τους ήταν κλειστές. Στο ξενοδοχείο-φυλακή βασίλευε νεκρική σιγή. Και ήταν μόνο 9 το βράδυ….» Το χρονικό της Νέας Δημοκρατίας. Μέρος 175ο Στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1969, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, πρώην βουλευτής της ΕΡΕ, δέχθηκε αιφνιδιαστικά την επίσκεψη ομάδος ανδρών του ΕΑΤ/ΕΣΑ, στο δικηγορικό του γραφείο, στην οδό Γενναδίου 3, στο κέντρο της Αθήνας. Και χωρίς να υπάρχει ένταλμα σύλληψης συνελήφθη, οδηγήθηκε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, όπου έμεινε 8 ώρες περίπου, χωρίς να του μιλήσει κάποιος από τους υπευθύνους. Το βράδυ οδηγήθηκε, στριμωγμένος σ΄ ένα τζιπ, σε ξενοδοχείο στη Δροσιά, το «Πευκάκι», όπου η διδακτορία κρατούσε επί μήνες, χωρίς δίκη, πολιτικούς και στρατιωτικούς που ήταν αντίθετοι προς αυτήν. Στο ξενοδοχείο – φυλακή ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης έφθασε την 9η νυχτερινή ώρα. Ανέβηκε στον πρώτο όροφο και αντίκρισε μια «καφκική» εικόνα. Ένας μακρύς διάδρομος που φωτιζόταν αμυδρά και με δωμάτια δεξιά και αριστερά, που οι πόρτες τους ήταν κλειστές. Ο ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΕΠΙ 4 ΜΗΝΕΣ Ο Βαρβιτσιώτης διετάχθη να προχωρήσει στο διάδρομο. Καθώς προχωρούσε, όμως, μια πόρτα άνοιξε και εκείνος έστρεψε το κεφάλι του για να δει το εσωτερικό του δωματίου. Ο λοχίας που τον ακολουθούσε του έριξε μια κλοτσιά και τον έβρισε χυδαία. Ο Βαρβιτσιώτης δεν μίλησε και προχώρησε. Στο εσωτερικό του δωματίου είδε ένα άτομο καθιστό σε καρέκλα με σκυμμένο το λευκό του κεφάλι. Δεν τον γνώριζε. Λίγα χρόνια, όμως αργότερα θα τον συναντούσε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. και στις κυβερνήσεις της. Ήταν ο Τζαννής Τζαννετάκης. Ο μετέπειτα βουλευτής, υπουργός της Ν.Δ και, για τρεις μήνες, περίπου, Πρωθυπουργός της συμμαχικής κυβέρνησης Ν.Δ.- Συνασπισμού, στην οποία ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης μετείχε ως υπουργός Εθνικής ¶μυνας. Ο Βαρβιτσιώτης διετάχθη από το λοχία να σταματήσει δύο δωμάτια μετά το δωμάτιο του Τζαννετάκη. -Στοπ! Εδώ θα μείνεις, του είπε. Ο κρατούμενος πια Βαρβιτσιώτης μπήκε στο δωμάτιο και άκουσε δύο κλειδαριές να γυρίζουν δύο φορές καθεμία, πίσω του, ενώ ο φύλακας ασφάλιζε την πόρτα και με λουκέτο. Το πρωί, ο Βαρβιτσιώτης πήγε στο παράθυρο για ν΄ ανοίξει τα παντζούρια, αλλά προς μεγάλη λύπη του διαπίστωσε ότι ήταν καρφωμένα. Κατάλαβε ότι θα ζούσε σ΄ αυτό το σκοτάδι όσον καιρό έκρινε η διδακτορία. Το ίδιο εκείνο πρωινό, της πρώτης ημέρας της παραμονής του στη Δροσιά και της δεύτερης ημέρας της σύλληψης του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, η σύζυγος του, Σοφία αναστατωμένη και ανήσυχη, πήγε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ για να πληροφορηθεί τα περί της τύχης του άνδρα της. Συνάντησε την πλήρη αδιαφορία των φρουρών της πύλης, οπότε αναγκάστηκε να σταθεί στο εξωτερικό του στρατοπέδου του ΕΑΤ/ΕΣΑ και να περιμένει, με τις ώρες, εναγωνίως, καθισμένη σε μια μεγάλη πέτρα. Για καλή της τύχης αντελήφθη την παρουσία της ο διοικητής του στρατοπέδου Πέτρος Κούτρας, ο οποίος ζήτησε να παρουσιαστεί στο γραφείο του. Όταν άκουσε ότι είναι η κυρία Βαρβιτσιώτη και πληροφορήθηκε από την ίδια την αγωνία της, μη έχοντας νέα για τον άνδρα της επί 24 ώρες, της έδωσε την άδεια να τον επισκεφθεί στο ξενοδοχείο της Δροσιάς. Με την επίσκεψη της Σοφίας Βαρβι