ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν καταλαβαίνω γιατί επιχαίρουν. Τι επιχαίρει ο κ. Φωτιάδης που μίλησε πριν από λίγο; Στο ότι μας κληρονόμησε ένα έλλειμμα 6,1%; Αυτή είναι η χαρά τους; Το ότι είχαν προϋπολογίσει έλλειμμα 2,8% και το άφησαν 6,1% με τα κρυφά χρέη; Το ότι μας κληρονόμησαν την ωρολογιακή βόμβα της Ολυμπιακής, που από το 1994 μέχρι το 2004 συσσώρευσε 3 δισεκατομμύρια ευρώ ζημιές; Το ότι μετάθεσαν τα χρέη των νοσοκομείων στο μέλλον; ¶κουσα και για το ΛΑΦΚΑ. Ακούστηκαν φοβερά πράγματα σε αυτή την Αίθουσα. Σήμερα αυτοί που διατήρησαν το ΛΑΦΚΑ επί έντεκα χρόνια, που όχι μόνο δεν σκέφτονταν να το δώσουν αναδρομικά, αλλά το διατηρούσαν εν ισχύ, έρχονται και μέμφονται την Κυβέρνηση επειδή λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που κληρονόμησε δεν έχει τη δυνατότητα να καταβάλλει τα αναδρομικά εφάπαξ. Για το όνομα του Θεού! Για το όνομα του Θεού! Σήμερα η Κυβέρνηση έρχεται εδώ και κάνει ένα μεγάλο βήμα. Έρχεται και υλοποιεί κατ’ αρχάς μια προεκλογική δέσμευση απέναντι στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, απέναντι στους Έλληνες αξιωματικούς τους οποίους είχαν υποτιμήσει συστηματικά όλα αυτά τα χρόνια. Ο μισθός του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ είχε φτάσει να είναι χαμηλότερος από το μισθό του οδηγού του. Έρχεται λοιπόν σήμερα και σταματά αυτή τη φαύλη λογική που χώριζε τους αποστράτους σε δύο τάξεις, σε δύο κατηγορίες και δίνει, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της οικονομίας, αυτό που δίνει, κάνοντας πράξη την υπόσχεση και εξομοιώνει όλους τους αξιωματικούς με τις ρυθμίσεις των νόμων 2838 και 3016. Για αυτές τις πράξεις η Κυβέρνηση μόνο συγχαρητήρια λαμβάνει από την κοινωνία. Λαμβάνει συγχαρητήρια από την κοινωνία, από την τάξη των αποστράτων των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας και όλων των άλλων σχολών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας που σήμερα όχι μόνο παρακολουθούν αλλά χαίρονται γιατί επιτέλους μια πολιτική ηγεσία του τόπου κάνει πράξη τις δεσμεύσεις της. Αυτό το οποίο θα ήθελα να επισημάνω στον Υπουργό και στο Σώμα είναι αυτή η πράξη να μη μείνει ημιτελής. Διότι η ρύθμιση την οποία φέρνουμε στην παράγραφο 4 του άρθρου 3, εξαιρώντας δηλαδή τα μετοχικά ταμεία, νομίζω ότι δεν θα σταθεί σε κανένα δικαστήριο. Θα αναγκάσουμε τους αξιωματικούς να προσφύγουν στα δικαστήρια και βέβαια να δικαιωθούν μετά από επίπονο και ζημιογόνο δικαστικό αγώνα. Νομίζω ότι αυτό που θα καταφέρουμε είναι να πικράνουμε ουσιαστικά κάποιους ανθρώπους, τους οποίους αισθανόμαστε ότι η πολιτεία τους έχει αδικήσει τόσα χρόνια και σήμερα ερχόμαστε εμείς να τους δικαιώσουμε. Το δεύτερο που θα ήθελα να επισημάνω, κύριε Πρόεδρε -και θα κλείσω με αυτό, σεβόμενος το χρόνο των συναδέλφων- είναι το ότι δεν μπορώ, όταν έχω ζήσει τραγικές στιγμές, όπως το βράδυ που βρέθηκα μαζί με τους αστυνομικούς στην Πλατεία Συντάγματος δεχόμενος τα δακρυγόνα των συναδέλφων τους, δεχόμενος τις επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια σε ένστολους συναδέλφους τους, να δέχομαι ως αμφισβήτηση στης αληθείας το ότι εκείνο το βράδυ κατελύθη το κράτος και έγινε στάση, κάτι το οποίο επανέλαβε συνάδελφος που μίλησε πριν από λίγο. Ήταν μια μαύρη στιγμή για την Ελληνική Αστυνομία, μαύρη στιγμή για το Ελληνικό κράτος που έβαλε αστυνομικούς να στραφούν εναντίον αστυνομικών. Καλύτερα είναι να το διαγράψουμε από τη μνήμη και να μην το επαναφέρουμε με τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι θέλουν να διαστρεβλώνουν την ιστορία. Η ιστορία είναι ότι οι αστυνομικοί μέσα από το συνδικαλισμό τους, με ευπρέπεια, κοσμιότητα και σοβαρότητα διεκδίκησαν αυτά που τους αναλογούσαν. Σήμερα έρχεται μια κυβέρνηση και τους δίνει αυτά τα οποία μπορεί να τους δώσει. Μακάρι η πολιτεία μας, μακάρι το κράτος μας να είχε την οικονομική δύναμη να στηρίζει και τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις με ισχυρότερο τρόπο. Αλλά αυτή θα είναι η ισχυρή Ελλάδα του Κώστα Καραμανλή, γιατί δεν υπήρξε ποτέ ούτε του Κώστα Σημίτη ούτε του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ευχαριστώ πολύ. (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)