ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν θα ήθελα ποτέ να βρίσκομαι στη θέση του Υπουργού Παιδείας για έναν και μοναδικό λόγο, γιατί για την παιδεία όλοι έχουμε άποψη. Όλοι έχουμε άποψη, όλοι έχουμε το δικό μας όραμα, όλοι θέλουμε να εκφράσουμε μια δική μας ευαισθησία, όλοι λόγω αυτής -αν θέλετε- της ιδιότυπης σχέσης που έχουμε με το σχολείο έχοντας περάσει από εκεί, από το πανεπιστήμιο έχοντας βρεθεί σε αυτούς τους χώρους, πιστεύουμε ότι κατέχουμε και τη λύση. Και βέβαια οφείλω να συγχαρώ την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας γιατί είναι η μόνη πολιτική ηγεσία που μέχρι σήμερα δεν έχει πει ότι θα κάνει μία τεράστια και καινοτόμο μεταρρύθμιση. Έχει πει όμως ότι θα διορθώσει τα κακώς κείμενα, κάτι το οποίο με συνέπεια και με αυτό το νομοσχέδιο κάνει. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρά το προχωρημένο της ώρας θα ήθελα να σας πω ότι τα όσα συζητάμε εδώ είναι μάλλον τεχνικά και ανούσια σε σχέση με τη γενικότερη εικόνα. Και η εικόνα αυτή αφορά την θέση της Ευρώπης, πού βρίσκεται το πανεπιστημιακό μας σύστημα, πού βρίσκεται η παραγωγική γνώση της χώρας μας σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάσει της Διακήρυξης της Λισσαβόνας είναι το 2010 να έχει μετατραπεί σε οικονομία της γνώσης, «knowledge economy». Αυτός είναι ο ακριβής όρος της Διακήρυξης της Λισσαβόνας. Και σήμερα, 5 χρόνια πριν φτάσουμε αυτόν το στόχο, 17 από τα 20 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου βρίσκονται στις ΗΠΑ, το 70% των κατόχων του βραβείου Νόμπελ διδάσκουν στις ΗΠΑ, το 30% των παγκόσμιων δημοσιεύσεων βγαίνουν από Αμερικανούς επιστήμονες ή από ανθρώπους που βρίσκονται στα αμερικανικά πανεπιστήμια και το 44% των πιο διακεκριμένων άρθρων της παγκόσμιας βιβλιογραφίας, αυτά δηλαδή τα οποία συναντάμε πιο πολύ και άρα αποτελούν και τους ακρογωνιαίους λίθους της γνώσης, είναι από αμερικάνικα πανεπιστήμια. Παράλληλα στην παγκόσμια αγορά βλέπουμε να αναπτύσσεται ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός. Η Σιγκαπούρη, για παράδειγμα, η οποία βεβαίως είναι μικρή, αλλά έχει αποδείξει ότι μπορεί να πετυχαίνει υψηλούς στόχους και οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής επιδιώκει να γίνει το νησί της γνώσης. Στην Ινδία μόνο την τελευταία δεκαετία οι φοιτητές στα ανώτατα ιδρύματα έχουν διπλασιαστεί, από 4,9 εκατομμύρια το 1990 έχουν φτάσει τα 10 εκατομμύρια. Στην Κίνα σήμερα φοιτούν 20 εκατομμύρια άνθρωποι στα Πανεπιστήμια. Και σε αντίθεση με αυτό που έλεγε ο κ. Λοβέρδος κατά της φοιτητικής μετανάστευσης, ο ΟΟΣΑ από τα στοιχεία που διαθέτει επισημαίνει ότι φέτος 2 εκατομμύρια φοιτητές ανά τον κόσμο σπουδάζουν σε άλλη χώρα απ’ αυτήν στην οποία γεννήθηκαν ή ζουν και αυτή η τάση είναι αυξητική. Δεν είναι κακό σε μία παγκοσμιοποιημένη αγορά, σε έναν πλανήτη που έρχεται πολύ πιο κοντά, να μεταδίδεται η γνώση ή να αντιλαμβανόμαστε καινούργιες κουλτούρες και καινούργιες ιδέες. Ένα άλλο στοιχείο του ΟΟΣΑ είναι ότι ενώ στην Ευρώπη ξοδεύουμε περί τα 10.000 δολάρια -γιατί ο ΟΟΣΑ μετράει σε δολάρια- δηλαδή γύρω στις 9.500 ευρώ ανά φοιτητή, στις ΗΠΑ το αντίστοιχο κόστος είναι 22.000 δολάρια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σήμερα όλη η Ευρώπη να βρίσκεται πολύ πίσω στην παραγωγή γνώσης. Θα ήθελα να πω και να εξάρω σε σχέση με αυτό το νομοσχέδιο το εξής: Κύριε Υπουργέ, πήρα το λόγο όχι γιατί ήθελα να κάνω μάθημα κατήχησης ή να αποδείξω ότι έχω διαβάσει κάποια στατιστικά στοιχεία τα οποία ανέφερα πριν, αλλά για να πω ότι σε αυτό το νομοσχέδιο βρίσκω πραγματικά ψήγματα αυτού του οποίου πρέπει να είναι το όραμά μας, δηλαδή αυτόνομα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία αυτορυθμίζονται, τα οποία ναι μεν χρηματοδοτούνται από το κράτος, τα οποία όμως θα μπορούσαν να βρουν και άλλες χρηματοδοτικές πηγές, τα οποία θα μπορούσαν να θέσουν κανόνες και για την προαγωγή του εκπαιδευτικού τους προσωπικού και για την εξέλιξη των μαθητών τους μέσα από ένα σύστημα πολύ πιο ανοικτό και βεβαίως πολύ πιο ανταγωνιστικό. Αυτό το οποίο καταφέραμε όλα τα τελευταία χρόνια είναι να θεοποιήσουμε το πτυχίο, να πούμε ότι το πτυχίο σα χαρτί αποτελεί κάτι και να μην κοιτάξουμε τι υπάρχει πίσω από το πτυχίο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με την εκπαίδευση όπως ο κύριος Χουρμουζιάδης, που έχουν δώσει την ψυχή τους, ξέρουν ότι υπάρχουν καλοί και άξιοι πανεπιστημιακοί λειτουργοί, άνθρωποι όπως ο Θανάσης ο Μπούρας που αντίστοιχα έχουν εντρυφήσει στα ΤΕΙ, που βρίσκονται μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και κάνουν σοβαρή προσπάθεια. Όμως ένα περιβάλλον που εξισώνει τους πάντες, ένα περιβάλλον που δεν διακρίνει ή δεν δίνει τη δυνατότητα σ’ αυτόν που θέλει να προσφέρει παραπάνω ή έχει τη δυνατότητα να προσφέρει παραπάνω, να διακριθεί περισσότερο, δε νομίζω ότι είναι ένα περιβάλλον το οποίο θα μας φέρει στους παγκόσμιους νικητές. Θα μας αφήσει να βρισκόμαστε στους παγκόσμιους ηττημένους. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη αντίδραση στο να θέσετε έναν απλό περιορισμό για την εισαγωγή στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά και Τεχνολογικά Ιδρύματα της χώρας. Δεν μπορεί να τεθεί ένας περιορισμός για την βάση των αναγκαίων γνώσεων που πρέπει να κατέχει ένας υποψήφιος φοιτητής; Ένας κακός φοιτητής στο πανεπιστήμιο, ένας φοιτητής ο οποίος δεν έχει σωστό υπόβαθρο, θα συμπαρασύρει όλη την τάξη του προς τα κάτω, γιατί η γνώση μέσα σε ένα αμφιθέατρο, όπου συνδιαλέγονται πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι, δεν παράγεται μόνο από την επιστημοσύνη του καθηγητή, αλλά και από το διάλογο που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ αυτόν που κατέχει τη γνώση και στη νέα άποψη που έρχεται από τους νέους φοιτητές. ¶ρα, θα πρέπει να υπάρχει η προϋπόθεση μιας μίνιμουμ βάσης πάνω στην οποία θα χτίσουμε με αυτούς τους νέους ανθρώπους. Επίσης, θα ήθελα να σας συγχαρώ, γιατί δίνεται επιτέλους η δυνατότητα στα ΤΕΙ να καταρτίζουν μόνα τους το εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα. Αλίμονο αν διαφωνούμε και με αυτή την άποψη, δηλαδή ότι τα ΤΕΙ δεν έχουν την ικανότητα. Και βεβαίως, κάνετε όλες αυτές τις σωστές ρυθμίσεις, ώστε να ολοκληρωθεί τουλάχιστον σταδιακά η ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, που δεν έγινε για κανέναν άλλο λόγο, παρά μόνο για να αποκομίσει το τότε κυβερνών κόμμα εκλογικά οφέλη, δίνοντας ουσιαστικά μία καραμέλα και μία ταμπέλα εκεί που δεν είχε δώσει ούτε χρήμα ούτε προϋποθέσεις. Γι’ αυτό σας καλώ όλους να ψηφίσετε το παρόν νομοσχέδιο. Σας ευχαριστώ. (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)