Πυκνώνουν τελευταία οι φωνές για την αξιοποίηση των εφοπλιστικών κεφαλαίων και το ενδεχόμενο η προσέλκυση τους να αποτελέσει την βάση μίας νέας αναπτυξιακής πορείας της χώρας. Αυτή την συνταγή, και ιδιαίτερα τον μεταξύ των εφοπλιστών ανταγωνισμό, αξιοποίησε με απολύτως θετικά αποτελέσματα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η ίδρυση της Ολυμπιακής Αεροπορίας, η κατασκευή των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά αλλά και η κατασκευή και λειτουργία τριών μεγάλων διυλιστηρίων βασίσθηκε σε εφοπλιστικά κεφάλαια και οι επενδύσεις αυτές αποτέλεσαν την βάση για τη εκβιομηχάνιση της χώρας. Η σοσιαλ-μανία του ‘70 και ‘80 οδήγησε πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις σε κρατικοποίηση ενώ δεν υπήρξε παράλληλα κάποια ιδιαίτερη πολιτική για την προσέλκυση εκ νέου των εφοπλιστικών κεφαλαίων. ¶λλωστε η ναυτιλιακή κρίση της δεκαετίας του ‘80 δεν δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Η επενδυτική διάθεση των εφοπλιστών ενεργοποιήθηκε ξανά στις αρχές του 1990 με κορυφαία την επανιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά που οδήγησαν στην άνανδρη δολοφονία του ιδιοκτήτη τους. Η ασυνέπεια, ατολμία και αδυναμία του κράτους να στηρίξει τις επενδυτικές τους πρωτοβουλίες, καθώς και το προσωπικό κόστος που συνεπάγετο κάθε επένδυση, οδήγησαν τους εφοπλιστές να απόσχουν από μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα και οι λίγοι που απέμειναν να παλεύουν, όπως στην περίπτωση της Περιοχής Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης στην Μεσσηνία, ενεπλάκησαν στον κυκεώνα της γραφειοκρατίας. Έτσι η πλειοψηφία στράφηκε στην αγορά γης. Βέβαια η ευθεία επίθεση που δέχθηκε η κατοχή ακινήτων από εξωχώριες εταιρείες οδήγησε τους περισσότερους σε αναβολή των προγραμματισμένων επενδύσεων. Σήμερα ιδιαίτερα λόγω της άνθησης της ναυτιλίας, αλλά και της ιδιαίτερα ευνοϊκής περίστασης για τους Έλληνες εφοπλιστές, που στην μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν επενδύσει σε χαμηλές αξίες καραβιών ώστε σήμερα να σημειώνουν υπερκέρδη, είναι έντονη η επιθυμία του κράτους να καταστήσει τα κεφάλαια αυτά ως πηγή νέων επενδύσεων. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί όμως να πραγματοποιηθεί με γενικόλογες διακηρύξεις. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι συγκεκριμένα επιχειρηματικά σχέδια. Οι επενδύσεις μπορούν να προσελκυστούν αν υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις για ανάπτυξη. Χαρακτηριστικές είναι η περίπτωση των λιμανιών αλλά και των υπολοίπων μεγάλων αποκρατικοποιήσεων που προωθεί η κυβέρνηση. Στα λιμάνια, δεν έχει λυθεί ούτε το ιδιοκτησιακό ούτε το χωροταξικό πρόβλημα τους. ¶ρα είναι αδύνατη η προσέλκυση επενδυτών με την υπόσχεση ότι αυτά τα θέματα θα λυθούν στον μέλλον. Στο τομέα των αποκρατικοποιήσεων ακόμα δεν έχουν γίνει μεγάλα βήματα, εκτός από τα ΕΛΠΕ και την Εθνική Τράπεζα που θα μπορούσαν να προσελκύσουν τέτοια κεφάλαια.. Τέλος τα λεγόμενα αυτοχρηματοδοτούμενα έργα, τα οποία μπορούν να αποτελέσουν πηγή από την οποία θα εισρεύσουν κεφάλαια στη χώρα, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση. Διότι σε άλλα απαιτείται η κατοχή ιδιαίτερης τεχνογνωσίας ενώ πολλά ακόμη δεν έχουν προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που να εγγυώνται επενδύσεις. Μένει λοιπόν ο τουρισμός και η ενέργεια που σαν χώροι επενδύσεων μπορούν και θα έπρεπε να αποτελέσουν την αιχμή. Χάρη στις προσπάθειες και τις φροντίδες και των ηγεσιών των δύο υπουργείων έχουμε δει ήδη σημαντικά βήματα σ’ αυτή την κατεύθυνση. Οι εντεινόμενες προσπάθειες για τον επαναπροσδιορισμό της Ελλάδας ως σημαντικού τουριστικού προορισμού αλλά και οι αλλαγές στο τομέα της ενέργειας με την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς, καθιστούν και τους δύο τομείς ελκυστικούς για επενδύσεις. Σίγουρα όμως από μόνες τους αυτές οι προσπάθειες δεν αρκούν. Χρειάζεται να υπάρχουν συγκεκριμένα επιχειρησιακά σχέδια για υλοποίηση όπως π.χ. ο καινούργιος ενεργειακός σταθμός που έχει ανάγκη η Μυτιλήνη, ή τα γκολφ και οι μαρίνες που πρέπει να γίνουν στη χώρα. Αυτό σημαίνει ότι αυτά θα πρέπει να χωροθετηθούν και στην συνέχεια αφού έχουν υπερκεραστεί οι συνήθως ανυπέρβλητοι γραφειοκρατικοί σκόπελοι να προταθούν σε ιδιώτες επενδυτές. Κανείς δεν θέλει να επενδύσει σε μία χώρα που απωθεί τις επενδύσεις. Έτσι λοιπόν πρώτα η πολιτεία πρέπει να ξεπεράσει τα εμπόδια που το ίδιο το κράτος προκαλεί, προς τέρψη της αδηφάγου σε όλα τα επίπεδα γραφειοκρατίας, και μετά να ζητήσει επενδύσεις. Τέλος οι επενδύσεις θα έρθουν όταν το κλίμα είναι κατάλληλο. Και μπορεί να γίνει κατάλληλο αν οι πολιτικές συνοδεύονται από δημόσιες σχέσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον. Διότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο παγκοσμιοποιημένο επιχειρηματικό περιβάλλον πολλές χώρες αγωνίζονται να καταστούν ελκυστικές, πολύ περισσότερο απ’ ότι η Ελλάδα.