ΕΠΕΙΔΗ ΞΕΧΝΑΜΕ! Στις αρχές του 2001, ο ηγέτης των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, ο διαβόητος μουλάς Μοχάμεντ Ομάρ, εξέδωσε ένα είδος διατάγματος εναντίον όλων «των μη ισλαμικών χαραγμένων ή και λαξευμένων ειδώλων, ανθρώπων ή και ζώων», χαρακτηρίζοντάς τα ειδωλολατρικά. Οι Ταλιμπάν εκτέλεσαν αμέσως τη διαταγή, καταστρέφοντας κάθε αρχαίο γλυπτό που έβρισκαν. Στην επαρχία Μπαμιγιάν μάλιστα, 230 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Καμπούλ, με άρματα μάχης και αντιαεροπορικά όπλα κατέστρεψαν δύο τεράστια αγάλματα του Βούδα. Η διεθνής κοινότητα, από την Ινδία ώς τη Μαλαισία και από τη Γερμανία ώς τη Σρι Λάνκα, εξέφρασε τη φρίκη της γι' αυτές τις καταστροφές και καταδίκασε έντονα τη συμμορία του Ομάρ, ο οποίος επικρίθηκε και από αρκετούς μουλάδες σε άλλες ισλαμικές χώρες, οι οποίοι ισχυρίζονται όχι ότι προσέβαλε τον πολιτισμό κάποιων άλλων ανθρώπων, αλλά ότι «κάνει κακό στο Ισλάμ». (Πάντα εγωκεντρική η αντιμετώπιση τέτοιων θεμάτων από τους δημοκρατικούς μουλάδες!) ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ των βουδιστών, όμως, και ευτυχώς, δεν χύθηκε ούτε μία σταγόνα αίματος. Και αναρωτιέμαι, βλέποντας αυτές τις ημέρες ακόμη και αφηνιασμένους Αφγανούς να χτυπιούνται στους δρόμους εναντίον των περίφημων πια «κόμικς του Μωάμεθ», τι θα συνέβαινε, αν οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο κατέστρεφε, όπως έκαναν οι Ταλιμπάν, τα αγάλματα και τα θρησκευτικά σύμβολα του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού ή του Ισλαμισμού; Για μένα, η καταστροφή των αγαλμάτων του Βούδα στο Αφγανιστάν ήταν ασυγκρίτως πολύ πιο σοβαρή υπόθεση απ' ό,τι είναι η απεικόνιση του Μωάμεθ σε σατιρικά σκίτσα, πολύ απλά γιατί επρόκειτο για «έγκλημα κατά του πολιτισμού» και όχι θρησκευτικό. Η καταστροφή οποιουδήποτε αρχαιολογικού χώρου ή και μνημείου θα έπρεπε να ισοδυναμεί με έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. (Από αυτά διέπραξαν κάμποσα και οι Αμερικανοί βομβαρδίζοντας στο Ιράκ.) Οι βουδιστές αντέδρασαν, αλλά στωικά και πολιτισμένα. Θα πολεμούσαν για άλλα πράγματα ίσως. Οχι για τα σύμβολά τους. Λένε πως είναι «πολύ πέρα από αυτά». ΑΛΛΩΣΤΕ, όπως σημειώνει και σ' ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του, στο «Discover Archaeology Magazine», ο W. J. Rathje, επισκέπτης καθηγητής στο Αρχαιολογικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, δεν είναι θεός τους, ούτε καν ένας από τους πολλούς θεούς τους. Κατά τη διάρκεια της 80χρονης ζωής του, ο Βούδας Σακιαμούνι επέτρεψε να «καταγραφεί» το είδωλό του, το πρόσωπό του δηλαδή, μόνον ως αντικατοπτρισμός σε νερά με ελαφρύ κυματισμό. Εικόνες ή και αγαλματίδια του Βούδα δεν εμφανίστηκαν πουθενά για τουλάχιστον 400 χρόνια από τον θάνατό του. Αλλά και τότε ακόμη, δημιουργήθηκαν μόνο για να θυμίζουν στους πιστούς του τη δική τους, εσωτερική «βουδιστική φύση».