Τα λάθη, οι κακοδαιμονίες, οι ελλείψεις στον τουρισμό δεν βαρύνουν μόνο τις προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά τους κακούς επιχειρηματίες και την τοπική αυτοδιοίκηση. Ακόμα και τώρα ακολουθούμε τα δεδομένα που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της δεκαετίας του ’60 του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το ΠΑΣΟΚ μας έδειξε ποιο ήταν το τουριστικό του όραμα. Ήταν τα rooms to let, οι επισκέπτες με σακίδιο, τρίτης θέσης, κατάστρωμα, στην ακτοπλοΐα. Τα προβλήματα του Τουρισμού είναι υπαρκτά και συγκεκριμένα: Πρώτον, ποιες είναι οι μαρίνες που δημιουργήθηκαν; Η Κροατία, βγήκε από δίνη εμφυλίου πολέμου το 1995, μέχρι σήμερα έχει κατασκευάσει 8500 θέσεις ελλιμενισμού και η Ελλάδα διαθέτει μόλις 5500 θέσεις. Δεύτερον οι μεταφορές. Η Ελλάδα βρίσκεται έξω από τα δίκτυα των διεθνών αεροπορικών μεταφορών. Για να πας στη Ρόδο το χειμώνα, αλλάζεις δύο πτήσεις με χρόνο αναμονής 7 -8 ώρες. Κληρονομήσαμε μια Ολυμπιακή παραπαίουσα. Το πανάκριβο «Ελ. Βενιζέλος» είναι απαγορευτικό για εταιρείες χαμηλού κόστους. Τρίτο πρόβλημα το Πολεοδομικό. Τα περισσότερα ξενοδοχεία στη χώρα λειτουργούν με πολεοδομικές παραβάσεις. Ποιος σοβαρός επιχειρηματίας θα επενδύσει έστω και μια δεκάρα όταν ξέρει ότι για να λειτουργήσει θα πρέπει να παρανομήσει; Πως δικαιολογείς σε έναν ξένο την υπεραξία ακόμα και για ένα οικόπεδο εκτός σχεδίου; Τέταρτο, το ενιαίο χωροταξικό; Δεν ξέρει κανένας πού μπορεί να φτιάξει και τι μπορεί να φτιάξει. Και έκανε μια γενναία προσπάθεια το ΥΠΕΧΩΔΕ, μαζί με το Υπουργείο Τουρισμού να φτιάξουν τουλάχιστον το ενιαίο τουριστικό χωροταξικό σχέδιο της χώρας, ώστε να ξεμπλοκάρουμε μια σειρά από επενδύσεις. Μιλήσαμε για επανίδρυση του κράτους. Για ίδρυση του κράτους έπρεπε να μιλήσουμε, γιατί οτιδήποτε πρέπει να αντιμετωπίσουμε, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε εξαρχής. Σ’ αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να δοθούν λύσεις με ασπιρίνες. Στόχος μας πρέπει να είναι η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, που θα πρέπει να είναι η ενίσχυση του αστικού τουρισμού, τα city brakes, ο μόνιμος παραθεριστικός τουρισμός και βεβαίως ο αθλητικός και συνεδριακός τουρισμός. Σ’ αυτές τις προσπάθειες δεν μπορεί ούτε ένα Υπουργείο, ούτε μία Γενική Γραμματεία να δώσει λύσεις, χρειάζεται συνολική προσπάθεια της κοινωνίας.