Κύριε Πρόεδρε, το 1982 –εγώ ήμουν πολύ μικρός, αλλά παρακολουθούσα τα ποδοσφαιρικά πράγματα ως φίλαθλος - ο τότε υποψήφιος δήμαρχος και μετά Δήμαρχος της Αθήνας, ο κ. Μπέης, είχε υποσχεθεί την επίλυση του γηπεδικού προβλήματος με την υποστήριξη της τότε κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το 1983, σε μια μεγάλη συγκέντρωση στο Κιλελέρ, ο Ανδρέας Παπανδρέου εξήγγειλε την εκτροπή του Αχελώου. Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια, για να δοθούν λύσεις σε αυτά τα δύο μεγάλα προβλήματα. Δεν εξομοιώνω το ένα με το άλλο, σε καμία περίπτωση, αυτό όμως που εξομοιώνεται εκ των πραγμάτων είναι ο χρόνος που χρειάστηκε για να παρθούν αποφάσεις. Και αισθάνομαι ιδιαίτερα πληγωμένος ως νέος άνθρωπος για το ότι σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να συζητάμε πράγματα επί είκοσι χρόνια για να πάρει κάποιος το βάρος μιας απόφασης. Χαίρομαι που το κάνει αυτό σήμερα ο κ. Σουφλιάς και η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Χαίρομαι που επιτέλους παίρνονται αποφάσεις, οι οποίες από ό,τι φαίνεται έχουν και κόστος πολιτικό, έχουν κόστος ενδεχομένως σε κάποιες περιοχές της χώρας που θίγονται, έχουν κόστος γιατί αισθάνονται κάποιοι ότι υπηρετούνται -εντός εισαγωγικών- «συμφέροντα», αλλά έτσι είναι η πολιτική. Και είκοσι χρόνια δεν λαμβάνονταν αποφάσεις. Συζητούντο, επανασυζητούντο τα θέματα, προτάσεις επί προτάσεων, χωρίς να δίνονται λύσεις! ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΚΡΥΠΙΔΗΣ: Προφανώς απευθύνεστε στον υποψήφιο Δήμαρχο της Αθήνας, τον κ. Κακλαμάνη. Είκοσι χρόνια... ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Σούρλας): Κύριε Μακρυπίδη, σας παρακαλώ! ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κύριε Μακρυπίδη, οι ευθύνες σας είναι τραγικές! Διότι άκουσα από τους συναδέλφους σας να αναφέρονται στην Κίνα για τον τρόπο με τον οποίο κινείται. Να θαυμάζουμε τις άλλες χώρες, όπως πάρα πολλοί από εσάς αναφερθήκατε πριν. Όμως δεν λαμβάνετε υπ' όψιν σας ότι η Κίνα σήμερα διενεργεί ένα από τα μεγαλύτερα έργα που φτιάχνονται στον πλανήτη, το φράγμα των επτά ποταμών και μέσα σε τέσσερα χρόνια έχει καταφέρει να μετακινήσει περίπου ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους, να δημιουργήσει ένα πλέγμα υδροηλεκτρικών φραγμάτων που θα παράξει ρεύμα για τις επόμενες δεκαετίες. Και αν πραγματικά θαυμάζετε άλλες χώρες, να θαυμάζετε αυτές τις χώρες που προχωρούν και όχι αυτές που παραμένουν στάσιμες, βουτηγμένες σε προβλήματα γραφειοκρατικού τύπου και δεν παίρνουν αποφάσεις για να λύσουν αυτά τα προβλήματα. Εγώ σέβομαι τις ενστάσεις σας, σέβομαι τους προβληματισμούς σας. Όμως μία απόφαση που έχει ληφθεί εδώ και είκοσι τρία χρόνια είναι ντροπή να μην έχει υλοποιηθεί! Αυτό σημαίνει ή ότι η απόφαση ήταν λανθασμένη στην αρχική της έκφραση και όλες αυτές οι κυβερνήσεις έκαναν λάθος ή ότι τότε λαϊκίζατε επικίνδυνα, υποσχόμενοι πράγματα τα οποία δεν θέλατε να γίνουν. Νομίζω ότι και στα δύο θέματα δίνετε μια λύση, η οποία είναι σοβαρή, ουσιαστική, προχωρά τα πράγματα και νομίζω ότι σ’ αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει όλοι να ομονοούμε. Δεν έχουμε να αντιπαρατεθούμε ούτε μας ανήκει ο Θεσσαλικός Κάμπος ούτε μας ανήκουν τα νερά του Αχελώου, όπως δεν μας ανήκει η Λεωφόρος Αλεξάνδρας και δεν μας ανήκει ο Βοτανικός. Όμως σήμερα είμαι χαρούμενος ως Βουλευτής ιδιαίτερα της Β’ Αθήνας που μία περιοχή που γειτνιάζει με τη Δυτική Αθήνα αποκτά ένα υπερτοπικού χαρακτήρα αθλητικό κέντρο, μια μεγάλη ομάδα αποφασίζει να πλησιάσει τη Δυτική Αθήνα και εκεί που υπάρχουν ελλείψεις, εκεί που πραγματικά γεννιούνται οι ποδοσφαιριστές, θα μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή με ένα μεγάλο σωματείο, με μια μεγάλη αθλητική ομάδα, που μας έχει κάνει υπερήφανους σε όλα τα γήπεδα του κόσμου.