ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, η σημερινή παρουσία του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε αυτή την Αίθουσα, μου θύμισε πολύ έντονα την εικόνα του πατέρα του. Εγώ σαν παιδάκι έβλεπα τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε ως Πρωθυπουργό είτε ως Αρχηγό της Αντιπολίτευσης να εξαπολύει μύδρους. Ξέρετε, αναλογιζόμενος και την επικαιρότητα της ημέρας, όπου σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου μας παρατηρεί πέραν των άλλων σημείων και από το Λονδίνο ως κέρινο ομοίωμα, δεν θα ήθελα να επιστρέψουμε σε μία τέτοια εποχή. Αυτή η εποχή διένυσε τον κύκλο της, ολοκληρώθηκε, αποδοκιμάστηκε, τελείωσε. Ό,τι είχε να προσφέρει, το προσέφερε. Η όξυνση, η επίθεση στους θεσμούς, η ωφέλεια της πρόσκαιρης αντιπολιτευτικής τακτικής, η καταρράκωση του θεσμού της δικαιοσύνης, της Αστυνομίας, των ανεξαρτήτων αρχών, όλων των θεσμών που με κόπο και με βαθιές θυσίες του ελληνικού λαού χτίστηκαν, δεν νομίζω ότι ταιριάζουν στο 2006. Πραγματικά αισθάνομαι θλίψη, γιατί το μόνο για το οποίο ήρθε σήμερα να μας πει ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι για σκάνδαλα, για βρόμικες υποθέσεις, για εξαρτήματα δεξιών κυβερνήσεων, για κατήφορο σε όλους τους τομείς, για πολιτικές δίκες, για θεσμικές εκτροπές. Είναι άραγε η Ελλάδα αυτή που ζούμε; Την περιγράφει, την αναλύει, την αποτυπώνει σε αυτά που είπε ο κ. Παπανδρέου, ή θέλει να μιλάει μέσα από τίτλους εφημερίδων, εξυπηρετώντας μόνο εκδοτικά συμφέροντα του αύριο, αυτούς δηλαδή που ενδεχομένως να πουλήσουν ένα παραπάνω τίτλο μη έχοντας dvd μέσα στο φύλλο της έκδοσής τους, γιατί αυτοί που συνήθως πουλάνε, είναι τελικά αυτοί που προσθέτουν και ένα δώρο στον αναγνώστη και αγοραστή του εντύπου τους; Τη σημερινή δε συγκυρία του να μιλήσει, όταν ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στο Λονδίνο και διεξάγει διαπραγματεύσεις για την τελική έκθεση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να ταυτίσει τους Γκρίζους Λύκους με τους Αστυνομικούς, εγώ προσωπικά δεν την κατάλαβα. Και δεν την κατάλαβα, γιατί υπήρξα ένας από αυτούς που δέχθηκαν την αστυνομική βία, όταν μαζί με αστυνομικούς στα πλαίσια ήρεμης και ειρηνικής μεταμεσονύκτιας διαμαρτυρίας στην Πλατεία Συντάγματος δεχθήκαμε δακρυγόνα, γκλόμπ και ξύλο από αστυνομικούς, για να έρθει ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης εδώ, ο κ. Φλωρίδης, και να πει ότι επί Κυβερνήσεως Σημίτη και ΠΑ.ΣΟ.Κ. οι αστυνομικοί προέβησαν σε στάση. Αυτά συνέβησαν πρόσφατα και όχι παλιά, όχι στις εποχές του ’65 που θυμήθηκε ο κ. Κακλαμάνης. Συνέβησαν πρόσφατα, πριν από τέσσερα χρόνια. ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Τραγάκης): Δεν αφήνετε τους αστυνομικούς ήσυχους τώρα που τους θυμηθήκατε όλοι από το ’65 και μετά; Αφήστε τους να κάνουν τη δουλειά τους. ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, το να παρομοιαστεί αυτή η Αστυνομία με Γκρίζους Λύκους νομίζω ότι αποτελεί, αν όχι ολίσθημα, κάτι πολύ βαρύτερο το οποίο θα κρίνει και στην κάλπη ο Έλληνας αστυνομικός, αλλά πάνω απ’ όλα θα το κρίνει η ελληνική κοινωνία. Γιατί το να χτίσουμε μια Αστυνομία που να μας προστατεύει, που να μας δικαιώνει, μια Αστυνομία που δεν θα αφήνει κάθε διαδήλωση, μικρή ή μεγαλύτερη, στο κέντρο της Αθήνας να το μετατρέπει σε πεδίο μάχης είναι το ζητούμενο. Δεν είναι το ζητούμενο να παρομοιάσουμε με σκοτεινές εποχές τους Έλληνες αστυνομικούς, οι οποίοι άλλωστε δεν επιλέγονται από καμία κυβέρνηση, αλλά μπαίνουν στο Αστυνομικό Σώμα μετά από απόφαση των κυβερνήσεων Σημίτη μέσα από τις πανελλήνιες εξετάσεις. Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με το συζητούμενο νομοσχέδιο απαντάται το κεντρικό ερώτημα της επιθεώρησης των δικαστηρίων. Κύριε Υπουργέ, νομίζω ότι το πρόβλημα, το οποίο υπάρχει απέναντι στην απονομή της δικαιοσύνης, δεν είναι μόνο το εάν απονέμεται σωστά, αλλά είναι και το πόσο γρήγορα απονέμεται. Αυτό το οποίο δημιουργεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στη λειτουργία της δικαιοσύνης είναι η καθυστέρηση στην απονομή της, είναι το ότι χρειάζεται σχεδόν ένας δεκαετής κύκλος για να ολοκληρωθεί μια υπόθεση, ότι υπάρχουν διαρκείς και χωρίς ουσιαστικό λόγο αναβολές δικών, ότι τα δικαστήρια καθυστερούν πάρα πολύ από τη στιγμή που θα εκδοθεί μια απόφαση στην καθαρογραφή της. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα που δημιουργεί ανασφάλεια δικαίου, ανασφάλεια στον πολίτη κατά τις συναλλαγές και πάνω απ’ όλα δεν αισθάνεται κανένας αδικούμενος ότι μπορεί γρήγορα, έγκαιρα, αποτελεσματικά να βρει το δίκιο του. Το θέμα της επιθεώρησης είναι ουσιαστικότατο και φάνηκε από την έκταση, το εύρος και το ύψος -φθάνοντας και στον ¶ρειο Πάγο- που είχε λάβει το παραδικαστικό κύκλωμα. Φάνηκε δηλαδή το έλλειμμα, το οποίο υπήρχε στην επιθεώρηση. Γιατί δεν είμαι σε καμία περίπτωση από αυτούς που είτε ευρισκόμενος στην Αντιπολίτευση είτε στα έδρανα του κυβερνητικού Βουλευτή συλλήβδην θα κατηγορούσα την δικαιοσύνη για ανικανότητα, που θα κατηγορούσα συλλήβδην την ηγεσία της δικαιοσύνης, όπως έκαναν πολλά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., για κομματισμό ή για κλείσιμο ματιού προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Είμαι από αυτούς που, έχοντας υπηρετήσει από τα δικηγορικά έδρανα, πιστεύω και θέλω να πιστεύω στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Θέλω, όμως, να πιστεύω σε μία δικαιοσύνη, η οποία σέβεται και τους χρόνους που σήμερα η κοινωνία έχει επιβάλλει. Και οι χρόνοι δεν είναι μακράς διάρκειας. Την εποχή που επικοινωνούμε γρήγορα, δεν μπορούμε να περιμένουμε μετά από μέρες, μήνες, ενδεχομένως και χρόνια την καθαρογραφή μίας απόφασης. Δεν μπορεί σήμερα ο Έλληνας δικαστής να μην είναι εξοπλισμένος με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και, όταν μπαίνει στη Σχολή Δικαστών, να είναι υποχρεωμένος να καθαρογράφει από μόνος του τις αποφάσεις του. Δεν είμαι από εκείνους, οι οποίοι δεν πιστεύουν ότι δεν πρέπει να εισαχθεί πλήρης, ουσιαστικός, ηλεκτρονικός έλεγχος στη δικαιοσύνη, στους χρόνους στους οποίους απονέμεται και αυτό είναι ένα αντικείμενο της επιθεώρησης. Δεν είμαι από αυτούς, οι οποίοι πιστεύουν ότι η δικαιοσύνη θα πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται κρυμμένη πίσω από κάποιες αδιαφανείς διαδικασίες. Εγώ είμαι από αυτούς που στηρίζουν αυτό που κάνετε σήμερα, φέρνοντας στο φως της δημοσιότητας, με τον τρόπο με τον οποίο το κάνετε, τη λαϊκή συμμετοχή στην επιθεώρηση, με τη συμμετοχή των δικηγορικών συλλόγων στις επιθεωρήσεις των δικαστηρίων, γιατί οι δικηγόροι έχουν να συμβάλουν και έχουν μόνο να κερδίσουν από τη γρήγορη και δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης. Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν ήθελε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πραγματικά να υπηρετήσει μεγάλη θεσμική αλλαγή, αν ήθελε πραγματικά να υπηρετήσει την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, τότε θα προσέτρεχε στην ίδρυση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, που σαν ανεξάρτητος και υπεράνω φορέας θα ελέγχει και την εφαρμογή των νόμων, αλλά και την εφαρμογή των εσωτερικών λειτουργιών όλων των άλλων εξουσιών. Αυτό, όμως, δεν το κάνει. Δεν έχει την τόλμη, δεν έχει το θάρρος, δεν έχει τη δυνατότητα να πει ότι χρειάζεται η ίδρυση ενός καινούργιου οργάνου από πάνω, στο οποίο θα συμμετέχουν, πέραν των δικαστών, έγκριτοι νομικοί και πολιτικοί, οι οποίοι και θα καθορίζουν τελικά την ουσιαστική και συνταγματική λειτουργία των νόμων, αλλά και όλων των αρχών των οποίων επιβλέπουν. Αυτό θα ήταν η θεσμική σας προώθηση, αυτό θα ήταν μία πρόταση που θα περιμέναμε από τον Γεώργιο Παπανδρέου σήμερα από το Βήμα της Βουλής, αντί να εξαντλήσει το χρόνο του και δυστυχώς και την υπομονή των ακροατών του σε αναμοχλεύσεις του παρελθόντος και σε σχόλια που θυμίζουν άλλες εποχές. Ευχαριστώ πολύ. (Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)