ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το βασικό ερώτημα στο οποίο οφείλουμε να απαντήσουμε είναι κατά πόσον είμαστε ικανοποιημένοι σαν κοινωνία, σαν πολιτικό σύστημα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είμαστε ικανοποιημένοι; Αισθανόμαστε ότι αυτό το σύστημα μέσα από το οποίο γεννάται η γνώση στον τόπο μας, είναι καλό, είναι το καλύτερο δυνατό, είναι παραγωγικό, δεν χωρεί βελτίωση, πρέπει να το διατηρήσουμε ανέπαφο, ή οφείλουμε να το βελτιώσουμε, να το κάνουμε πιο αποτελεσματικό, να το κάνουμε πιο γενναίο, να κάνουμε μια παιδεία επιλογών, μια παιδεία ανοικτή, μια παιδεία ελεύθερη, μια παιδεία η οποία ανταποκρίνεται στη διαφορετικότητα που έχουμε σαν άνθρωποι όλοι μέσα μας, μια παιδεία που ανταποκρίνεται στις διαφορετικές προσδοκίες, στις διαφορετικές φιλοδοξίες, στις διαφορετικές μαθησιακές ικανότητες που έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του; Αυτό είναι το ερώτημα. Εμείς πιστεύουμε σε μια ανοικτή παιδεία. Και πιστεύω ότι η ίδια η Υπουργός Παιδείας και συνολικά η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας θα ήθελε αυτό το νομοσχέδιο που σήμερα συζητάμε, να είναι ένα νομοσχέδιο ακόμη πιο προωθημένο, ένα νομοσχέδιο που να έβγαζε τον έλεγχο από ακόμα περισσότερες πλευρές του εκπαιδευτικού συστήματος. Διότι αυτή είναι η φιλοσοφία, ότι κάθε άνθρωπος που αντιμετωπίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα, αντιμετωπίζει έναν κόσμο ανοικτό και προκλήσεων, μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μπορεί να αντιληφθεί τα πράγματα, ότι δηλαδή εμείς εδώ μέσα σε καμία περίπτωση, όσο και να ομονοήσουμε, δεν πρόκειται να καταλήξουμε στο καλύτερο δυνατό εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα θα γεννιέται μέσα σε μια κατάσταση απόλυτης ελευθερίας κάπου δίπλα μας. Αυτό όμως που σήμερα φέρνει η Κυβέρνηση είναι ενδεχομένως το μέγιστο της υποχώρησης που μπορεί να κάνει απέναντι σε όλες αυτές τις πιέσεις και σε όλη αυτή τη βαβούρα που έχουν δημιουργήσει όλοι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Αυτό είναι. Κάνει τις μέγιστες δυνατές υποχωρήσεις και θα σας εξηγήσω πού τις κάνει. Τις κάνει, παραδείγματος χάρη, στο θέμα του ασύλου. Αντί, όπως θα όφειλε, να έδινε στον πρύτανη και μόνο το δικαίωμα να ορίσει ή να μην ορίσει ή να άρει το άσυλο σε περίπτωση πράξεων που συντελούνται μέσα στο πανεπιστήμιο και δεν έχουν σχέση με τη νομιμότητα - ο πρύτανης δεν είναι δημοκρατικά εκλεγμένος, ελεγχόμενος από τη Σύγκλητο, δεν είναι ένα πρόσωπο το οποίο θα πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνη;- το δίνει στο Πρυτανικό Συμβούλιο, συλλογική ευθύνη και εκεί. Παρακάτω, στο θέμα της διάρκειας σπουδών. Υπάρχει πανεπιστήμιο που να λέει ότι η μέγιστη διάρκεια σπουδών είναι η διπλάσια των υποχρεωτικών εξαμήνων; Είναι παράλογο στη φύση του. Δηλαδή, για να τελειώσεις μια πενταετούς φοίτησης σχολή μπορείς να έχεις στη διάθεσή σου δέκα χρόνια, να καταλαμβάνεις διπλάσιο χώρο από όσο σου αναλογεί. Γιατί αυτό είναι. Και όμως, το δίνει. Δίνει και με πολύ, αν θέλετε, φειδώ και με πολύ σεβασμό προς την υπάρχουσα τάξη μέσα στα πανεπιστήμια. Κάνει όλες αυτές τις αλλαγές, οι οποίες θα σας έλεγα ότι είναι αλλαγές που έχουν συζητηθεί σ’ αυτήν την Αίθουσα πάρα πολλές φορές. Μερικοί από εμάς τότε ήμασταν μαθητές όταν ξανασυζητήθηκαν, ψηφίστηκαν και δεν εφαρμόστηκαν. Γι’ αυτό, έχει μεγάλη σημασία, αφού ψηφίσουμε αυτό το νομοσχέδιο, αυτό το νομοσχέδιο να γίνει πράξη και να στηρίξουμε την κυβερνητική πρωτοβουλία να γίνει πράξη. Να μην οχυρωθούμε -και ιδιαίτερα εσείς της Αντιπολίτευσης- πίσω από τις κραυγές που δεν θέλουν να γίνει τίποτα. Γιατί βήμα προς βήμα, σημείο προς σημείο συγκλίνουμε σε πάρα πολλά, σε πάρα πολλές από τις δεκαπέντε θέσεις σας, τις οποίες δεν είχε το σθένος ούτε τη δύναμη ο Αρχηγός σας να τις στηρίξει μέχρι πέρα. Όπως δεν είχατε το σθένος και τη δύναμη να στηρίξετε μέχρι πέρα την άποψή σας για το άρθρο 16, όσοι μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχετε αυτήν την άποψη και πάνω απ’ όλα ο Αρχηγός σας, έτσι δεν έχετε και το σθένος να αναγνωρίσετε ότι πάρα πολλά από αυτά που σήμερα προτείνουμε είναι εφαρμογή δική σας φιλοσοφίας και ορολογίας. Εγώ να σας χαρίσω και την ορολογία η οποία αναφέρεται στην κοινωνική λογοδοσία των ΑΕΙ και, αν θέλετε, να κάνουμε και καλύτερο το άρθρο, διότι πρώτος ο Γιώργος Παπανδρέου εισήγαγε τη λογική της κοινωνικής λογοδοσίας με την μορφή του τίτλου. Αλλά δεν έχετε το θάρρος αυτές τις φράσεις, αυτές τις ιδέες, αυτά τα οποία σκεπτόσαστε να τα καλλιεργήσετε και να τα κάνετε πράξη και να στηρίξετε μια τέτοια μεταρρύθμιση. Είναι σημαντικό, επίσης, να πάμε και στο επόμενο βήμα της μεταρρύθμισης μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα μαζί. Είμαστε ικανοποιημένοι από το σχολείο; Σε καμία περίπτωση. Πιστεύουμε ότι το σχολείο σήμερα με τον τρόπο που λειτουργεί μέσα από τη μάθηση της απομνημόνευσης είναι ένα σχολείο παραγωγικό που διαμορφώνει κριτικά πνεύματα, που διαμορφώνει ανθρώπους και πολίτες που σέβονται τη δημόσια πάνω απ’ όλα περιουσία; Θα σας πω, επειδή έχει άμεση σχέση με το άρθρο που εισάγεται σήμερα εδώ για τα συγγράμματα. ποια είναι η λογική που έχει εγκαθιδρυθεί σήμερα μέσα στα σχολεία μέσα από τη διανομή των δωρεάν βιβλίων: στο τέλος του σχολικού έτους οι μαθητές μαζεύονται και τα καίνε. Αν, αντί για δωρεάν διανομή, κάναμε δανεισμό επί ένα έτος του σχολικού βιβλίου και όφειλε ο μαθητής να διατηρήσει αυτό το βιβλίο, να το χρησιμοποιήσει βεβαίως με κάποια φθορά και να το επιστρέψει για να το χρησιμοποιήσει ένας μαθητής την επόμενη χρονιά, δεν θα είχαμε καλλιεργήσει μια συνείδηση απέναντι στο βιβλίο; Δεν είναι ντροπή ότι φέτος όσοι εγγράφονται σε ένα εξάμηνο, έστω και τρίτη φορά, πάνε και παραλαμβάνουν σε ένα μάθημα το οποίο δεν έχουν περάσει, δωρεάν τα συγγράμματα για δεύτερη ή για τρίτη φορά στα πανεπιστήμια της Αθήνας; Αυτό το σεβασμό απέναντι στο δημόσιο χρήμα δεν τον καλλιεργούμε ούτε στα πανεπιστήμια ούτε στα σχολεία. Υπάρχουν πράγματα λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στα οποία μπορούμε και πρέπει και οφείλουμε να είμαστε μαζί, γιατί ο δικός μας ρόλος δεν είναι μόνο να αντιπαρατιθέμεθα πολιτικά. Ο δικός μας ρόλος είναι να διαμορφώνουμε και τη συνείδηση μιας κοινωνίας, μιας κοινωνίας που πρέπει να είναι υπεύθυνη, μιας κοινωνίας που πρέπει να βλέπει τις προκλήσεις του μέλλοντος, μιας κοινωνίας που θέλει και πρέπει να προβληματίζεται υγιώς γύρω από τα στοιχεία που υπάρχουν, γύρω από τα αγκάθια της. Και ένα αγκάθι που αγγίζει κάθε ελληνική οικογένεια είναι και ο τρόπος με το οποίο λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το ελληνικό πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτούν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες φοιτητές και έχει εκατομμύρια αποφοίτους. Αυτό το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν οφείλουμε να το αφήσουμε πίσω σε μια υστέρηση, σε μια λογική άλλων δεκαετιών σε έναν τρόπο λειτουργίας παρηκμασμένο. Οφείλουμε και αυτό κάνουμε σήμερα να του δώσουμε περισσότερες δυνατότητες να απαντήσει μόνο του στα προβλήματα που του δημιούργησε η εγκατάλειψη ετών. Ευχαριστώ. ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Τραγάκης): Ευχαριστούμε, κύριε συνάδελφε.