Από την αρχή του χρόνου οπότε κινήθηκαν οι διαδικασίες για την αναθεώρηση του άρθρου 16 και με το νέο Νόμο Πλάισιο για τα ΑΕΙ που πρότεινε ακολούθως η κυβέρνηση, στον χώρο της Ανώτατης εκπαίδευσης επικρατεί αναταραχή καθώς οι οργανωμένες μειοψηφίες επιχειρούν να καταδικάσουν στην στασιμότητα ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία. Τα προβλήματα και τα αδιέξοδα της Ανώτατης εκπαίδευσης που μας απασχολούν σήμερα είναι τα ίδια από μια τουλάχιστον εικοσαετία. Η κατάσταση χειροτερεύει διαρκώς αλλά οι πηγές της κακοδαιμονίας μένουν σταθερές. Παρωχημένα συνθήματα, ιδεοληψίες, φαντασιώσεις, και φοβίες ανακυκλώνονται διαρκώς για να μην αλλάξει απολύτως τίποτα. Για να μην αγγίξουμε αυτό το εθνικό πρόβλημα. Το βασικό ερώτημα στο οποίο οφείλουμε να απαντήσουμε όλοι είναι κατά πόσον είμαστε ικανοποιημένοι από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Αισθανόμαστε ότι μέσα σ’ αυτό το σύστημα γεννάται η γνώση στον τόπο μας; Είναι το καλύτερο δυνατό; Δίνει πραγματικά εφόδια; Είναι παραγωγικό; Είναι ανταγωνιστικό; Εμείς σε όλα αυτά απαντάμε ΟΧΙ. Με το Νόμο Πλάισιο για τα ΑΕΙ που πρότεινε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν χωρεί αμφιβολία ότι επιχειρούμε να θίξουμε πολλά από τα κακώς κείμενα. Θέλουμε να φτιάξουμε μια παιδεία επιλογών, μια παιδεία ανοικτή, μια παιδεία που ανταποκρίνεται στις διαφορετικές προσδοκίες, στις διαφορετικές φιλοδοξίες, στις διαφορετικές μαθησιακές ικανότητες που έχει ο κάθε άνθρωπος. Είμαι πεπεισμένος ότι πολλοί – ανάμεσα τους και η υπουργός Παιδείας - θα ήθελαν ένα νομοσχέδιο ακόμη πιο προωθημένο. Ποιος θα διαφωνούσε για παράδειγμα να αποφασίζει για το άσυλο δημοκρατικά εκλεγμένος πρύτανης; Ποιος διαφωνεί ότι η διάρκεια της φοίτησης που δίνουμε είναι και πάλι μεγάλη; Όλα αυτά βέβαια αποφασίστηκαν γιατί εμείς πιστεύουμε πραγματικά ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπι να γίνονται με την μέγιστη δυνατή συναίνεση. Δυστυχώς σε πολιτικό επίπεδο αυτό δεν κατέστη δυνατό. Τα κόμματα της Αριστεράς δεν θέλουν να μιλήσουν για την ταμπακέρα. Το ΠΑΣΟΚ που το έπραξε δεν άντεξε τις πιέσεις της κομματικής του βάσης και τα ακολούθησε. Είναι αλήθεια ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν ένθερμος υποστηρικτής των ιδιωτικών Πανεπιστημίων αλλά ήταν ο πρώτος που το έβαλε στα πόδια από την επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος λόγω των εσωκομματικών συσχετισμών. Το ίδιο κάνει και για την λειτουργία των Πανεπιστημίων. Οι προγραμματικές προτάσεις του ΠΑΣΟΚ κινούνται ακριβώς στο ίδιο πλαίσιο με τις κυβερνητικές θέσεις αλλά στη Βουλή τις καταψηφίζουν. Χρέος της Νέας Δημοκρατίας είναι να μην παρακολουθήσει αυτόν τον πολιτικό παραλογισμό και καιροσκοπισμό. Χρέος μας είναι να εφαρμόσουμε άμεσα το Νόμο Πλαίσιο και με δεδομένο ότι θα κερδίσουμε τις επόμενες εθνικές εκλογές να προχωρήσουμε στις επόμενες μεταρρυθμίσεις για την εκπαίδευση. Να αναβαθμίσουμε το σχολείο το οποίο χρειάζεται πραγματικά μεγάλες τομές. Σήμερα τα γυμνάσια και τα λύκεια στην χώρα μας έχουν καταργήσει την έννοια της κριτικής σκέψης και το μόνο που προάγουν είναι την απομνημόνευση. Επειδή λοιπόν πολύς λόγος έγινε για τα συγγράμματα κατ, αρχήν θα πρέπει να μας απασχολήσει το φαινόμενο να καίνε οι μαθητές στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα βιβλία. Εάν για παράδειγμα τους υποχρεώναμε να τα επιστρέψουν, θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε μια πιο στενή και συνειδητή σχέση με το βιβλίο. Όλα αυτά και πολλά ακόμη προβλήματα διαιωνίζονται επί μια ολόκληρη εικοσαετία. Στο διάστημα αυτό άλλες χώρες της Ευρώπης υλοποίησαν διάφορες διορατικές ρυθμίσεις και λύσεις εξασφαλίζοντας τεράστια άλματα προόδου για τις κοινωνίες τους. Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ακόμα μια εικοσαετία.