Η τεράστια εθνική καταστροφή που συντελέστηκε στην Πάρνηθα προκαλεί την οργή όλων απέναντι σε ένα σύστημα που δεν λειτουργεί. Σαν απλός πολίτης δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω για τα ολέθρια σφάλματα που διαπράχθηκαν στο επιχειρησιακό επίπεδο αλλά σίγουρα περιμένω κάποιον από τους υπευθύνους να αναλάβει μέρος της ευθύνης. Σαν πολιτικοί όμως έχουμε την ευθύνη να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που διαμορφώθηκε χωρίς κορώνες και εύκολες κραυγές. Οι τελευταίες δεκαετίες έχουν αποδειχθεί ολέθριες για την προστασία του περιβάλλοντος. Σχεδόν κάθε καμένη έκταση στην Αττική έχει μετατραπεί σε χώρο αυθαίρετης δόμησης. Στην δεκαετία του 1970 κάηκε ο Υμηττός και στην θέση του χτίσθηκε το Πανόραμα Βούλας, στην δεκαετία του 1980 κάηκε όλη η Ανατολική Αττική και στην θέση τους αναπτύχθηκαν αυθαίρετοι οικισμοί, στην δεκαετία του 1990 κάηκε η Πεντέλη και σήμερα στις πλαγιές αυτές φυτρώνουν βίλες. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να επαναληφθεί στην Πάρνηθα. Γενικά όμως το πολιτικό σύστημα πρέπει να αντιδράσει. Η πρόταση για μία Χάρτα Περιβάλλοντος, στην οποία θα πρέπει να συμφωνήσουν όλοι είναι προτεραιότητα, ιδιαίτερα ενόψει εκλογών. Αυτή πρέπει να περιλαμβάνει: Πρώτον ένα κοινά αποδεκτό ορισμό του δάσους. Σήμερα ούτε το άρθρο 24 δεν έχει προστατεύσει τα δάση, αλλά ούτε οι δασικοί νόμοι, που ψηφίστηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση. ¶λλωστε παραμένει σε εκκρεμότητα στο ΣτΕ ο τελικός προσδιορισμός της έννοιας του δάσους. Με αυτά τα παράθυρα όμως στο νομικό μας σύστημα ανοίγουμε ορέξεις και καλλιεργούμε προσδοκίες. Πρέπει λοιπόν να θωρακίσουμε την έννοια και την περιγραφή της προστατευόμενης περιοχής. Δεύτερον οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι ουδέποτε δεν πρόκειται να νομιμοποιηθούν αυθαίρετα μέσα στο δάσος. Όσα πρωτόκολλα κατεδάφισης υπάρχουν και αφορούν αυθαίρετα σε δασικές περιοχές θα πρέπει να εκτελεστούν άμεσα. Κάτι τέτοιο θα αποτρέψει σε πρώτη φάση την δημιουργία καινούργιων. Επίσης παροχή ηλεκτρισμού, ύδρευσης, συγκοινωνίας και σταθερής τηλεφωνίας θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι δεν θα πάει σ αυτά τα αυθαίρετα. Τρίτον θα πρέπει να οριοθετήσουμε τις γραμμές, που περικλείουν τις δασικές εκτάσεις στην Αττική. Ακόμα και αν υπάρχουν ιδιωτικές εκτάσεις, που βρίσκονται σε περιοχή προστασίας, αυτές να είναι αδύνατον να αξιοποιηθούν. Τέταρτον και σημαντικότερο να καταργηθούν οι διατάξεις για τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων. Στις Διευθύνσεις Γεωργίας των Νομαρχιών σε συνδυασμό με την δασική υπηρεσία, επικρατεί ένα κύκλωμα που αποχαρακτηρίζει συλλήβδην τα δάση. Όλο αυτό το σύστημα οφείλει να αλλάξει και πάνω από όλα να μην υπάρχει η δυνατότητα αποχαρακτηρισμού δασικής γης για την Αττική. Με αυτά τα παράθυρα νομιμοποιούνται και οι πλέον εξόφθαλμες αυθαιρεσίες. Η προστασία του δάσους δεν είναι κάτι που εξαντλείται σε λίγες γραμμές και μόνο μετά τις μεγάλες φωτιές. Οφείλει να είναι ψηλά σε μία σύγχρονη πολιτική ατζέντα που στόχο έχει την ανάπτυξη δια μέσου της στήριξης και όχι της εξάντλησης του περιβάλλοντος. Δυστυχώς μέχρι σήμερα το περιβάλλον δεν υπήρξε στις προτεραιότητες των κομμάτων. Σήμερα όλοι οφείλουμε να το καταστήσουμε.