Τώρα όλα πρέπει να τα σκεφθούμε και να τα αποφασίσουμε από την αρχή: Τι είμαστε, τι θέλουμε, πού πάμε; Είμαστε εμπρηστές; Εύκολα το μυαλό μας πάει προς τα εκεί για να χωρέσει το απίστευτο μέγεθος της καταστροφής. Δύσκολα μπορούμε να το αποδείξουμε και είναι ανώφελο να το επικαλεστούμε. Εύκολα όλοι μας γινόμαστε εμπρηστές εκούσιοι ή ακούσιοι, όταν περιβαλλόμαστε από ευκαιρίες και κίνητρα εμπρησμού, είτε γιατί έχουμε τη δυνατή και καθολική τάση να επεκτείνουμε τις δραστηριότητές μας μέσα στο φυσικό περιβάλλον όπου το τυχαίο γίνεται σχεδόν αναγκαίο. Είτε γιατί νομίζουμε ότι έχουμε κέρδος από τη γυμνή, άδενδρη και άνυδρη γη. Αυτό είναι που θέλουμε συνειδητά ή υποσυνείδητα; Και αν πράγματι αυτό μας επιβάλλει να θέλουμε η παντοδύναμη φορά των πραγμάτων, οι δραστηριότητές μας, ο τρόπος της ζωής μας, η ανάγκη συνεχούς αναπαραγωγής αυτού του τρόπου, η αδήριτη ανάγκη του κέρδους (και όχι απλώς η απληστία) είναι καιρός να σκεφθούμε πού οδηγούμαστε και πού πάμε. Μήπως μοιάζουμε με την πεινασμένη γάτα του παραμυθιού που έγλειφε μια αιχμηρή λίμα, μάτωνε, τρεφόταν με το αίμα της και πίστευε η άμοιρη ότι έτσι θα επιβιώσει! Μήπως έχουμε εμπλακεί σε έναν τέτοιο θανάσιμο φαύλο κύκλο; Οταν με χίλιους τρόπους καταστρέφουμε το φυσικό περιβάλλον όπου ζούμε και αναπνέουμε ταυτόχρονα σκάβουμε τον λάκκο μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, εν γνώσει και εν αγνοία, θύτες και θύματα μαζί, σε θανάσιμο εναγκαλισμό. Οι πυρκαγιές της Πελοποννήσου πρόσθεσαν στις καταστροφές του φετινού καλοκαιριού θύματα, καμένους ανθρώπους, καμένα σπίτια και καλλιέργειες και χιλιάδες στρέμματα καμένης γης. Ακριβώς στην καμπή της προεκλογικής περιόδου. Καθώς έφταναν οι πληροφορίες από τα μέτωπα της φωτιάς ανησυχία και θλίψη επικρατούσε στην εφημερίδα και κάποιος πέταξε την ιδέα: Μήπως θα πρέπει να αναβληθούν οι εκλογές; Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές αυτόματα σκέφτομαι την Αγγλία, ιδίως τα πρώτα χρόνια του Πολέμου. Αιμορραγούσε σε όλα τα μέτωπα, με ήττες, με καταστροφές και χιλιάδες θύματα. Αλλά ποτέ, ούτε για μια στιγμή δεν αισθάνθηκε τον πειρασμό και την ανάγκη να αναβάλει ή να αναστείλει τις διαδικασίες του πολιτεύματός της. Ούτε καν τις απεργίες στις πολεμικές βιομηχανίες και στις μεταφορές δεν απαγόρευσε. Ασφαλώς γιατί πίστευε ότι το δημοκρατικό πολίτευμα και τα δικαιώματα του πολίτη ήταν αναπόσπαστο μέρος των αξιών που διαμόρφωναν το πατριωτικό φρόνημα. Ψύχραιμα και με πείσμα μάχονταν, αντλώντας δυνάμεις από τις ήττες τα θύματα και τις καταστροφές. Δεν θα αναβάλλουμε φυσικά τις εκλογές. Εστω και αν οι καταστροφές συνεχισθούν και τις επόμενες εβδομάδες που μας χωρίζουν από αυτές η, εκλεγμένες από το λαό, κυβέρνηση και οι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν με ψυχραιμία και με δημοκρατική τάξη να μας οδηγήσουν σε αυτές και ας απαντήσει ο λαός σε όλα τα ερωτήματα που η ίδια η καταστροφή θέτει. Μόνο που το περιεχόμενο και το ύφος της εκλογικής εκστρατείας και των εκλογών αναγκαστικά αλλάζουν. Με αυτή την καταστροφή πίσω μας και άταφα τα θύματα σκεφθείτε πόσο παράτερα ακούγεται ο ακραίος καταγγελτικός λόγος για σφάλματα και παραλείψεις ή, από την άλλη πλευρά η αυτάρεσκη κομπορρημοσύνη για τα επιτεύγματα. Αν πάλι επιχειρήσουμε να αποδώσουμε την καταστροφή στην ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού θα έχουμε δύο μεγέθη ασσύμμετρα, το μέγεθος και τη δύναμη της καταστροφής από τη μια και την αδυναμία οποιουδήποτε κρατικού μηχανισμού από την άλλη. Οταν ξεσπάει η φωτιά σε μέρες καύσωνα, ξηρασίας και αέρα τίποτα δεν τη σταματάει πριν ολοκληρώσει το καταστροφικό έργο της. Διαφορετικά, σε βάθος χρόνου και όχι περιστασιακά πρέπει να σκεφθούμε και να οργανώσουμε τον αγώνα εναντίον της φωτιάς. Δεν είναι περιστασιακό γεγονός, τυχαίο ή εκούσιο είναι σταθερά επαναλαμβανόμενο. Πάνω σε αυτά και άλλα παρεμφερή θέματα οι εκλογές περιμένουν τις σκέψεις και τις προτάσεις των ανταγωνιζομένων κομμάτων. Αλλά όχι μόνο αυτό, περιμένουμε και τις συγκλίσεις σκέψεων και προτάσεων και συμμαχίες με κοινό σκοπό και κοινά προγράμματα. Η αντιπαράθεση για την αντιπαράθεση δεν έχει παρά ένα μόνο νόημα: Τον ιδιοτελή ανταγωνισμό για την κατάκτηση και νομή της εξουσίας. Αυτά ως προς το ύφος... Αλλάζει όμως κατ’ ανάγκη το κεντρικό αίτημα των εκλογών. Η προστασία του περιβάλλοντος από τις φωτιές, τις επακόλουθες πλημμύρες, τη μόλυνση, από τα σκουπίδια, από την καταπάτηση και τις αυθαιρεσίες, από τις βεβιασμένες, πρόχειρες και δήθεν κοινωφελείς κρατικές παρεμβάσεις η προστασία των υδάτων και του αέρα από τη σπατάλη και τη μόλυνση αναδεικνύεται σε πρώτο και ζωτικής σημασίας αίτημα και βασική επιδίωξη της εθνικής προσπάθειας και της κρατικής μέριμνας. Δεν είναι εύκολο. Μερικοί απαισιόδοξοι πιστεύουν ότι είναι ακατόρθωτο, επειδή ο τρόπος της ζωής μας και η αναπαραγωγή του είναι ασυμβίβαστα με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν έχουμε όμως άλλη επιλογή. ΄Η θα συμβιώσουμε με το φυσικό περιβάλλον ή θα καταστραφούμε. Ο πολιτικός ανταγωνισμός έχει πλέον κοινό αντικείμενο, όπου δοκιμάζεται η ιδεολογία και η πολιτική κάθε κόμματος. Η πολιτική χάνει την κενή ρητορεία και αποκτάει συγκεκριμένο περιεχόμενο με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Τις τελευταίες μέρες ακούω πολλούς να λένε ότι μας χρειάζεται μια μεγάλη κρίση που θα μας αναγκάσει όλους, κοινωνία και πολιτεία, πολίτες και πολιτικούς να συσπειρωθούμε γύρω από κοινές αξίες και κοινές επιδιώξεις. Η κρίση είναι ίσως παρούσα. Απομένει σε μας να αντλήσουμε δυνάμεις από την επίγνωση της καταστροφής.