ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι πέρα για πέρα προσχηματικές όλες οι αιτιάσεις, οι δικαιολογίες που βρίσκει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να μη συζητήσει τη συγκεκριμένη ρύθμιση του άρθρου 37 του νομοσχεδίου σχετικά με τις προμήθειες στις Ένοπλες Δυνάμεις. Και είναι προσχηματικές, αφ’ ενός γιατί είναι σχεδόν ταυτόχρονη η κατάθεση του νομοσχεδίου με την κατάθεση της συγκεκριμένης ρύθμισης, αφ’ ετέρου δε, δεν έχει να αντιτάξει απολύτως τίποτα.


Και δεν έχει να αντιτάξει τίποτα, γιατί ξέρει ότι αυτή η τροπολογία, σε αντίθεση με όσα ελέχθησαν, λύνει θέματα. Και λύνει θέματα και αξιολογεί καλύτερα και βάζει παραμέτρους καλύτερης αξιολόγησης των εξοπλιστικών προγραμμάτων και των προϊόντων που παίρνει ο Ελληνικός Στρατός και οι Ένοπλες Δυνάμεις, ακριβώς γιατί έχουμε ανακαλύψει τις μέχρι τώρα αδυναμίες των διαδικασιών.


Και θα σας πω και κάτι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Είναι, αν όχι προσχηματική, θα έλεγα ύποπτη η διάθεσή σας και να αποχωρήσετε από την Επιτροπή και να μη θέλετε να συζητήσετε τη συγκεκριμένη τροπολογία. Γιατί τότε θα έπρεπε πραγματικά να δώσετε απαντήσεις απέναντι στα όσα γράφει ο διεθνής Τύπος, αλλά και ελληνικός Τύπος, για τις καταγγελίες που αφορούν το μέγα σκάνδαλο της SIEMENS, για τις καταγγελίες οι οποίες υπάρχουν και έχουν ειπωθεί σε αυτήν την Αίθουσα για το πρόγραμμα C4I, το μάτι και το αυτί των Ολυμπιακών Αγώνων, το σύστημα με το οποίο εξασφαλίσαμε την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, το οποίο σαν πρώτη εκτίμηση των αξιωματικών της ΕΛΑΣ που κατήρτισαν τις προδιαγραφές του συστήματος είχε κόστος 60 εκατομμύρια ευρώ και τελικά κόστισε πάνω από 280 εκατομμύρια ευρώ.


Θέλετε να μας πείτε, πώς κάνατε τότε και με ποιες ρυθμίσεις και με ποιο νόμο προμηθευθήκαμε το C4I που ήταν προμήθεια εξοπλισμού, και το βαφτίσατε εξοπλιστικό πρόγραμμα των Ενόπλων Δυνάμεων για να μην περάσει από τον προληπτικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου; Έχετε απαντήσεις γι’ αυτό; Έχετε απάντηση, γιατί το Ελεγκτικό Συνέδριο τελικά δέχτηκε τη δική σας σύμβαση με τη δικαιολογία της εγνωσμένης πλάνης των Υπουργών, για να μπορέσουν να γίνουν οι πληρωμές παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, τη στιγμή που κινδύνευε η χώρα να μείνει χωρίς σύστημα παρακολούθησης και ασφάλειας; Μήπως όλα αυτά εμπλέκονται πραγματικά με το σκάνδαλο της SIEMENS που σήμερα συζητιέται;


Εμείς θέλουμε να πέσει φως επί της ουσίας και να πέσει σε αυτά τα οποία στιγματίζουν την πολιτική ζωή του τόπου. Γιατί δεν δεχόμαστε και δεν το δέχομαι, όπως δεν το δέχεται και η πλειοψηφία των συναδέλφων μας, ανεξαρτήτως κόμματος, να πέφτει συνολικά μια κατηγορία στον πολιτικό κόσμο της χώρας που λέει «όλοι το ίδιο είναι». Ε, όχι, δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Και δεν διακρίνω τους ανθρώπους μόνο σε παρατάξεις, αλλά τους διακρίνω σαν πρόσωπα, σαν ανθρώπους που άσκησαν εξουσία, σαν ανθρώπους που πήραν καίριες αποφάσεις και είχαν την τόλμη να προβάλουν  τη διαφάνεια. Και αυτό κάνει σήμερα το νομοσχέδιο. Φέρνει τη διαφάνεια ένα βήμα μπροστά, πιο κοντά στις σύγχρονες απαιτήσεις.


Έγινε, όμως και μία διάλεξη περί εξοπλισμών εδώ, η οποία νομίζω ότι, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε τον Αρχηγό του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, ήταν εκτός πάσης πραγματικότητας. Το πρώτο το οποίο θα ήθελα να πω και να παρατηρήσω είναι ότι είμαστε ο μόνος στρατός του ΝΑΤΟ που σήμερα αγοράζει οπλικά συστήματα από τη Ρωσία. Το ότι η χώρα μας –και επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. και σήμερα- αγοράζει εξοπλιστικά συστήματα από τη Ρωσία σημαίνει ότι μέσα στα πλαίσια της άσκησης της εξωτερικής πολιτικής, πράγμα το οποίο είναι διεθνώς παραδεκτό και αποδεδειγμένο, οι συμφωνίες για την αγορά εξοπλιστικών προγραμμάτων έχουν σχέση με τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας.


Δεν είναι μόνο θέμα τιμής, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Δεν ήταν θέμα τιμής όταν το 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε την αγορά του αιώνα και αντί να προτιμήσει έναν τύπο αεροσκάφους, το F-16 –πράγμα το οποίο προτίμησε η απέναντι πλευρά, η Τουρκία, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι συμπαραγωγός χώρα- προτίμησε δύο τύπους αεροσκαφών, και ακριβώς για να δικαιολογήσει τότε την απόφασή του στον ελληνικό λαό, είπε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εξοπλίζεται και για την υπερσύγχρονη άμυνά της στα αεροπλάνα και από τον ευρωπαϊκό πυλώνα και εκτός του ΝΑΤΟ.


Αυτή η στρατηγική απόφαση που πήρε τότε –απόφαση που είχε πάρει και παλαιότερα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν προμηθεύτηκε τα πρώτα MIRAGE- αυτή η στρατηγικής σημασίας απόφαση είναι κάτι το οποίο χαρακτηρίζει την πολιτική μας γύρω από τους εξοπλισμούς. Και δεν θα πρέπει, λοιπόν, όλα γύρω από τους εξοπλισμούς να αποτελούν σκάνδαλο, αλλά θα πρέπει να ενημερωνόμαστε πρώτα απ’ όλα και μετά να αντιλαμβανόμαστε –και γι’ αυτό μας στέλνει ο ελληνικός λαός σ’ αυτήν την Αίθουσα- ποιο είναι το βαθύτερο και ουσιαστικότερο συμφέρον της χώρας.


Θα σας πω και κάτι άλλο, το οποίο δεν περιγράφει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, για την πιο συμφέρουσα προσφορά σε σχέση με τους εξοπλισμούς μας. Πάρα πολύ μεγάλη σημασία –μα, πάρα πολύ μεγάλη σημασία- έχει τι όπλα έχει ο αντίπαλος. Και ο αντίπαλος σήμερα, όπως πολύ σωστά ελέχθη, είναι η Τουρκία. Είναι μία χώρα η οποία διατηρεί ισχυρό απέναντί μας το casus belli και έχει μία στρατιά του Αιγαίου, ισχυρή και πάνοπλη. Ακόμα και όταν επιχειρεί στα ανατολικά σύνορά της προς το Ιράκ, προς τη χώρα των Κούρδων, διατηρείται ανέπαφη η στρατιά του Αιγαίου.
Έχει σημασία, λοιπόν, τι όπλα έχει ο αντίπαλος και με τι όπλα μπορείς να χτυπήσεις τον αντίπαλο.


Αυτά είναι πράγματα τα οποία πρέπει να τα υπολογίζουμε και όχι να λέμε κάθε φορά ότι υπάρχει ένα θέμα αδιαφάνειας πίσω από οποιαδήποτε προμήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έρχομαι και στο θέμα που ετέθη σε σχέση με τη συμμετοχή της χώρας μας σε διάφορες ειρηνευτικές αποστολές ή αποστολές τήρησης της τάξεως ή ακόμα πιο ισχυρές, που αφορούν την επιβολή της ειρήνης. Είμαστε μία χώρα η οποία ζητάει διαρκώς τη διεθνή στήριξη, είτε αφορά το Κυπριακό, είτε αφορά τη θέση μας απέναντί στο Σκοπιανό, είτε αφορά τα θέματα των μειονοτήτων τα οποία έχουμε να διαπραγματευτούμε, είτε μέσα στην Τουρκία, είτε σε σχέση με τη Βόρεια Ήπειρο και την Αλβανία, και ούτω καθεξής.


Αλίμονο αν μία χώρα η οποία ζητάει και επικαλείται τόσο συχνά και τόσο τακτικά τη διεθνή ενίσχυση, δεν συμμετέχει εκεί που τα όργανα στα οποία συμμετέχει –είτε αυτό λέγεται «Ευρωπαϊκή Αμυντική Συνεργασία», είτε λέγεται «ΝΑΤΟ», είτε λέγεται «Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών»- δρουν. Όταν ζητάμε, λοιπόν, απ’ όλους τους άλλους να έρθουν να μας συμπαρασταθούν, θα πρέπει και εμείς να συμμετέχουμε κάτω από την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δυστυχώς δεν μπορώ να αναφερθώ περαιτέρω στα θέματα του νομοσχεδίου. Θα ήθελα, όμως, να σας πω ότι η Ελλάδα και η Τουρκία, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού Δυνάμεων, του Συμφώνου της Βαρσοβίας, αποτελούν την μεγαλύτερη αγορά όπλων στην Ευρώπη και ενδεχομένως και σ’ ολόκληρο τον κόσμο.


Αυτή η πορεία, η υπονομευτική και για την ίδια μας την οικονομία, δεν μπορεί να συνεχίσει στο διηνεκές. Γι’ αυτό και οφείλουμε και μέσα από τη διαρκή συνεννόηση, την ανταλλαγή επαφών, τη συζήτηση των θεμάτων με την άλλη πλευρά, να προχωρήσουμε σε ουσιαστική και πραγματική εξομάλυνση των σχέσεών μας, όχι μόνο σε ονομαστικό επίπεδο χάριν αστεϊσμών, αλλά σε ουσιαστικό επίπεδο, έτσι όπως προσπάθησε να κάνει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής την προηγούμενη εβδομάδα στην Άγκυρα, κάνοντας ένα μεγάλο βήμα μετά από σαράντα εννέα χρόνια.

Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)