Η καθιέρωση της 27ης Σεπτεμβρίου σαν παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στην Ναυτιλία και τους Ναυτικούς έχει ιδιαίτερη σημασία για την πατρίδα μας η οποία εδώ και πολλές δεκαετίες διακρίνεται με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο σε αυτόν τον νευραλγικό τομέα της παγκόσμιας οικονομίας. Η Ελληνική Ναυτιλία κατέχει περίοπτη θέση στον διεθνή ανταγωνισμό και η ευθύνη όλων μας είναι όχι μόνο να διασφαλίσουμε την πρωτοπορία της αλλά και να την επεκτείνουμε ώστε να καταστήσουμε αδιαφιλονίκητη την παρουσία της. Αυτή είναι μια ιερά παρακαταθήκη όλων μας προς τους πλοιοκτήτες και τους ναυτικούς που με την ευσυνειδησία, τον ζήλο και την αυταπάρνηση που επιδεικνύουν εργαζόμενοι κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες έχουν προσφέρει πολλά στο διεθνές κύρος της χώρας και στην Ελληνική οικονομία. Είναι αληθές ότι τα τελευταία χρόνια η πολιτεία δεν αξιοποίησε τις δυνατότητες της Ελληνικής Ναυτιλίας με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται συχνά εμπόδια στην ανάπτυξη της με κύρια συνέπεια την αποχώρηση από την Ελληνική σημαία Ελληνόκτητων πλοίων και την απροθυμία των νέων να ακολουθήσουν τα ναυτικά επαγγέλματα. Από το 1994 μέχρι το τέλος του 2000 τα υπό Ελληνική σημαία πλοία μειώθηκαν από 2.149 (χωρητικότητας 30.535.560) σε 1.905 (χωρητικότητας 26.769.502) την στιγμή κατά την οποία τα Ελληνόκτητα πλοία αυξήθηκαν από 3.019 σε 3.584. Η φθίνουσα πορεία της Ελληνικής Ναυτιλίας αποτυπώνεται πλήρως και σε ότι αφορά τον αριθμό των Ελλήνων Ναυτικών οι οποίοι μειώθηκαν μέσα σε μία δεκαετία από 29.440 σε 12.000. Μέσα στο ρευστό παγκόσμιο περιβάλλον που οι καταστάσεις είναι ταχέως εξελισσόμενες οποιαδήποτε ολιγωρία είναι αδικαιολόγητη. Επιβάλλεται σήμερα περισσότερο από ποτέ να καταρτιστεί ένας μακροχρόνιος στρατηγικός σχεδιασμός και να ακολουθηθεί μια ενιαία εθνική πολιτική που θα στηρίζει την Ελληνόκτητη Ναυτιλία και τους έμπειρους και άξιους Ναυτικούς.