Προς τους απανταχού αναποφάσιστους: χωρίς φόβο, εις πείσμα

Μένουν λίγες μόνο μέρες από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. Ο αριθμός των αναποφάσιστων μειώνεται αλλά παραμένει υψηλός. Η τελική τους απόφαση θα κρίνει το αποτέλεσμα.

Ο αναποφάσιστος είναι ο “άρχοντας” κάθε εκλογής. Αυτόν έχουν στόχο οι προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων.

Ο αναποφάσιστος είναι σκεπτόμενος και προβληματισμένος. Δεν είναι προκαταβολικά ταγμένος ούτε ψηφίζει ένα κόμμα από παράδοση. Σταθμίζει μέχρι τέλους τα υπέρ και τα κατά των διάφορων πολιτικών προτάσεων.

Είναι κυρίως νέος ψηφοφόρος και σχετικά ανώτερου μορφωτικού επιπέδου. Ενημερώνεται όχι από την κομματική εφημερίδα αλλά από το διαδίκτυο και τις νέες πηγές επικοινωνίας. Έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό και συγκρίνει. Μετέχει σημαντικού μεριδίου της πληροφορίας και των ιδεών που διακινούνται παγκοσμίως. Κατά τεκμήριο, οι Αθηναίοι είναι περισσότερο αναποφάσιστοι από τους ψηφοφόρους της υπόλοιπης χώρας, όπου οι παραδοσιακές κομματικές δεσμεύσεις και οι πελατειακές σχέσεις παραμένουν ισχυρότερες. Με λίγα λόγια, ο τυπικός αναποφάσιστος είναι αναγνώστης της Athens Voice.

Για τους παλιότερους πολιτικούς, ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος ήταν α-πολίτικος. Για μένα είναι ο σύγχρονος ψηφοφόρος που κινείται πέρα από ιδεοληψίες και περιχαρακώσεις, στη βάση της πρακτικής και της αποτελεσματικότητας της πολιτικής πρότασης κάθε κομματικού φορέα αλλά και προσωπικά κάθε πολιτευτή.

Σέβομαι απόλυτα τον αναποφάσιστο ψηφοφόρο και πιστεύω ότι του χρωστάμε την αλήθεια. Κάποιοι του τάζουν “λαγούς με πετραχήλια” και κάποιοι άλλοι, στα άκρα, του καλλιεργούν το φόβο και την ανασφάλεια. Εγώ πιστεύω ότι οι σημερινές προκλήσεις είναι μεγάλες αλλά αντιμετωπίσιμες και προσφέρουν ευκαιρίες για όλους.

Ο κόσμος αλλάζει. Ο κρατισμός έχει προ πολλού πεθάνει. Η σύγχρονη, πολύμορφη κοινωνία του 21ου αιώνα χρειάζεται ένα ευέλικτο και αποτελεσματικό κράτος που θα εγγυάται την κοινωνική αλληλεγγύη και την προστασία του περιβάλλοντος. Όμως, παράλληλα, θα επιτρέπει στην επιχειρηματικότητα και τη δημιουργικότητα του Έλληνα να παράγει ευημερία για όλους και στην κοινωνία των πολιτών να συμπληρώνει τα ελλείμματα αυτο-οργάνωσης και κοινωνικής ευαισθησίας μας.

Σε λίγες βδομάδες θα γιορτάσουμε τα 20χρονα της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Όμως συχνά τα τείχη στη σκέψη μας παραμένουν αγέρωχα. Είναι ανάγκη να απεγκλωβιστούμε και να διδαχθούμε από τα λάθη μας και τη διεθνή εμπειρία. Πως άραγε αντιμετωπίζουν οι βορειο-ευρωπαϊκές κοινωνίες το πρόβλημα της μετανάστευσης, της κοινωνικής ασφάλισης ή της παιδείας; Που πέτυχαν και που απέτυχαν;

Νέες ιδέες υπάρχουν πολλές. Μερικές πιο χρήσιμες από τις άλλες. Όμως η κοινωνία μας έχει συχνά δείξει μια εμμονή στην πεπατημένη. Είναι βέβαιο ότι για να προχωρήσουμε, πρέπει να αλλάξουμε. Με πρόνοια γι’αυτούς που αδικούνται. Αλλά με το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Με πίστη στις δυνατότητες της Ελλάδας και πείσμα ότι θα πετύχουμε, χωρίς φόβο και εύπεπτες υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.