Η Κεντροδεξιά με όρους κοινωνίας

Σε ένα μήνα διεξάγεται μια εκλογική διαδικασία, με διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά από τα παραδοσιακά. Οι εκλογές στις 17 Ιουνίου εμπεριέχουν εθνικά και όχι κομματικά διακυβεύματα. Καθορίζουν την ιστορική μετεξέλιξη της χώρας και όχι την πολιτική χάραξη απλά της επόμενης τετραετίας.
Σήμερα, η Αριστερά εμφανίζεται να μην έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα και την ιστορικότητα των στιγμών αυτών. Είναι σαφές ότι προτεραιότητά της είναι η «δικαίωση των συντροφικών αγώνων» και δευτερευόντως η έξοδος από την κρίση. Εξάλλου, οι περίοδοι κρίσεων αποτελούσαν ανέκαθεν την τροφή της, το πεδίο που αποζητούσε για να δικαιολογήσει την παρουσία της στο πολιτικό σκηνικό. Γι αυτό ακόμα και τώρα συνεχίζει να λειτουργεί ως φορέας αντίδρασης και καταγγελίας και όχι ως φορέας κατάθεσης ρεαλιστικών προτάσεων. Και προς αυτή την κατεύθυνση έχει ήδη αρχίσει να ανασύρει τη γνωστή της συνθηματολογία, προσαρμοσμένη όμως στο σήμερα. Το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» του 80, έγινε «λεφτά υπάρχουν» το 2009 και «μονομερής καταγγελία και 100.000 προσλήψεις» σήμερα.
Το ιστορικό αντίβαρο και η δύναμη ευθύνης απέναντι στον αριστερόστροφο λαϊκισμό και καιροσκοπισμό, ήταν πάντα ο χώρος της Κεντροδεξιάς. Η μεγάλη Κεντροδεξιά παράταξη έχει παίξει κρίσιμο ρόλο στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Η παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή συγκέντρωνε πάντοτε ό,τι καλύτερο διέθετε ο τόπος, απέφευγε τις ακρότητες και τους ακραίους και απέρριπτε το λαϊκισμό και τη δημαγωγία. Αυτή η παράταξη καλείται και σήμερα από την ιστορία να σταθεί υπεύθυνα. Αποτελεί χρέος της να απευθυνθεί ξανά στην κοινωνία και τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου. Στον υγιή δημόσιο τομέα, στους νέους ανθρώπους, στους επαγγελματίες, στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, στην ιδιωτική οικονομία και όχι στα παρασιτικά δίκτυα που αναζητούν νέους πάτρωνες. Ζητούμενο να εκπροσωπήσει ξανά τη μεσαία τάξη και το μεσαίο χώρο. Όλες αυτές οι δυνάμεις ιστορικά ανελάμβαναν να υλοποιήσουν τα αναπτυξιακά εγχειρήματα που έθεταν οι ηγεσίες της χώρας μας. Ανέκαθεν η τελεσφόρηση της εκάστοτε προσπάθειας εθνικής ανασύνταξης προϋπέθετε τη συγκατάθεση και σύμπραξη αυτών των δυνάμεων.
Στις 6 Μαΐου ο χώρος αυτός δεν ακολούθησε τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Προσήλθε στην κάλπη για να εκφράσει απλά και μόνο τη διαμαρτυρία του για τη διαρκή φτωχοποίηση που υπέστη τα τελευταία δύο χρόνια, καλούμενος να πληρώσει το λογαριασμό από τις «πολιτικές ‘81». Από αυτό το σημείο ακριβώς θεωρώ ότι απορρέει το ιστορικό χρέος της σημερινής Κεντροδεξιάς. Να μιλήσει σε αυτό το χώρο με όρους σύνεσης και πραγματισμού, να συνθέσει τα κοινωνικά ρεύματα και συνάπτοντας και πάλι μια πλατιά συμμαχία με αυτές τις δυνάμεις, να τερματίσει μια και καλή τις πολιτικές του χθες, τις οποίες η σημερινή Αριστερά αγωνίζεται να διατηρηθούν.