Κύριε Πρόεδρε, αν πραγματικά το ζητούμενο σε αυτή την Αίθουσα ήταν η σταθερότητα της χώρας και όχι η κατρακύλα της, τότε θα έπρεπε όλοι να έχουμε αναλογιστεί τι συνέβη ογδόντα χρόνια πριν πάλι σε αυτή την Αίθουσα, όταν στο Βήμα βρισκόταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

 Τότε, ενόψει χρεωκοπίας, ζήτησε ένα πράγμα το οποίο δεν κατέστη δυνατό, γιατί οι πολιτικές δυνάμεις έδρασαν ανεύθυνα και καιροσκοπικά. Αυτό που ζήτησε ήταν η μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων. Αυτό που ζήτησε ήταν να ενωθούμε και όχι να χωριστούμε. Αυτό που ζήτησε ήταν να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε μία εικόνα μιας Ελλάδας απέναντι στους δανειστές, ενωμένης και αποφασισμένης. Να κάνει και τα βήματα τα εσωτερικά, αλλά και τη σκληρή διαπραγμάτευση προς τα έξω.

 
Δεν έγινε η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας του Ελευθέριου Βενιζέλου. Οδηγηθήκαμε σε τέσσερα χρόνια αλλεπάλληλων κυβερνητικών αλλαγών, με κατάληξη το 1936 η Βουλή από μόνη της, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στον Ιωάννη Μεταξά, να αναστείλει τη λειτουργία της.


Όσοι σήμερα υψώνουν τείχη κατατάσσοντας τους Βουλευτές σε προδότες και μη, σε πατριώτες και πουλημένους, σε νενέκους ή άλλους, αλλά και όσοι μέσα σε αυτή την Αίθουσα συστηματικά διαλύουν την εικόνα του κοινοβουλευτισμού, δημιουργώντας μπαχαλοποίηση στην πολιτική και κοινοβουλευτική ζωή, δεν κερδίζουν οι ίδιοι.


Και απευθύνομαι ιδιαίτερα προς αυτούς που έχουν ξεχάσει την αρχή της δεδηλωμένης, που κάθε μέρα επί της διαδικασίας εγείρουν τρομερά θέματα, παρουσιάζοντας μία εικόνα διάλυσης μέσα στο Κοινοβούλιο. Αυτή η κατάσταση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν ευνοεί εσάς. Ευνοεί αυτούς που δεν θέλουν να λειτουργεί το Κοινοβούλιο. Ευνοεί όσους χαίρονται με το γκρέμισμα του κοινοβουλευτισμού, όσους είναι αποφασισμένοι μέσα από την αντικοινοβουλευτική τους ρητορεία και το λαϊκισμό τους να κερδίσουν το μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό, ώστε να επιβάλλουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν, την οριστική φίμωση του ελληνικού λαού.


Και αυτή είναι η ευθύνη μίας Αντιπολίτευσης που σήμερα δεν δρα, όπως μας έλεγε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Δεν θέλει να δράσει υπεύθυνα. Θέλει να δράσει ανεύθυνα. Με συγχωρείτε που σας τα λέω, αλλά πρέπει να είστε πάρα πολύ συνειδητοποιημένοι για τις επιλογές που κάνετε. Γιατί, αν κάποιοι μιλούν για Βουλή της Βαϊμάρης, εγώ σας μιλώ για τη Βουλή του 1932 της Ελλάδας. Είναι καλό να ανατρέξουμε στην ιστορία μας, για να δούμε πόσα λάθη κάναμε και πόσα δεν πρέπει να επαναλάβουμε.


Χάρηκα που άκουσα σήμερα από κόμμα της Αντιπολίτευσης ότι θέλει να γίνει υπεύθυνο. Φαντάζομαι ότι ο Κοινοβουλευτικός του Εκπρόσωπος δεν είχε πει την ομιλία του στον αρχηγό του πριν, γιατί αποκλείεται να είχε δεχθεί αυτή την ομιλία, ότι δηλαδή είναι έτοιμοι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες να συνηγορήσουν σε μία υπεύθυνη πολιτική και δεν είναι αποφασισμένοι να βρίσκονται πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε διαδήλωση, προσπαθώντας να κερδίσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

 
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εάν δεν καταλάβουμε ότι η πολιτική σταθερότητα είναι το υπ’ αριθμόν ένα ζητούμενο, θα αποτύχουμε σε οποιαδήποτε οικονομική μας πρόβλεψη. Όλα τα στοιχεία του Προϋπολογισμού θα πάνε στο βρόντο, όλα τα νούμερα θα καταρρεύσουν, εάν δεν υπάρξει πολιτική σταθερότητα.


Η πολιτική σταθερότητα επιβραβεύτηκε μετά τις εκλογές. Έδωσε την πρώτη ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης ήδη. Δεν είναι τυχαίο ότι από το 14%, που διαπραγματευόταν το ελληνικό ομόλογο στα τέλη του Ιουνίου, σήμερα είναι στο 32%-33% της αξίας του. Δεν είναι τυχαίο ότι από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα έχει ανέβει το Χρηματιστήριο κατά 30% και κλυδωνίστηκε μόνο τις τελευταίες πέντε μέρες, όταν η Βουλή εδώ δεν μπορούσε να δώσει μία εικόνα σταθερότητας και ομαλότητας στη λειτουργία της.
Βεβαίως, είναι και η επιστροφή των καταθέσεων, η οποία είναι σημαντική, γιατί δείχνει ότι μπορούν να επιστρέψουν σημαντικά κεφάλαια στη χώρα πρώτα ως αποταμίευση και ελπίζουμε στη συνέχεια ως επένδυση.


Όμως, αυτές οι επενδύσεις, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μπορούν να γίνουν με τη ρητορεία ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα κριθούν από την ίδια την αγορά ατελέσφορες, γιατί κανείς σοβαρός επενδυτής δεν θα δαπανήσει τα χρήματά του, όταν ξέρει ότι ο χρόνος αυτής της Κυβέρνησης που το αποφάσισε αυτό, τελειώνει. Αυτή η ευθεία απειλή δεν είναι απειλή απέναντι στη Κυβέρνηση. Είναι μία απειλή απέναντι στην ίδια τη χώρα, απέναντι στους ανέργους, απέναντι σε όσους ζητούν περισσότερες δουλειές.


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι κρίσιμες στιγμές επιβάλλουν από όλους σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Απαιτούν οι πολίτες από εμάς να βάλουμε πίσω το «εγώ», να προτάξουμε το «εμείς» και πάνω από όλα να κοιτάξουμε τις επόμενες γενιές στα μάτια, για να μην κληθούμε κάποια στιγμή σε ένα βήμα να απολογηθούμε, γιατί η ανεύθυνη στάση μας σε κρίσιμες στιγμές οδήγησε και στην κατάλυση της δημοκρατίας και στην οικονομική χρεοκοπία της χώρας.

 Γι’ αυτό και ψηφίζω το συγκεκριμένο Προϋπολογισμό.